Filmy rower

Mylia ma 12-lat i wielu uważa, że jest nieśmiała. Zaczyna właśnie dojeżdżać do średniej szkoły. To dla niej kompletna zmiana światów. Trudno jej się przystosować, ale radzi sobie jak może. Przez swoją młodszą siostrę Camille i incydent z kurą poznaje Jimmiego, chłopaka z pobliskiego rezerwatu. Ich sekretna przyjaźń pomaga jej zrozumieć kim naprawdę jest.

17-letni licealista jest przyzwyczajony do tego, że jego bogaty ojciec ratuje go z tarapatów. W końcu zaczyna się zastanawiać, czy nie powinien wziąć odpowiedzialności za swoje czyny.

13-letniaTalia (Stéphanie Touly) ucieka ze swoim psem Kimem po kłótni z ojczymem. Spotyka czterech chłopców w jej wieku, „młodszych braci”, którzy kręcą się po ulicach, czekając, aż dorosną. Niszcząc jej pewność siebie, kradną Kima. Ale Talia jest gotowa zrobić wszystko, aby go odzyskać...

Zwabiony przez piękną dziewczynę naiwny rowerzysta padł ofiarą oszustwa z ogłoszenia.

Rok 1992. Okres wakacyjny. Statystyki są nieubłagane, to w lipcu i sierpniu występuje największy popyt na rozwód. Jest to również czas, kiedy jest najwięcej samobójstw. Trzech mężczyzn, trochę zagubionych, Lino (Vincent Lindon), Jacques (Jacques Gamblin) i Henri (Gérard Darmon), zostaje aresztowanych za różne nadużycia. Będą bronieni przez młodą prawniczkę, Marie (Marie-Sophie L.). By przygotować się do rozprawy prawniczka musi opuścić letni wypoczynek z mężem Fabricem (Fabrice Luchini), genialnym prawnikiem i kilkoma przyjaciółmi: Francisem (Francis Huster), sędzią w Lyonie i jego żoną Alessandrą (Alessandra Martines). Francis jest kochankiem Marie i oboje decydują się rzucić swoich współmałżonków w swoje ramiona. Ale Alessandra jest namiętnie zakochana w swoim mężu i nie wybacza mu zdrady. Uff! To dopiero początek!

Historia 8-letniej dziewczynki, wychowywanej przez głuchoniemych rodziców. Kiedy Lara rozpocznie naukę gry na klarnecie, spotka się to z niezadowoleniem ojca, który muzyki nigdy nie słyszał. Film nominowany w 1998 roku do Oskara w kategorii film nieanglojęzyczny.

Kompozytor pozbawiony inspiracji, żonaty i ojciec, izoluje się w starym domu, na klifie pozornie opustoszałej wyspy bretońskiej, i znajduje stary rozstrojony fortepian. Goście zakłócają jego spokój: żona, kochanka, najlepszy przyjaciel, rodzice i lekarz - nie pozwalają mu odpocząć. Film przywołuje psychoanalityczną koncepcję rozszczepienia ego.

Matka wraz z córką prowadzą hotel. Po śmierci matki, córka jest skazana na towarzystwo seksualnie skrzywionej klienteli hotelu. Wkrótce tajemnicza, zamaskowana postać, zaczyna mordować dręczycieli dziewczyny.

Daniel (Martin Loeb) wychowywał się na wsi przez babcię. Musi rozpocząć naukę w szkole średniej i dołącza do matki, która mieszka z robotnikiem rolnym w Narbonne. Ale tak naprawdę to była praktyka, na którą zapisała go matka. Przygnębiony szczególnie po rozpoczęciu roku szkolnego odwiedza Café des Quatre Fontaines, gdzie stara się wzorować na dorosłych, aby uwodzić dziewczyny...

Konflikty społeczne są w pełnym rozkwicie. Adrien Colbart (Bernard Blier), prezes potężnego CGI, uważany jest za przywódcę związkowego o radykalnych tendencjach. Jego siostrzeniec Benoît Lepape (Jean Yanne) jest cichym człowiekiem, który pracuje jako analityk finansowy w grupie przemysłowej. Wbrew temu, co myśli jego wujek, nie jest wrogo nastawiony do robotników. Z drugiej strony widzi demonstracje i transparenty jako „wybryki”. Po niefortunnym posunięciu Lepape zostaje zwolniony przez przykutego do wózka inwalidzkiego, Chourasa (Fernand Ledoux). Idzie do wuja i wyjaśnia mu swoją strategię: „przeciwko kapitalizmowi używaj kapitalizmu”. Przekonuje go do zainwestowania funduszy związkowych w odnoszący sukcesy biznes rowerowy. Mając te same fundusze i dochody z rowerów, Lepape wkrótce otworzył fabrykę modeli elektroniki.