Filmy Turcja

Demirkubuz wciela się w rolę Ahmeta, filmowca ze Stambułu, który planuje przenieść na ekran własną interpretację "Zbrodni i kary" Dostojewskiego. Bohater filmu przeżywa podwójną niemoc: rozsypuje mu się nie tylko scenariusz filmu, ale i małżeństwo. Widzimy, że Ahmet wyraźnie prowokuje ten rozpad. W jego relacjach z kobietami czuć lęk i sztucznie wymuszony dystans. Brak zaangażowania w cokolwiek pozostaje w kontrze do żarliwych emocji, jakich dostarcza powieść rosyjskiego pisarza. Ahmet pragnie tchnąć więcej życia w powstający opornie film. Angażuje do roli Raskolnikowa młodego włamywacza, który pewnej nocy zakrada się do bloku, w jakim mieszka reżyser. Rozdźwięk pomiędzy życiem, a wydumanymi ambicjami jest głównym problemem bohatera, który w swoich filmach (ale również swoich przyjaźniach i miłościach) ucieka od siebie, forsując idealistyczne, nieprzystające do życia wyobrażenia.

Co roku, w rocznicę bitwy o Gallipoli, tłumy turystów z Turcji, Australii i Nowej Zelandii podróżują w miejsca, gdzie rozgrywała się bitwa, by złożyć hołd poległym. Trwająca blisko 9 miesięcy bitwa o Gallipoli (Çanakkale) była największą operacją desantową I wojny światowej i ostatnią „wojną dżentelmenów”. Bitwą, z udziału w której dumne są obydwie walczące strony. Dla zwycięskiego Imperium Osmańskiego był to decydujący moment w tworzeniu tureckiego państwa narodowego. Z kolei dla biorących udział w bitwie po przeciwnej stronie Australijczyków i Nowozelandczyków, był to moment narodzin własnej tożsamości narodowej. Przestali wierzyć w brytyjską wyższość. Reżyser Köken Ergun towarzyszył grupom turystów z różnych krajów, obserwując rozbieżne narracje przedstawiane im przez przewodników. Dla Australijczyków i Nowozelandczyków podróż do Turcji jest hołdem dla bohaterów i rodzajem wakacji. Dla tubylców z kolei to pielgrzymka, podczas której państwo organizuje niezwykle emocjonalne patriotyczne przedstawienia teatralne, by nie zapomnieli o swoich męczennikach. Dokument stanowi wnikliwą obserwację utrzymywania przez państwo nastrojów nacjonalistycznych poprzez „turystykę męczeństwa”.

Dr Fu Manchu planuje następną ogromną zbrodnię. Tym razem chce zamrozić światowe oceany przy pomocy nowego super wynalazku.

Drobny złodziejaszek po nieudanym napadzie ukrywa się w przypadkowym domu, biorąc jego mieszkańców jako zakładników.

Lokalny zespół muzyczny zostaje zmuszony do występu na paradzie wojskowej prawicowego ugrupowania. Córka jednego z muzyków zamierza jednak zmienić wydźwięk koncertu.

Gdy kiepsko radzący sobie piosenkarz chce wrócić do dawnej pracy, jego fajtłapowaty agent organizuje mu trasę, która okazuje się jednym wielkim pasmem problemów.

Zeliha marzy o zostaniu szefową kuchni, ale jej ekscentryczne kulinarne pomysły sprawiają, że z całego dania dobre są zwykle tylko intencje.

Grupa ludzi, która poznała się na jednej imprezie, tworzy cztery różne związki, które jednak przechodzą przez podobne etapy miłości.

Jedyny syn rodziny ma powrócić z wojska. Cała rodzina jest podekscytowana tym wydarzeniem. W końcu żołnierz szczęśliwie wraca do domu. Dowiaduje się, że jego siostra, Delal, wyszła za mąż za Nazifa i ma z nim córeczkę. Delal zauważa, że przybyłemu ze służby bratu podoba się córka sąsiadów. Aranżuje im spotkanie, na którym podczas spaceru oboje giną, gdy dziewczyna wchodzi na minę. Mija 7 lat. Winiąc się za śmierć brata, Delal popełnia samobójstwo. Obecnie Heda, młodsza siostra Celila i Delal jest w związku z byłym mężem swojej siostry i wychowuje siostrzenicę. Sama również jest w ciąży, a rodzina wierzy, że będzie to chłopiec. Nazif, mąż Hedy czas spędza z kochanką. Natomiast matka rodziny, Cemile, cierpi na depresję, której dotąd nikt z nich nie zauważył.

Idealista, Nazim, wraca do domu, do swej rodziny Istanbule po piętnastoletnim wyjeździe służbowym na wschodzie Turcji, gdzie w małej wiosce był nauczycielem. Przyjmując pracę taksówkarza poznaje samotną matkę pracującą w brudnym klubie, co zaczyna być początkiem jego kłopotów. Gdy Nazim zaczyna się zakochiwać w kobiecie, jej były mąż ani myśli odpuścić swej ex-żonie.