Filmy eksmisja

Rodzina Kerriganów sąsiaduje swoim płotem z lotniskiem w Melbourne. Władze miasta postanowiły rozbudować lotnisko i po wypłaceniu odszkodowania nakazały rodzinie się wyprowadzić. Jednak ta nie chce zostawiać swojego domu. Wnosi sprawę do sądu i przegrywa. Wtedy obrony ich mienia podejmuje się emerytowany prawnik.

Młody, nieokrzesany Lucas żyje w ultrakatolickim domu wraz ze swoją ciocią, która zaopiekowała się nim po śmierci jego rodziców. Pojawienie się pod tym samym dachem nieznanego dotąd kuzyna - Mario, który właśnie wyszedł z więzienia, wywróci świat Lucasa do góry nogami. Co okaże się silniejsze – więzy krwi czy pożądanie?

Ali jest młodym Tunezyjczykiem, który marzy o lepszym losie. Chłopak wiedzie samotne życie, sprzedając kontrabandę na czarnym rynku. Kiedy umiera jego ojciec, nagle musi zaopiekować się swoimi dwiema młodszymi siostrami. Dziewczyny zostały pozostawione same sobie w domu, z którego wkrótce mają być eksmitowane. Kiedy Ali zaczyna zmagać się z nagłym ciężarem odpowiedzialności i niesprawiedliwością, budzą się w nim złość i oburzenie. Jest przedstawicielem pokolenia, które wciąż walczy o to, by zostać wysłuchane ponad dekadę po rewolucji.

Wdowiec Harry Coombes (Art Carney) całe swoje 72-letnie życie spędził na Manhattanie. Pewnego dnia dowiaduje się, że dom w którym mieszka, ma zostać zburzony. Postanawia więc, że pojedzie w podróż do Los Angeles. Zabiera ukochanego kota Tonto i wyjeżdża. Po drodze odwiedza swoje dorosłe dzieci i dawną przyjaciółkę Jessie (Geraldine Fitzgerald).

Bracia Paz należą do pokolenia izraelskich twórców, które nie szuka już w kinie wyłącznie rozliczeń z holocaustem i trudną historią dwudziestego wieku. W swoim debiucie filmowym Izraelczycy opowiadają o młodym programiście żyjącym na początku nowego stulecia. O człowieku zagubionym, nękanym przez nerwice, samotnym, który po załamaniu nerwowym nie wychodzi z mieszkania, kontaktuje się z otoczeniem za pomocą Internetu, a swoim oknem na świat czyni reklamy telezakupów i telenowele. Jedynym intruzem w jego królestwie jest administrator budynku, próbujący eksmitować go z lokalu. Wyalienowani ludzie tęsknią za bezpośrednim kontaktem, ale wszystko oddala ich od siebie: strach przed zderzeniem z rzeczywistością, samotne dni i wieczory spędzane przed ekranem, media, praca. Uczucia i wartości są w ich życiu przykrojone do formatu telewizyjnego show.

Wypadek powodujący wiele ofiar - runięcie starej, czynszowej kamienicy zamieszkanej gęsto przez najbiedniejszych - zwraca uwagę na działalność wielkiego przedsiębiorstwa budowlanego, którego właścicielem i dyrektorem jest niejaki Nottola. Wykop pod fundamenty budowanych przezeń wieżowców był, jak się okazuje, bezpośrednią przyczyną osunięcia się gruntu i zawalenia stojących w pobliżu starych domów. Nottola, szermując hasłem modernizacji miasta i cywilizacyjnego postępu, uzyskuje zezwolenie Rady Miejskiej na kontynuowanie robót. Śledztwo zostaje umorzone. Z kolejnych domów przeznaczonych do rozbiórki wysiedla się lokatorów. Tylko lewicowym członkom Rady, którzy na własną rękę kontynuują dochodzenie, wychodzi na jaw, że tereny, na których mają stanąć luksusowe wieżowce, przeznaczone były pod tanie budownictwo komunalne, a Nottola wszedł w posiadanie tych terenów drogą korupcji.

Współczesna adaptacja słynnej powieści Henri Murgera pokazuje wielkość i nędzę życia bohemy w Paryżu.

Oparty na powieści Kristin Hunter "Właściciel" jest jednym z najbardziej odważnych filmów swoich czasów. To zjadliwy, pełen współczucia i humoru komentarz dotyczący kwestii rasy i klasy w USA. Beau Bridges gra nieszczęśliwego bogacza Elgara Endersa, który w dobrej wierze kupuje kamienicę w zamieszkanej przez Afroamerykanów dzielnicy Park Slope na Brooklynie, doprowadzając tym samym do konfliktów wśród lokatorów i na łonie swojej snobistycznej rodziny.

„Cud w Mediolanie” zrealizowany trzy lata po “Złodziejach rowerów” przez duet Vittorio De Sica – Cesare Zavattini świadczy o odwrocie włoskiego reżysera od czystego neorealizmu. Jest tym dla De Sici, co „Noce Cabirii” dla Federico Felliniego – problemy społeczne powojennych Włoch ustępują rzeczywistości sacrum i profanum, pobożności instytucjonalnej i ludowej, mieszance pogaństwa i religii. To, co w „Złodziejach rowerów” de Sica jedynie zaznaczył na marginesie poprzez wprowadzenie postaci wróżbitki, w “Cudzie w Mediolanie” wybucha z pełną, prostoduszną siłą. Mały Totò znaleziony w zagonie kapusty, a obdarzony łaską czynienia cudów, ratuje swych przyjaciół z opresji i sprawia, że ulatują na miotłach do nieba, zostawiając za sobą pałace bogaczy, lepianki żebraków i przepych Duomo. Nakręcony w 1951 roku film de Sici został nagrodzony Złotą Palmą wraz ze szwedzkim filmem „Fröken Julie”, ekranizacją dramatu Strindberga, w którym panna z arystokratycznych sfer zakochuje się w służącym. Tym żyła Europa początku lat 50.

Jane Warren (Dorothy Davenport) i jej niepełnosprawna matka są zagrożone eksmisją z ich skromnego domku przez agenta Andersona.