Komedia 2007

Historia dziewczynki, która po stracie matki przeżywa dodatkowe załamanie, gdy ojciec z powodu pracy przenosi się z nią i jej bratem do innego miasta. Nie może odnaleźć się w nowej szkole, wśród nowych sąsiadów i kolegów. Na dodatek jej wychowawczynią staje się okropna Pani Plotkin. Jednak najbliższe dni uczą ją aby nikogo nie oceniać jedynie po wyglądzie i powierzchowności.

Akcja serialu rozgrywa się w miasteczku Marcepanowo, w którym prawie wszystko jest jadalne. Głównym bohaterem jest młody Chowder, który bardzo chce zostać szefem kuchni. Niestety, jest on bardzo łakomy, co przeszkadza mu z zdobyciu tego tytułu. Wiele trenuje pod okiem słynnego kucharza Mung Daala i jego żony Trufli, z którymi mieszka.

Vic (Anna Kubin) jest 29-letnią, ładną i inteligentną kobietą. Niestety, do tej pory nie udało jej się znaleźć odpowiedniego mężczyzny, którego by pokochała i z którym poszłaby do łóżka. Pewnego dnia poznaje Nika (Oliver Bootz), w którym się zakochuje. Boi się mu przyznać, że wciąż jest dziewicą, postanawia więc stracić cnotę z innym mężczyzną. W planie tym pomaga jej przyjaciółka, jednak nie jest on tak prosty do wykonania jakby mogło się wydawać.

Jay Brooks (Anthony Montgomery) to czarny mężczyzna grający w zespole rockowym, piszący opowiadania i umawiający się wyłącznie z białymi dziewczynami. Po wielu nieudanych związkach, Jay postanawia zacząć umawiać się z czarnymi kobietami. To jednak też nie jest najlepsze rozwiązanie, ponieważ nasz bohater nie jest typem wyluzowanego kolesia słuchającego muzyki rap co znacznie utrudnia mu te kontakty. Wszystko jednak zmienia się gdy poznaje Catherine (Lia Johnson)...

Uzaki Aiko, 20-letnia córeczka tatusia, pracuje w firmie odzieżowej swoich marzeń. Jej ojciec, Kentaro, nadmiernie kocha swoją córkę do tego stopnia, że zmusza ją do przestrzegania jego regulaminu domowego: godzina policyjna 19:00 i zakaz spotkań towarzyskich z płcią przeciwną. Mimo to dziewczyna zakochuje się w swoim koledze, Miurze Seiji. Aiko decyduje się rozpocząć misję "uwolnić się od swojego ojca".

Stefano Bardini grał na gitarze odkąd skończył pięć lat i wkrótce z ucznia konserwatorium zmienił się w gwiazdę indie punk rocka. Jednak dni, w których nieustannie pojawiał się na okładkach, bezpowrotnie minęły. W wieku trzydziestu sześciu lat, po wielu latach medialnej nieobecności i długich rozważaniach, bohater staje w obliczu konieczności szukania azylu w domu rodzinnym. Jednak tu sytuacja mocno odbiega od stanu, jakiego się spodziewał - jego ojciec, odkąd dotknął go atak serca zajmuję się jedynie grą w golfa, matka bierze udział w seminariach na temat szamanizmu, młodsza siostra rzuciła wszystko, by pracować z delfinami w parku wodnym w Alberto. Starszy brat nosi na swoich barkach cały ciężar prowadzenia rodzinnej przetwórni czereśni. Stefano na swój własny sposób będzie musiał wziąć odpowiedzialność za wszystkich członków swojej rodziny. Ostatecznie i zupełnie nieoczekiwanie w ten właśnie sposób zadba również o samego siebie.

Marcel, właściciel restauracji tylko dla gryzoni, musi wykraść produkty z ludzkiej kuchni, aby utrzymać klientów przy sobie.

„Kto chce oglądać nudny film, pokazujący przez pół godziny bohaterów pijących alkohol i herbatę? W dzisiejszych czasach pojęcia takie jak ‘zwykli ludzie’ czy ‘sentymenty’ zanikły. Pozostaje tylko wulgarne: biedni i bogaci.” – mówi narrator filmu. W poszukiwaniu filmu doskonałego – takiego, który zaspokoi chęć rozrywki i jednocześnie zgłębi granice filmu – Takeshi Kitano stworzył fantasmagoryczną alegorię rzemiosła filmowego. „Chwała filmowcowi!” to zjadliwa lecz żartobliwa refleksja nad kinem japońskim ostatnich czasów, przecząca definicji gatunku, promieniująca wolnością i oryginalnością. Kitano jest prześmiewcą nieposkromionym. Ośmiela się drwić z wielkiego reżysera Kitano. Objawia oschły, czarny, kapryśny i miażdżący humor. Nie przebiera w środkach, żeby wydrwić wielkiego Kitano.