Filmy Iran

Dziesięć osób przybywa do odosobnionego miejsca na irańskiej pustyni, ponad 200 mil od najbliższego miasta. Zostali zaproszeni przez tajemniczego nieznajomego pod różnymi pretekstami. Po przybyciu na miejsce goście nie spotykają pana domu, lecz słyszą jego głos, który oskarża ich wszystkich o zbrodnię, za którą teraz będą musieli zapłacić własnym życiem.

Dwoje afgańskich dzieciaków rozpoczyna trudną podróż autobusem, aby na jej końcu odkryć, że łączy ich wspólna droga.

Film opowiada o grupie ludzi z Teheranu, którzy przyjeżdżają do maleńkiej irańskiej wioski. Przybysze kręcą się wokół starego cmentarza, co niepokoi mieszkańców. Sądzą oni bowiem, że ludzie ci szukają tam skarbu. Prawda jest taka, że przybysze czekają na śmierć stuletniej staruszki, mieszkanki Siah Dareh.

Film opowiada historię Youssefa, profesora uniwersyteckiego, który wiele lat temu stracił wzrok w wyniku tragicznego wypadku. Poddaje się długotrwałemu leczeniu we Francji, które przynosi upragnione skutki - Youssef odzyskuje wzrok. Ale czy będzie umiał powrócić do normalnego życia w zderzeniu z rzeczywistością, której nie widział przez kilkanaście lat?

Idealistyczny siedemnastolatek protestuje przeciwko szachowi, ale dźga policjanta i trafia do więzienia na pięć lat. Dwadzieścia lat później został słynnym reżyserem Mohssenem Makhmalbafem. Były policjant przychodzi do niego pewnego dnia, aby poprosić go o zrobienie filmu o tych minionych wydarzeniach. Każdy wybiera aktora, który zagra postać swojej młodości. Spędzają razem cały dzień, aby lepiej się poznać. Policjant mówi aktorowi, co ma zrobić, by zinterpretować swoją rolę, a nawet jak ofiarować kwiat młodej dziewczynie, która codziennie przychodzi zapytać o godzinę. Reżyser rozmawia ze swoim aktorem o książkach, o zbawieniu ludzkości i o tym, jak można schować nóż w kawałku chleba.

Grupa mężczyzn wchodzi na górę niosąc wielkie, czarne tablice. Są to nauczyciele idący szukać uczniów w Kurdystanie na terenie Iranu blisko irańskiej granicy. Film skupia się na losach Saida i Reeboira, których tablice znajdą wiele innych zastosowań niż jedynie podstawowe przekazywanie wiedzy.

Film dokumentuje życie niesławnych oszustów: Elmyra de Hory i Clifforda Irvinga. De Hory, który później popełnił samobójstwo, aby uniknąć dłuższego pobytu w więzieniu, wyrobił sobie markę, sprzedając podrobione dzieła sztuki takich malarzy jak Picasso i Matisse. Irving był niesławny z powodu napisania fałszywej autobiografii Howarda Hughesa. Welles porusza się między dokumentem a fikcją, badając podstawowe elementy oszustwa i ludzi, którzy popełniają oszustwo kosztem innych.

Mohsen Makhmalbaf przedstawił w filmie triumfująco liryczną wizję życia nomadów w południowo-wschodnim Iranie. Odwołał sie przy tym do "Barw granatu" i innych filmów Siergieja Paradżanowa. "Gabbeh" jest przejrzystszy niż wczesniejsze ironiczne filmy reżysera, zawiera ponadto osobiste zwierzenia twórcy. Film charakteryzuje się niezwykłym zestawieniem obrazów i dźwięków. Połączenie naturalnych odgłosów doprowadza do stworzenia swego rodzaju rytmicznej mantry.

W biurze irańskiej telewizji państwowej różni przedstawiciele kanału dyskutują na temat zbliżającej się emisji filmu „Titanic” Jamesa Camerona. Spór dotyczy cenzurowania fragmentów uznanych za nieodpowiednie dla irańskiej publiczności. Pomimo presji moralnej, jedna z osób dyskretnie łamie narzucone normy.

Nahid (Sareh Bayat) młoda, rozwiedziona, mieszka sama ze swoim 10-letnim synem w małym mieście nad Morzem Kaspijskim. Według irańskiej tradycji, opieka nad synem powraca do ojca, ale ten zgodził się oddać syna pod opiekę swojej byłej żony, pod warunkiem, że się nie ożeni. Nahid spotka się z nowym mężczyzną, który kocha ją namiętnie i chce ją poślubić.