Filmy jabłko

Vanzi (Franco Nero) jest pełnym ideałów architektem, który nie boi się walczyć o sprawiedliwość. Pewnego razu mężczyzna decyduje się zaprotestować przeciw projektowi, którego rozwój mógłby mieć negatywny wpływ na miejscową ludność. Niestety, jego działania nie podobają się wpływowym członkom mafii. Vanzi zostaje wkrótce oskarżony o przestępstwo, którego nie popełnił. Trafia do więzienia, gdzie przeżywa bardzo ciężkie chwile. Czy uda mu się wyjść cało z opresji?

Cztery liryczne, oparte na faktach epizody opowiadają o kobietach kochających kobiety we współczesnym Taipei. Po zerwaniu z chłopakiem i nieustających kłótniach z rodzicami Jessie decyduje się zacząć wszystko od początku w Taipei. Jej przyjaciółka z lat szkolnych i wielbicielka jej urody Pon deklaruje, że „zajmie się nią”. U jest zodiakalnym baranem i świetnie potrafi o siebie zadbać. Co prawda nie zawsze dobrze lokuje swoje uczucia, ale nie ustaje w poszukiwaniach swojego ideału. Spancer szaleje na punkcie Summer. Ta odwzajemnia uczucie, ale by sprostać pokładanym w niej oczekiwaniom, decyduje się wyjść za mąż, urodzić dziecko, aby następnie wrócić do kochanki za 10 lat. W praktyce układ okazuje się być znacznie trudniejszy do realizacji niż początkowo zakładała Summer. Wszystkie dotychczasowe związki Ricky były tak spektakularne, jak krótkie. Wszystkie także nosiły znamiona przemocy. Opamiętanie, dostrzeżenie i docenienie tej najważniejszej osoby w jej życiu przychodzi zbyt późno.

Bogaty mężczyzna cierpiący na amnezję, po wypadku, podejrzewa, że jego oddana żona naprawdę nie jest jego żoną, choć bliscy ludzie utwierdzają go w tym, że jest.

Spokojny weekend oddanej pary przybiera dziwny obrót, gdy koszmarny kult i ich maniakalny przywódca przybywa, by spełnić apokaliptyczną przepowiednię.

W 1915 kilkunastoletnia Heidi wyjeżdża ze szwajcarskiej wioski do szkoły we Włoszech. Wojna przerywa jej edukację już po kilku miesiącach. Z kilku koleżankami, po które nie zdążyli przyjechać rodzice, Heidi trafia do sierocińca, którego dyrektor wykorzystuje powierzone mu dzieci do niewolniczej pracy. Jedyna droga ucieczki wiedzie przez dzikie góry.

Po trzęsieniu ziemi w 1887 roku wyspa Goto została odcięta i zapomniana przez świat. Obecnie podlega tyranii władzy Goto III (Pierre Brasseur), który zamierza szanować tradycje wyspy i dobre obyczaje. Ale teraz jego żona, Glossia (Ligia Branice), ma romans z młodym oficerem Gono (Jean-Pierre Andréani). Oboje, szaleńczo zakochani, przygotowują się do ucieczki. Plan zawodzi z powodu Grozo (Guy Saint-Jean), prostego sługi, który również kocha Glossię. Sługa użyje tej próby ucieczki, aby osiągnąć swoje cele. Zabija dyktatora i oskarża Gono.

Piraci. Skarb. Dobro i zło - niczym w bajkach. I opowieść, która jest tu prawdziwym skarbem. Pryncypialny młody mężczyzna, obrońca wolności ducha, czuje się zmuszany przez otoczenie do tego, by za wszelką cenę zbić majątek. Grupka niewidomych dzieci usiłuje otworzyć oczy niewiernych i ukazać im siłę wiary chrześcijańskiej. Emerytowane zakonnice, które otwierają dom publiczny, aby zarobić na utrzymanie zakonu. Te dość ironiczne paradoksy zmieniają tę bajkę niemalże w traktat filozoficzny. Dziwne fizyczne anomalie, sakiewki zawsze pełne pieniędzy, niemożliwe do rozszyfrowania stare księgi, niewidzialne miasta i jednoocy strażnicy: to zaledwie kilka elementów niezbędnych dla opowieści tego typu. Z licznych dyskusji teologicznych i filozoficznych wyłania się atmosfera tajemnicy i napięcia. W tym kostiumowym dramacie Ruiz, zgodnie ze swym stylem, zabiera nas do zagadkowego świata pełnego bystrych intelektualnych spostrzeżeń, w którym nic nie jest takie, jakim się wydaje. Dziewięć niezależnych wątków, zawierających odniesienia do baśni Andersena i braci Grimm, jak również portugalskich, chilijskich i żydowskich baśni ludowych, przecinają się nieustannie z matematyczną niemal precyzją, by w końcu pozostawić tylko jeden. Ruiz stworzył perfekcyjny pod względem stylistycznym film, w którym aktorzy, na czele z Melvilem Poupaud, uderzają bezbłędnie we właściwe tony.