Filmy 1974

Peter Ahrens, zwany Pittem, i Felix Kempmann spotykają się na oddziale położniczym szpitala. Obaj byli dobrymi przyjaciółmi w szkole, ale nie widzieli się od ukończenia liceum. Teraz obie ich żony rodzą, ale pielęgniarka wysyła przyszłych ojców do domu, aby mogli zostać poinformowani na czas przed porodem. Felix, były wzorowy uczeń, sam został nauczycielem i uczy w swojej byłej szkole. Pitt, przeciętny uczeń, odnosi sukcesy w reklamie. Obaj udają się do mieszkania Pitta, gdzie planują napić się drinka i poczekać na telefon ze szpitala. W mieszkaniu Pitt wyciąga album ze zdjęciami ze szkolnych lat. Obaj mężczyźni zaczynają wspominać.

Akcja filmu rozgrywa się w 1950 roku. Historia o dojrzewaniu dwóch dziewcząt, które uczęszczają do szkoły z internatem. Abby (Pamela Sue Martin) i Muffy (Betsy Slade) - tracą swoje dziewictwo, niestety z nieoczekiwanymi konsekwencjami.

W najładniejszej dziewczynce z podwórka zakochanych jest dwóch przyjaciół piątoklasistów. Jeden z nich - majster "złota rączka", drugi - muzykant na skrzypcach. Lekkomyślna piękność prezentuje swoją łaskę to jednemu, to drugiemu...

Kiedy masz dwadzieścia lat, głowę pełną pomysłów, serce pełne nadziei, ciotkę z odrobiną pieniędzy i przyjaciela z ambicjami, chcesz nakręcić film polityczny o Joannie d'Arc. Kiedy jesteś producentem, masz czterdzieści lat, masz wiejski dom i sekretarkę z pięknymi piersiami, nie odmówisz 100 000 franków, nawet jeśli ta Joanna d'Arc ma skośne oczy Mao-Tse-Tunga i płonie w Orleanie krzycząc: „Niech żyje Rada Najwyższa”… Ale jak jest się filmowcem z odrobiną doświadczenia, to jak tylko usłyszycie słowo: „Pokojówka”, wyciągacie rewolwer. W ten sposób Arthur (Jean-Gabriel Nordmann) i Jérôme (Didier Sauvegrain) porzucą fascynującą sztukę marksistowskiej dialektyki, aby odkryć na nowo erotykę mas... Jérôme straci dziewictwo, Arthur swoją dziewczynę, ale oboje zyskają halucynacje, które widz będzie czerpał z przyjemności, śledząc od początku do końca historię kręcenia kapitalistycznego filmu o tyłkach!

Isabelle Leroy-Gomez czeka na wizytę Cristiny, swojej synowej, gdy pojawia się Philippe, by opowiedzieć matce o swoim nieszczęściu. Wkrótce potem Cristina oznajmia, że ​​ma kochanka, Carlosa. Kiedy Carlos przybywa, wściekła Isabelle błaga go, by odszedł. Ale Carlos chce porozmawiać z Philippe'em...

Sędzia Legun (Jean Gabin) znany jest ze swojej surowości. Będąc w domu z żoną Nicole, odmawia wysłuchania pani Teresy Léoni (Sophia Loren), która przyszła prosić o litość dla swojego syna André (Michel Albertini), oskarżonego o zgwałcenie i zabójstwo Annie Chartier (Muriel Catalá). Leguen przeprowadza pierwsze przesłuchanie z charakterystyczną dla siebie drastycznością. Wtedy Teresa, przekonana o niewinności syna, bierze panią Nicole jako zakładniczkę, aby w ten sposób wpłynąć na sędziego i sposób prowadzenia przez niego procesu.

Franco Franchetti wraz ze swoim przyjacielem Ciccio próbują oszukać dyktatora „bananowego” kraju, aby zdobytymi pieniędzmi zapłacić za skradziony towar komunistycznym partyzantom. Obaj są następnie ścigani przez międzynarodowego terrorystę. W końcu próbują obrabować Bank Włoch. Film jest montażem scen z poprzednich filmów z udziałem głównych aktorów.

Włoch Giovanni (Nino Manfredi), który wyemigrował do Szwajcarii, traci zezwolenie na pobyt. Od deportacji "ratuje" go pewien przemysłowiec, który w wyniku bankructwa popełnia samobójstwo. Sprytny emigrant postanawia wykorzystać sytuację i zaczyna podawać się za zmarłego biznesmena. Coś jednak pójdzie nie tak.

Toskania, rok 1935. Mieszczanka Elisabetta Cenci-Lisi jest piękną ciotką trzech chłopców u szczytu dojrzałości płciowej. We Włoszech panuje reżim faszystowski, którego propaganda z powodzeniem przyciąga młodych ludzi do dobrowolnego zaciągania się na wojnę kolonialną w Abisynii. Kobieta, która jest przeciwna wojnie, postanawia uwieść chłopców, aby w ten sposób zniechęcić ich do pójścia do wojska.

Dziewczyna z prowincji przyjeżdża do Rzymu. Nie jest jej łatwo, lecz szczęście się w końcu do niej uśmiecha i poznaje lekarza. Szybko wychodzi za niego, lecz taki stan rzeczy nie do końca ją zadawala.