Filmy Iran

Portret trzech kobiet, które znalazły się na ulicach Teheranu i nie mają dokąd pójść. Setareh to młoda dziewczyna wyrzucona z domu, ponieważ rodzice byli przeciwni jej małżeństwu z tym, którego pokochała. Hengameh to ciężarna kobieta, która musiała opuścić dom po wielkiej awanturze z mężem. Saiideh musi opuścić szpital z nowonarodzonym dzieckiem, ponieważ nie ma pieniędzy, a jej mąż jest w więzieniu.

33-letni Ali (Ali Zali) mieszka wraz ze swoim 5-letnim synem Amirem Hosseinem (Rastin Hajbabaee) w małym domu w południowym Teheranie. Mężczyzna pracuje w firmie handlowej, w której odpowiedzialny jest ze kafeterię. Pierwszą rzeczą, którą zauważa się w jego domu, jest nieobecność kobiety. Ali bardzo pragnie zadowolić syna i zaspokoić fascynację samochodami. Planuje kupić auto od swojego przyjaciela Hamida. Po pożyczeniu pieniędzy od przyjaciół, z banku oraz wykorzystaniu wszystkich oszczędności, Aliemu, udaje się uzbierać kwotę potrzebną do dokonania transakcji. Niestety ogromna inflacja uderza w Iran, co prowadzi do gwałtownego wzrostu cen. Głęboko zasmucony Ali stara się dotrzymać obietnicy, którą złożył i mimo wszystko kupić samochód.

Pewna matka z Teheranu ma coś do załatwienia w centrum handlowym. Zostawia więc swoją córkę w samochodzie, aby podskoczyć do środka. Splot zdarzeń sprawia, że udziela tam pomocy starszej kobiecie. Dochodzi do tragedii, która sprawia, że bohaterka musi stanąć twarzą w twarz się z skutkami swoich czynów.

Składający się z czterech opowieści o tęsknocie i miłości, a także imigracji i tożsamości film fabularny, który jest dziełem dwójki reżyserów zajmujących się złożonym tematem nielegalnej imigracji czy „imigrantów bez dokumentów”. Każda historia rozgrywa się na innym etapie podróży migrantów, w trzech różnych krajach: Iranie, Grecji i Anglii. Oryginalne dzieło filmowe prezentujące cztery historie migrantów, które rozgrywają się na innym etapie ich podróży, od Iranu przez Europę do miejsca, które mają nadzieję nazwać domem. Produkcja zdobyła trzy nagrody na Bucharest Film Awards.

Kandahar opowiada historię młodej dziennikarki, Nafas, aktualnie mieszkającej w Kanadzie, która jako dziecko wyemigrowała z Afganistanu. Teraz jedzie do swojej ojczyzny. Jej siostra chce popełnić samobójstwo podczas najbliższego zaćmienia Słońca. Nafas postanawia odwieść ją od tego zamiaru. Ścigając się ze Słońcem, przemierza kraj ogarnięty wojną z talibami.

Fereshteh (Sadaf Asgari) musi przez noc ukrywać swoje nieślubne dziecko przed rodzicami, którzy składają jej niespodziewaną wizytę. Pomaga jej w tym jej przyjaciółka Atefeh (Ghazal Shojaei). Wyruszają w odyseję, podczas której muszą ostrożnie wybierać sojuszników.

Najlepszy na świecie płatny zabójca, zwany Golgo 13 zostaje wynajęty do wyeliminowania gangstera Maxa Boa.

Pierwszy fabularny film zrealizowany po upadku Talibów. Samira Makhmalbaf, reżyserka tego obrazu pokazuje światu pragnienia afgańskich kobiet, które próbują się odnaleźć w nowym porządku. Nogreh ma wielkie ambicje, by zostać pierwszą kobietą prezydentem. Na razie musi wymykać się chyłkiem do nowej szkoły, zrzucając po drodze burkę. Siłą tego filmu nie jest uproszczona psychologia, ale obraz, muzyka i osobliwy humor.

Film jest historią kobiety (Melody), która uczy w ośrodku dla dzieci chorych na raka. Mając 30 dzieci w hospicjum, zostaje poproszona o skomponowanie utworu z wykorzystaniem śpiewów 30 różnych ptaków. Znajduje zaledwie 20 osobników, a jej niemy pomocnik uświadamia Melody, że myśliwi wypędzili starego eksperta od ptaków z wioski.

Nastolatek Motu mieszka w wiosce rybackiej na południu Iranu. Ponieważ w morzu nie ma już ryb, cała wioska utrzymuje się z przemytu towarów, a czasem także ludzi. Od czasu do czasu na brzegu zjawiają się duże, tajemnicze paczki. Mieszkańcy ukrywają je, by następnie puścić w dalszy obrót. Ojciec Motu kilka dni wcześniej wyjechał z wioski, ale jak dotąd nie dał znaku życia. W oczekiwaniu na powrót ojca Motu zarabia na utrzymanie i opiekuje się matką i siostrą. Sporo czasu poświęca też na piłkę nożną, marząc o tym, by być równie bogatym i sławnym jak Ronaldinho. Film nakręcony w czystej, realistycznej stylistyce, przypominającej dzieła dawnych irańskich mistrzów kina. Refleksja nad przemianami, jakie czekają rybacką wioskę, która musi odejść od tradycyjnego stylu życia i dostosować się do współczesnego świata konsumpcji.