Filmy dach

Frank Bois (Corban Walker) to cierpiący na karłowatość pisarz, który opowiada autobiograficzną relację ze swojego życia. Został poczęty przez Bernadette (Anne Parillaud) pod koniec II wojny światowej. Ona próbuje przemycić się do Ameryki na statku wojskowym. Złapana, zostaje odesłana z powrotem do swojej ojczyzny w Irlandii, gdzie stara się wychować swoje małe dziecko Franka (Alan Pentony). Potem trwa ciągły romans z Jackiem Kelly (Gabriel Byrne), który staje się zastępczym ojcem chłopca, ucząc go o gwiazdach i planetach, nazywając go „Frankie Starlight”. Po tym romansie spotyka Terry Klouta, amerykańskiego żołnierza (Matt Dillon), który zabiera ją i chłopca do Stanów Zjednoczonych, ale jako odmieńcy na preryjnych ziemiach Zachodu, wkrótce wracają do domu w Irlandii, gdzie chłopiec dorasta jako pisarz.

W jednej z podparyskich dzielnic tajemnicze wydarzenie związane z koniunkcją planet zaburza normalne fukncjonowanie tego miejsca. W tym dziwnym czasie spotykają się po latach na osiedlu dawni przyjaciele, młody lekkoatleta Daniel i uzdolniony rysownik Christophe, który właśnie wyszedł z więzienia. Osiedlem rządzi teraz gang młodych dilerów, którym nie podoba się obecność Daniela i Christophe’a mieszających w ich biznesie i zamierzają się na nich zemścić.

W wieku 19 lat, pasjonująca się sztuką artystyczną, Naëlle (Najaa Bensaid) jest zmuszona realizować projekt reintegracji z innymi młodymi ludźmi, co jest jej ostatnią szansą na uniknięcie rozłąki z bliskimi. Poruszona młodą dziewczyną, Hélène (Agnès Jaoui), instruktorka, pewnego dnia wprowadza ją w Maison des Compagnons de Nantes, świat tradycji, który promuje doskonałość rzemieślniczą i przekazywanie jej między pokoleniami. Wraz z Paulem (Pio Marmai), towarzyszem witrażystą, który zgadza się zabrać ją na szkolenie do swojej pracowni, Naëlle wyrzeźbi sobie miejsce w fascynującym świecie witraży i zrozumie, że wartości przyjacielskie to nie tylko puste słowa.

Aktor- poeta zakochuje się w pani fotograf. Wplątani w przemyt dzieł sztuki, muszą uważać by ich to nie rozdzieliło.

Bab El-Oued, dzielnica Algierii, rok 1989, kilka miesięcy po zamieszkach. Boualem nocami pracuje w piekarni. Pewnego razu kradnie głośnik, który jest zamontowany na dachu, przez który głoszone jest słowo Imama. To zdarzenie jest pretekstem, by Islamiści przejęli kontrolę nad dzielnicą.

Zdenerwowany nauczyciel w liceum, Armand Saint-Just (Bourvil) jest przerażony efektami telewizji na swoich uczniach. Zajęcia odbywają się przed uśpionymi uczniami w klasie. Nauczyciele zwracają się do rodziców, aby trzymali swoje dzieci z dala od telewizorów, ale to nie działa. Saint-Just postanawia działać. Z pomocą Missenarda (Roland Dubillard), nauczyciela wychowania fizycznego i jego przyjaciela Benjamina (Jean Tissier), przygotowuje plan działania. Ekspert w dziedzinie materiałów wybuchowych, Benjamin wynalazł substancję - tetrachlorowodorek benzylacetylorurowy - który rozpylony na antenach telewizyjnych, całkowicie zmienia emisje. Każdej nocy Saint-Just i Missenard wyruszają, by pokryć anteny TV tym specjalnym produktem odcinającym odbiór sygnału. Rezultat: dzieci mogą w końcu sie uczyć, a rodzice, pozbawieni swoich zwykłych programów, wysyłają skargi do OTVF.

24 godziny dramatu rodziny podczas godziny policyjnej ogłoszonej przez armię izraelską w palestyńskim obozie dla uchodźców w Strefie Gazy w 1993 roku.