Filmy Iran

Nastolatek Motu mieszka w wiosce rybackiej na południu Iranu. Ponieważ w morzu nie ma już ryb, cała wioska utrzymuje się z przemytu towarów, a czasem także ludzi. Od czasu do czasu na brzegu zjawiają się duże, tajemnicze paczki. Mieszkańcy ukrywają je, by następnie puścić w dalszy obrót. Ojciec Motu kilka dni wcześniej wyjechał z wioski, ale jak dotąd nie dał znaku życia. W oczekiwaniu na powrót ojca Motu zarabia na utrzymanie i opiekuje się matką i siostrą. Sporo czasu poświęca też na piłkę nożną, marząc o tym, by być równie bogatym i sławnym jak Ronaldinho. Film nakręcony w czystej, realistycznej stylistyce, przypominającej dzieła dawnych irańskich mistrzów kina. Refleksja nad przemianami, jakie czekają rybacką wioskę, która musi odejść od tradycyjnego stylu życia i dostosować się do współczesnego świata konsumpcji.

Młode rodzeństwo, Gol Ghoti i Zahed, co noc odwiedza swą matkę w więzieniu, by spać z nią w jej celi. Gdy pewnego wieczora tym "nocnym więźniom" zabroniono wstępu na teren więzienia, ruszają na ulice Kabulu, by dokonać jakiegoś przestępstwa i dać się zaaresztować. Wydaje im się, że to jedyny sposób, by ponownie ujrzeć matkę. Z uratowanym przed bandą dzieciaków psem u boku wkraczają w pełen niebezpieczeństw świat dorosłych.

Film opowiada historię Youssefa, profesora uniwersyteckiego, który wiele lat temu stracił wzrok w wyniku tragicznego wypadku. Poddaje się długotrwałemu leczeniu we Francji, które przynosi upragnione skutki - Youssef odzyskuje wzrok. Ale czy będzie umiał powrócić do normalnego życia w zderzeniu z rzeczywistością, której nie widział przez kilkanaście lat?

Mohsen Makhmalbaf przedstawił w filmie triumfująco liryczną wizję życia nomadów w południowo-wschodnim Iranie. Odwołał sie przy tym do "Barw granatu" i innych filmów Siergieja Paradżanowa. "Gabbeh" jest przejrzystszy niż wczesniejsze ironiczne filmy reżysera, zawiera ponadto osobiste zwierzenia twórcy. Film charakteryzuje się niezwykłym zestawieniem obrazów i dźwięków. Połączenie naturalnych odgłosów doprowadza do stworzenia swego rodzaju rytmicznej mantry.

W biurze irańskiej telewizji państwowej różni przedstawiciele kanału dyskutują na temat zbliżającej się emisji filmu „Titanic” Jamesa Camerona. Spór dotyczy cenzurowania fragmentów uznanych za nieodpowiednie dla irańskiej publiczności. Pomimo presji moralnej, jedna z osób dyskretnie łamie narzucone normy.

Stary były kapitan cierpiący na zespół stresu pourazowego mieszka z córką w skromnym domu nad morzem. Żyją w samotności i zmagają się z ciężkim życiem. Stary kapitan chce być troskliwym i kochającym ojcem, ale nie potrafi. Pewnego ranka dzieje się coś nieoczekiwanego. To wydarzenie może być albo nowym kłopotem albo szczęściem w nieszczęściu.

Ali Ahmadzadeh ukazuje oblicze dzisiejszego Teheranu z perspektywy Amira, taksówkarza, który jest kimś więcej niż osobą świadczącą usługi przewozowe. Amir handluje narkotykami, przynosząc ulgę pozbawionemu złudzeń i zmęczonemu teherańskiemu społeczeństwu, którego przestrzeń na bunt jest bardzo ograniczona. Jego taksówka jest też rodzajem konfesjonału, w którym kojącym głosem leczy zbolałe dusze.

Szyby naftowe na południu są zagrożone pożarem, i amerykańscy eksperci proszą o cysterny. Potrzebują nitrogliceryny do ugaszenia pożaru, którą trzeba przetransportować na południe. Kilku kierowców jest testowanych, aby przywieźć dwa samochody ciężarowe z nitrogliceryną do remizy strażackiej.