Filmy Iran

W biurze irańskiej telewizji państwowej różni przedstawiciele kanału dyskutują na temat zbliżającej się emisji filmu „Titanic” Jamesa Camerona. Spór dotyczy cenzurowania fragmentów uznanych za nieodpowiednie dla irańskiej publiczności. Pomimo presji moralnej, jedna z osób dyskretnie łamie narzucone normy.

Nahid (Sareh Bayat) młoda, rozwiedziona, mieszka sama ze swoim 10-letnim synem w małym mieście nad Morzem Kaspijskim. Według irańskiej tradycji, opieka nad synem powraca do ojca, ale ten zgodził się oddać syna pod opiekę swojej byłej żony, pod warunkiem, że się nie ożeni. Nahid spotka się z nowym mężczyzną, który kocha ją namiętnie i chce ją poślubić.

Leila, uciekająca młoda kobieta, ukrywa się w mieszkaniu niewidomego mężczyzny. Dwoje nieznajomych zaprzyjaźnia się niespodziewanie ze sobą.

Podczas przeglądania dokumentacji medycznej cierpiącego na chorobę genetyczną syna Ali (Ali Mosaffa) dowiaduje się, że stan zdrowia chłopca gwałtownie się pogorszył. Mężczyzna postanawia ukryć przed resztą rodziny fakt, że nie da się go wyleczyć. Sytuacja wkrótce przerasta jego samego. Zaczyna się bardzo dziwnie zachowywać.

Bohaterką pierwszej historii jest dziewięcioletnia dziewczynka, ubolewająca nad tym, że jest już za duża, by bawić się z chłopcami. Druga z nowelek opowiada o dorosłej kobiecie, która, pomimo sprzeciwu męża, bierze udział w kobiecych wyścigach rowerowych. W trakcie zawodów najpierw mąż, potem zaś inni mężczyźni z wioski, usiłują dogonić rowerzystkę konno i zmusić ją do życia zgodnie z tradycją. Kobieta zdaje się nie ścigać z innymi zawodniczkami, lecz uciekać przed mężczyznami, zaś jej rowerowa pasja staje się symbolem pragnienia wolności. Ostatnia historia skupia się wokół staruszki, która zdobyła niezależność materialną dopiero po śmierci męża.

Jest to eksperymentalny projekt zrealizowany przez filmowca Abbasa Kiarostamiego w ostatnich trzech latach jego życia. To zbiór 24 krótkich cztero- i pół-minutowych filmów inspirowanych nieruchomymi obrazami, w tym obrazami i fotografiami.

Ali wraz z ojcem idą ze swojego biednego osiedla do szpitala na peryferie miasta, by ojciec Ali'ego miał zapewnione dobre leczenie. Ponieważ rodzina nie posiada żadnych pieniędzy, Ali zaczyna pracować dla doktora Sameri, który handluje krwią.

Khorshid, 10-letni chłopiec, mieszka z matką na wsi w Tadżykistanie. On jest ślepy. Nadereh, mały podopieczny lutnika, u którego pracuje, towarzyszy mu na co dzień. Ona jest jego spojrzeniem. Khorshid żyje i odkrywa życie poprzez odgłosy miasta, które czasami prowadzą go do zagubienia.

Mieszkańcy biednej dzielnicy Teheranu jednoczą się, by zgłosić do urzędu pomocy społecznej ojca, który od urodzenia porywa dwie swoje córki. Po dwunastu latach uwięzienia zostają w końcu zwolnione przez pracowników socjalnych, by po raz pierwszy zasmakować życia.