Filmy Chile

Nagrodzona Oscarem Angelina Jolie jako Maria Callas - nazywana „primadonną stulecia”, najsłynniejsza i najbardziej uwielbiana śpiewaczka operowa świata. To zahaczający o najważniejsze momenty w życiu diwy film o wielkich miłościach: do mężczyzn, do kariery, do śpiewu. Nagrodzona owacjami na stojąco podczas światowej premiery na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji „Maria Callas” została wyreżyserowana przez specjalistę od ekranizacji kobiecych biografii Pablo Larraína, nagradzanego w Cannes i Berlinie twórcy obrazów „Jackie” o Jacqueline Kennedy oraz „Spencer” pokazującego historię księżnej Diany. Podczas swoich ostatnich dni, mieszkająca w Paryżu lat 70-tych XX wieku Maria Callas wyobraża sobie i przeżywa na nowo burzliwą, piękną i tragiczną historię swojego życia. To wspomnienia największej śpiewaczki operowej świata, które pełne są miłosnych uniesień, brawurowych występów, obecności na najbardziej ekskluzywnych salonach i poznawania najwybitniejszych osobistości tamtych czasów. Znajdzie się tu miejsce na historię miłosną z Arystotelesem Onassisem – jednym z najbogatszych ludzi tamtego okresu czy spotkanie z Johnem F. Kennedym. To historia kobiety niezwykle pewnej siebie, ale równocześnie niewyobrażalnie wrażliwej.

Memo Garrido był dziecięcym artystą w latynoskiej branży muzycznej we wczesnych latach 90. Kilka dekad później żyje w odosobnieniu na południu Chile, praktycznie odcięty od świata. Niespodziewana wizyta Marty odmienia jego świat na zawsze i zmusza go do stawienia czoła incydentowi, który zrujnował jego karierę.

„Hrabia” to film łączący czarną komedię i horror, osadzony w równoległym świecie inspirowanym współczesną historią Chile. Głównym bohaterem jest Augusto Pinochet, symbol światowego faszyzmu, który okazuje się wampirem zamieszkującym zrujnowaną posiadłość na zimnym południowym krańcu kontynentu. Swoją egzystencję podtrzymuje, zaspokajając apetyt na czynienie zła. Po 250 latach życia Pinochet postanawia jednak zrezygnować z picia krwi i wiecznego życia – nie może już po prostu znieść tego, że świat zapamiętał go jako złodzieja. Jakby tego było mało, zawiódł się na swojej rozczarowującej i oportunistycznej rodzinie. Przychodzi jednak czas, kiedy po nawiązaniu zupełnie nieoczekiwanej relacji Pinochet odnajduje chęć do życia, które tym razem będzie zdecydowanie antyrewolucyjne.

W chilijskiej kopalni złota i miedzi dochodzi do tąpnięcia. Wskutek wypadku pod ziemią zostaje uwięzionych 33 górników.

Nieuchwytna jak płomień, białowłosa, uwodzicielska Ema roznieca ogień wszędzie tam, gdzie się pojawia. Pożar, o którym opowiada nowy film Pabla Larraína (Jackie) zaczyna się od kontrowersyjnej decyzji Emy (magnetyczna Mariana Di Girolamo) i jej męża Gastona (Gael Garcia Bernal), by oddać adoptowanego syna. Na zgliszczach małżeństwa i teatru (on jest choreografem, ona tancerką w grupie tanecznej), w rytm seksualnego, agresywnego reggaetonu, Ema tworzy nowy porządek. W nowym świecie pożądanie nie musi być binarne, kobiety mogą tańczyć tak, jak chcą, o rodzinie nie decyduje pokrewieństwo i każdy sam tworzy choreografię własnego życia.

Opowieść o życiu Violety Parry, słynnej chilijskiej pieśniarki, daleka jednak od konwencjonalnej biografii. Andrés Wood podąża śladem najważniejszych faktów z życia Violety, pokazując, jak utalentowana dziewczynka z biednej rodziny z czasem staje się międzynarodową sensacją i ikoną muzyki folk. Reżyser wędruje po wydarzeniach, które ukształtowały Parrę i uczyniły jej sztukę tak szczerą i prawdziwą, że poruszała tłumy. Śledzi sukcesy oraz dramaty Violety: jej zmagania z alkoholizmem ojca-muzyka i walkę o jego godność, śmierć córeczki, burzliwy romans z młodszym muzykiem, niepowodzenie jej folkowego uniwersytetu, starzenie się. Wyjawia jej sekrety, lęki, frustracje i radości.

77-letnia Tereza, całe życie spędziła w małym uprzemysłowionym miasteczku w Amazonii, aż pewnego dnia otrzymała oficjalny rządowy nakaz przeniesienia się do kolonii domów spokojnej starości. Kolonia jest odizolowanym obszarem, do którego sprowadza się osoby starsze, aby „cieszyły się” swoimi ostatnimi latami, uwalniając młodsze pokolenie, aby mogło w pełni skupić się na produktywności i rozwoju. Tereza odmawia zaakceptowania tego narzuconego losu. Zamiast tego wyrusza w podróż transformacyjną przez rzeki i dopływy Amazonki, aby spełnić jedno ostatnie życzenie, zanim zostanie jej odebrana wolność – decyzja, która na zawsze zmieni jej przeznaczenie.

Leonid, zwany Pamfirem, przed laty porzucił przemytniczy proceder, żeby zarabiać uczciwe pieniądze w Polsce. Po dłuższej nieobecności wraca do rodzinnej wioski gdzieś na granicy Ukrainy z Rumunią. Stęskniony za nim syn w akcie desperacji podpala lokalną cerkiew – wierzy, że w ten sposób zatrzyma ojca w domu. Problem w tym, że świątynia nie należy już do Kościoła, lecz do miejscowej mafii. Leonid musi uruchomić dawne przestępcze kontakty, by spłacić dług, a każda decyzja, którą podejmuje, wciąga go coraz bardziej w sieć korupcyjnych i mafijnych układów.

Samotny, starszy niedźwiedź opowiada historię swojego życia poprzez własnoręcznie stworzoną mechaniczną dioramę.

Prowincjonalny policjant Cruz prowadzi dochodzenie w niezwykłej sprawie. W odludnym miejscu gdzieś w Andach zostają odnalezione zwłoki pozbawionej głowy kobiety. Pierwszym podejrzanym jest David – mąż kochanki Cruza, który trafia do szpitala psychiatrycznego. Za zbrodnię wini „Potwora”, który objawił się w sposób brutalny i trudny do wytłumaczenia. Cruz odkrywa pewną tajemnicę związaną z geometrią krajobrazu i górskimi motocyklistami. W jego głowie przebrzmiewa mantra: Mrzyj, Monstrum, Mrzyj…