Filmy 1977

Kilka dni z życia dwojga młodych ludzi. On absolwent politechniki nastawiony materialistycznie do życia, człowiek pozbawiony wrażliwości, wewnętrznie ubogi. Ona subtelna i wrażliwa wiolonczelistka, ambitna artystka z aspiracjami, dla której ważniejsze są doznania duchowe aniżeli wartości materialne. Planują małżeństwo, choć wiele ich dzieli, a konflikt postaw jest coraz bardziej widoczny…

Akcja rozgrywa się w czasie okupacji hitlerowskiej w Polsce. Do szpitala gestapowcy przywożą ciężko rannego partyzanta i każą go za wszelką cenę zachować przy życiu, aby wydobyć od niego potrzebne im informacje a potem zabić. Lekarz może go uratować albo pozwolić mu umrzeć.

Magda i Witold – bezdzietne małżeństwo w średnim wieku. Dobrze sytuowani, oboje na kierowniczych stanowiskach, uważani są za zgodne małżeństwo. Z dawnego uczucia, jakie ich łączyło, zostało niewiele. Kiedy nadchodzi niedziela, on wychodzi na piwo do pobliskiej knajpki. Ona zajmuje się przygotowaniem obiadu, ogląda telewizję i raczy się szklaneczką trunku. Nie uważa się za alkoholiczkę, jednak coś mocniejszego pozwala jej przetrwać nudę i monotonię rutynowych zajęć. Witold odwiedza też kochankę, której mąż przebywa za granicą. Magda nie zdradza męża, jednak woli nic nie wiedzieć o jego niewierności…

Dramat młodego, niedoświadczonego człowieka - rekordzisty świata w pływaniu, który nie wytrzymał „ciśnienia” sukcesu. Nauka poszła w kąt, a zamiast treningów nastąpiły pijatyki. Kiedy na dobitek zawodnik naraził się działaczom - został usunięty poza nawias życia sportowego. Miarę nieszczęścia dopełnia nieuleczalna choroba. Będąc już inwalidą z amputowaną nogą bohater nie załamuje się jednak i za namową trenera wraca na pływalnię.

Krótka animacja w kombinacji z piosenką, która opowiada o pewnym fakirze, który mimo, że dzielnie połykał gwoździe i spał sobie słodko na pinezkach, to jak się okazało, panicznie bał się... zastrzyku.

Autorką pierwowzoru opowiadania "Córka delegatki" jest Anna Seghers. Łódź, rok 1929. Matka dziesięcioletniej Józi jest wdową. Pracuje jako włókniarka. Działaczka robotnicza otrzymała mandat delegata na Zjazd Związków Zawodowych w Moskwie. Józią nie ma się kto zaopiekować, a wyjazd musi pozostać w tajemnicy. Dziewczynka postanawia pozostać w domu sama skrzętnie ukrywając nieobecność matki.

Przewrotna i groteskowa filozofia bytu ukazana w minimalistycznym, właściwym dla Daniela Szczechury, wydaniu.

Doba z życia szpitala. Obiektem 24-godzinnej obserwacji są lekarze z I Oddziału Chirurgii Urazowej szpitala przy ul. Barskiej w Warszawie. Kamera towarzyszy im w porannym przydziale pracy, w czasie obchodu, w gabinecie zabiegowym i na sali operacyjnej, przy kasie, w końcu w lekarskiej dyżurce. Mimo trudnych warunków pracy lekarze nie poddają się w codziennej walce o życie pacjentów. Wadliwe urządzenia, stare narzędzia, zimowa aura i zmęczenie jakby nie miały wpływu na jakość ich pracy. Nie są robotami, przeciwnie, dzielą się wątpliwościami, ale współdziałanie podtrzymuje w nich gotowość do niesienia pomocy. Podział materiału filmowego na godziny uświadamia, że każdy dyżur jest maratonem, w którym trzeba rozłożyć siły. Znakomity przykład sztuki dokumentu autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego.

Arvind kocha Ashę. Chcą się pobrać, ale astrolog ojciec Ashy przewiduje kłopoty. Żyją jednak razem pomimo niezadowolenia społeczności, a Asha zostaje w ciąży. Arvind spotyka Neelam, co komplikuje sytuację. Los stawia ich w trudnych sytuacjach, i może być trudno wrócić do siebie.

Rejestracja przygotowań i plebiscytu na pracownika roku w jednym z warszawskich przedsiębiorstw. Procedura konkursu jest skomplikowana i wieloetapowa. Liczą się sumienność i uczciwość, ale też praca społeczna. Nagrodą dla zwycięzcy jest zegarek. W kadrach widzimy typowe sceny z przedsiębiorstwa czasów PRL, relacje dyrektora z pracownikami, przeciągające się narady, hasła na ścianach i wszechobecne papierosy.