Filmy 1977

Film składający się z aż czternastu, krótkich epizodów w humorystyczny sposób ukazujących zło i podłość włoskiego społeczeństwa klasy średniej w latach 70.

Fredrik Egerman jest żonaty z 17-letnią dziewicą Anne. Małżeństwo jeszcze nie zostało skonsumowane mimo to, że minęło już 11 miesiący. Więc nasz bohater odwiedza swoją dawną miłością, znaną aktorkę Desiree Armfelt. Kobieta jest zmęczona życiem, myśli o osiedlaniu się i przeprowadza się do zamku Fredrika, pomimo tego, że jest żonaty i sprzeciwu jej żonatego kochanka hrabiego Carla-Magnusa. Pod wpływem nacisków Desiree jej matka zostaje zaproszona do wiejskiej posiadłości Egermanów na weekend. Ale wtedy Carl-Magnus i jego żona Charlotte również przyjeżdżają...

Komediowa opowieść o tym, jak łatwo mogą powstać podziały w lokalnym społeczeństwie. W małej mieścinie w Belgii dwie kobiety rywalizują między sobą w biznesie. Z jednej strony placu prowadzi swoją frytkarnię Germaine (Ann Petersen), z drugiej strony stoi hotel, którego właścicielką jest energiczna Simone (Annie Girardot). Simone jest przebojowa, natomiast Germaine zazdrości jej sukcesów. Sytuacja ta doprowadza do podziału wśród mieszkańców miasteczka. Sprawy się komplikują, gdy wychodzi na jaw, że syn Simone i córka Germaine są w sobie zakochani.

Młoda Marisa, odziedziczywszy po ciotce pensjonat, zostaje wplątana w szantaż i zbrodnię.

Starzejący się kapitan łodzi rzecznej odbywa ostatni przed emeryturą rejs po Dunaju.

Najbardziej znanym i zarazem najbardziej kontrowersyjnym utworem Syberberga jest Hitler - film z Niemiec, który w 1978 roku został pokazany na festiwalu w Cannes w sekcji Un Certain Regard. Druga część "trylogii niemieckiej" to dzieło monumentalne. Film, podobnie jak "Pierścień Nibelunga" Ryszarda Wagnera, został podzielony na cztery części. Każdą z nich opatrzono innym tytułem: Graal, Niemieckie marzenie, Koniec zimowej baśni, My dzieci piekła. Postać Hitlera w filmie Syberberga jawi się jako zbiorowa volkistowska projekcja, w której realizowały się ukryte pragnienia podboju, dominacji i masowego spektaklu narodowego. Reżyser, tworząc monumentalną narrację o nazistowskim dyktatorze, korzysta z historycznych symboli i cytatów kulturowych, eksploatuje archiwalia. Jednocześnie obok żywych aktorów wykorzystuje m.in. teatr lalkowy, operową scenografię i wielokrotne projekcje.

Komisarz policji, pomimo pomocy specjalnego oddziału, bezskutecznie próbuje postawić agresywnego gangstera przed wymiarem sprawiedliwości.

Kapitan Pasha Yunus (Turgut Özatay) wraca do Stambułu z łupami wojennymi. Niestety, jego statek i łup przejmuje Czarny Pirat (Piero Fabiani) i jego ludzie. Zirytowany sułtan przydziela Karę Murata (Cüneyt Arkin) do odszukania piratów i ich ukarania oraz odzyskania ładunku.

Komisarz policji walczy z potężnym gangiem zajmującym się wymuszaniem haraczy od właścicieli sklepów.

Mr. Mean jest zabójcą do wynajęcia. Jego najnowszym celem jest przywódca mafii.