Filmy 1975

Życie dentysty Giangaleazzo (Enrico Montesano) nie jest łatwe. Mieszka w Procidzie wraz z żoną, skąpą i oziębłą farmaceutką, owdowiałą teściową, babcią, dwiema córkami i służącą. Jakby tego było mało to zakochuje się w sąsiadce Corinnie (Barbara Bouchet), która jest żoną Amosa (Gino Santercole), impulsywnego i zazdrosnego policjanta.

Trójka przyjaciół właśnie wyszła z więzienia. Obiecują sobie, że już nigdy więcej nie będą popełniać przestępstw. Jednak wszyscy trzej w tajemnicy przed sobą planują taki sam napad.

Antologia prezentująca fragmenty włoskich filmów wyprodukowanych przez wytwórnię Titanus w latach 1947-1962, komentowanych w ironiczny sposób przez Oreste Lionello i prezentowanych przez młodego Renato Pozzetto , wschodzącą wówczas gwiazdę włoskiego kina.

Sprytny rewolwerowiec odbywa podróż w czasie i przestrzeni, aby odnaleźć i sprowadzić z powrotem do jej ojczyzny hiszpańską księżniczkę Elżbietę Marię de Burgos. Ratując dziewczynę musi stoczyć walkę z barbarzyńcami, Maurami, złymi duchami, szalejącym bykiem i maniakalnym garbusem lubiącym cytować Szekspira.

Alberto jest szczęśliwie zaręczony z Cristiną, kobietą czepliwą i apodyktyczną, dlatego odrzuca względy o wiele sympatyczniejszej sekretarki, Rossany. Dowiedziawszy się od prywatnego detektywa, że jego narzeczona zdradza go z jego najlepszym przyjacielem Giuliano (który ma jeszcze dwie inne kochanki), postanawia się zemścić. Organizuje spotkanie wszystkich trzech kochanek Giuliano w celu ujawnienia prawdy i sprowokowania kłótni.

Włochy, 1932 rok. Krajem rządzą faszyści. Emilio (Gian Maria Volontè), działacz będącej w konspiracji Włoskiej Partii Komunistycznej, zostaje z niej wyrzucony za próby demokratyzacji organizacji. Los rzuca go do Paryża, gdzie poznaje Teresę (Annie Girardot), której zwierza się ze swoich rozterek związanych z politycznym postępowaniem partii.

Historia narodu żydowskiego i przyjścia Mesjasza opowiedziana przez jednego z najwybitniejszych włoskich reżyserów. Ostatni film Rosselliniego w okresie jego dydaktyki. Reżyser pozwala sobie na wiele swobód z oryginalnym materiałem źródłowym, dowolnie go interpretując i prezentując wszystko w bardzo niedramatyczny sposób.

Mirella (Martine Brochard) i Luigi (Lando Buzzanca) to para, która spotyka się ze sobą od prawie dekady. Najbardziej irytujące jest to, że żadne z nich nie wspomina o ewentualnym małżeństwie. Mussi (Anna Proclemer), matka Mirelli zaczyna tracić cierpliwość i żeby przyspieszyć datę ślubu obmyśla plan.

Rambo (Tomas Milian), pozornie zresocjalizowany bandyta, wraca do Mediolanu, aby odwiedzić swojego starego przyjaciela Pino Scalię (Mario Piave) i jego rodzinę. Pino prowadzi teraz prywatną agencję ochrony i widząc, że Rambo chce definitywnie zamknął za sobą swoją przestępczą przeszłość, próbuje wciągnąć go w swój biznes. Ten jednak nie jest zainteresowany taką pracą. Poszukując starych przyjaciół Rambo spotyka Florę (Femi Benussi), striptizerkę, z którą w przeszłości miał romans, i która nadal darzy go sympatią. Życie Rambo wydaje się zmierzać ku normalności, ale Pino zostaje zabity podczas śledztwa w sprawie porwania Gianpiero, syna doktora Marsiliego (Silvano Tranquilli). To zmusza Rambo do odnalezienia zabójcy.

Raoul (Stanko Molnar) jest człowiekiem o delikatnym usposobieniu. Gdy dorastał doznał poważnego emocjonalnego wstrząsu, gdy odkrył, że ​​jest adoptowanym dzieckiem. Próbując zmienić swoje życie, podejmuje studia aktorskie, stając się ostatecznie zawodowym aktorem. Rodzinę Raoula tworzą, oprócz jego przybranych rodziców, również jego siostra Maddalena (Milena Vukotic) i brat Andrea. Raoul zaczyna spotykać się z Delią (Delia Boccardo), koleżanką z pracy. Powoli dochodzi do wniosku, że jego życie się ustabilizowało, a on wreszcie osiągnął spokój psychiczny. Niestety, na jaw wychodzi bardzo istotny szczegół z jego przeszłości związany z nim i jego bratem.