Filmy Iran

Mohsen Makhmalbaf przedstawił w filmie triumfująco liryczną wizję życia nomadów w południowo-wschodnim Iranie. Odwołał sie przy tym do "Barw granatu" i innych filmów Siergieja Paradżanowa. "Gabbeh" jest przejrzystszy niż wczesniejsze ironiczne filmy reżysera, zawiera ponadto osobiste zwierzenia twórcy. Film charakteryzuje się niezwykłym zestawieniem obrazów i dźwięków. Połączenie naturalnych odgłosów doprowadza do stworzenia swego rodzaju rytmicznej mantry.

Idealistyczny siedemnastolatek protestuje przeciwko szachowi, ale dźga policjanta i trafia do więzienia na pięć lat. Dwadzieścia lat później został słynnym reżyserem Mohssenem Makhmalbafem. Były policjant przychodzi do niego pewnego dnia, aby poprosić go o zrobienie filmu o tych minionych wydarzeniach. Każdy wybiera aktora, który zagra postać swojej młodości. Spędzają razem cały dzień, aby lepiej się poznać. Policjant mówi aktorowi, co ma zrobić, by zinterpretować swoją rolę, a nawet jak ofiarować kwiat młodej dziewczynie, która codziennie przychodzi zapytać o godzinę. Reżyser rozmawia ze swoim aktorem o książkach, o zbawieniu ludzkości i o tym, jak można schować nóż w kawałku chleba.

W biurze irańskiej telewizji państwowej różni przedstawiciele kanału dyskutują na temat zbliżającej się emisji filmu „Titanic” Jamesa Camerona. Spór dotyczy cenzurowania fragmentów uznanych za nieodpowiednie dla irańskiej publiczności. Pomimo presji moralnej, jedna z osób dyskretnie łamie narzucone normy.

Nahid (Sareh Bayat) młoda, rozwiedziona, mieszka sama ze swoim 10-letnim synem w małym mieście nad Morzem Kaspijskim. Według irańskiej tradycji, opieka nad synem powraca do ojca, ale ten zgodził się oddać syna pod opiekę swojej byłej żony, pod warunkiem, że się nie ożeni. Nahid spotka się z nowym mężczyzną, który kocha ją namiętnie i chce ją poślubić.

W irańskiej wiosce niedaleko granicy reżyser jest świadkiem jednej historii miłosnej, kręcąc drugą. Dwie równoległe historie miłosne, w których partnerom przeszkadzają ukryte, nieuniknione przeszkody, siła przesądów i mechanika władzy.

Film opowiada o poświęceniu i miłości, które okazują sobie dzieci. Uczucia te są okazywane naturalnie, skromnie, z pokorą, wbrew trudnościom życia, wiele mówią o wielkości człowieka. Surowa rzeczywistość filmowego świata – ostra zima, ośnieżone szczyty gór, ascetyczne, graniczące z nędzą życie, wydobywają moralną wielkość decyzji małych bohaterów filmu. [opis dystrybutora]

Podczas przeglądania dokumentacji medycznej cierpiącego na chorobę genetyczną syna Ali (Ali Mosaffa) dowiaduje się, że stan zdrowia chłopca gwałtownie się pogorszył. Mężczyzna postanawia ukryć przed resztą rodziny fakt, że nie da się go wyleczyć. Sytuacja wkrótce przerasta jego samego. Zaczyna się bardzo dziwnie zachowywać.

Bohaterką pierwszej historii jest dziewięcioletnia dziewczynka, ubolewająca nad tym, że jest już za duża, by bawić się z chłopcami. Druga z nowelek opowiada o dorosłej kobiecie, która, pomimo sprzeciwu męża, bierze udział w kobiecych wyścigach rowerowych. W trakcie zawodów najpierw mąż, potem zaś inni mężczyźni z wioski, usiłują dogonić rowerzystkę konno i zmusić ją do życia zgodnie z tradycją. Kobieta zdaje się nie ścigać z innymi zawodniczkami, lecz uciekać przed mężczyznami, zaś jej rowerowa pasja staje się symbolem pragnienia wolności. Ostatnia historia skupia się wokół staruszki, która zdobyła niezależność materialną dopiero po śmierci męża.

Film o wydarzeniach, które miały miejsce podczas kręcenia wcześniejszego filmu Kiarostamiego pt. "Zendegi Edame Darad". Obraz opisuje relacje jakie na planie panują miedzy reżyserem i aktorami.