Golrokh, irańska pisarka, zmaga się z problemem uregulowania długów męża zaciągniętych przez wspólnika biznesowego, który zostawił go, by poniósł konsekwencje swoich czynów.
Ibrahim to były piosenkarz z nocnego klubu, który podobnie jak inni piosenkarze tamtej epoki został usunięty ze sceny wraz z rewolucją 1979 roku. W końcu zostaje śpiewakiem na różnych ceremoniach, ale nie zgadza się, by nazywano go "motrebem" (piosenkarzem).
Zaskakujący portret kobiety. Pewnego poranka los przynosi Maryam niespodziewany wybór: pomiędzy życiem i śmiercią, wolnością i zniewoleniem, przyszłością i przeszłością. Prosty w formie, odważny w treści i emocjonalnie angażujący film potwierdza, że irańskie kino to jedna z najciekawszych współczesnych kinematografii. Kaveh Mazaheri podąża śladami Jafara Panahiego i Asghara Farhadiego, pod okiem cenzorów uważnie, a nawet krytycznie przyglądając się swojemu społeczeństwu.
Ciało jako materialny obiekt rzeźbiarski, a także abstrakcyjna jedność funkcji. Ciało jako element wczesnych traum, ideologicznego odrzucenia, cenzury politycznej, trwałości i przemijalności. Ciało jako koncepcja organizacji rozległych społeczności przyrodniczych. Ciało jako pusta powłoka do dalszego wykorzystania artystycznego. Esej audiowizualny w listach irańskiej filmowczyni i brytyjskiego rzeźbiarza to marzycielska, intymna rozmowa, dyskusja o kraju po islamskiej rewolucji i rodzinie, a także o pragnieniu udoskonalenia kobiecego ciała zniszczonego przez złośliwą chorobę. Filmowa wypowiedź o artystycznej refleksji nad pięknem, pamięcią, doświadczeniem, spełnieniem i poczęciem nowego życia.
Winna zabójstwa męża Bermani (Baran Kosari) trafia do więzienia na 10 lat. Uwolniona wyrusza na poszukiwanie syna i trafia na złomowisko samochodów, gdzie pracuje jej szwagier...
W domu przemytnika ludzi zjawia się tajemniczy mężczyzna, który dopiero co wyszedł z więzienia i szuka swojej ciężarnej żony. Atmosfera zagęszcza się z każdą chwilą…