Filmy 1979

Édouard Choiseul, po pięćdziesiątce, odniósł wielki sukces zawodowy: jako uznany pianista koncertowy cieszy się ogromnym powodzeniem nie tylko we Francji, ale i za granicą. Jego życie prywatne to jednak prawdziwa zagadka: Édouard jest bardzo podatny na kobiecy urok i z trudem wybiera między ustabilizowanym życiem z żoną Marie-France i trójką dzieci a życiem uwodzenia… Édouard dokonuje więc prawdziwego balansu: dość często widuje swoją kochankę, Muriel, wciąż udaje mu się spędzać czas z żoną, od czasu do czasu odnawia kontakt z pierwszą żoną, Lucienne, a co gorsza, stara się również sprostać zawodowym wymaganiom swojej menedżerki.

Kierownik wydawnictwa przeglądając jedną z wydanych przez siebie książek o kryminologii ze zdumieniem zauważa, że jego żona jest identyczna jak kobieta na zdjęciu, która została zgilotynowana pod koniec XIX wieku za otrucie. Nawet imię i nazwisko ma identyczne.

Włoska policja stara się zapobiec przerzutowi ogromnej ilości narkotyków do Nowego Jorku.

Do Kolwezi wkraczają oddziały powstańcze FLNC pod dowództwem generała Nathanaela M'Bumby. Ich celem jest opanowanie prowincji Szaba, proklamowanie rządu rewolucyjnego i obalenie prezydenta. Mimo iż władze centralne bagatelizują sytuację, zachodni sojusznicy - szczególnie Francja - zdają sobie sprawę z powagi sytuacji i przystępują do energicznego działania. Paryż decyduje się na wysłanie 2 pułku spadochronowego Legii Cudzoziemskiej.

Renato Zero jest w trakcie trasy koncertowej, podczas którego prezentuje swoje najbardziej udane piosenki. Przed jednym z występów otrzymuje list z pogróżką: „Zabiję cię w świetle reflektorów”, podpisany jako „Ciao Ni'!”. W przerwach między występami Renato przy pomocy psychoanalityka wraca do swojej przeszłości, aby w ten sposób odkryć, kto może być potencjalnym zabójcą.

Albino Millozza (Vittorio Gassman), niegdyś członek włoskiego ruchu oporu oraz zadeklarowany lewicowiec, jest teraz bardzo bogatym człowiekiem i czuje, że zatracił swój polityczny charakter. Ma dom w Genewie, gdzie mieszka z żoną Giulią (Andrée Lachapelle), która próbuje zwrócić na siebie jego uwagę, systematycznie grożąc samobójstwem. Ma drugi dom w Rzymie, gdzie mieszka jego syn Marco (Stefano Madia). Ma również kochankę Margot (Aurore Clément), której mąż wydaje się świadomy zdrad żony, ale nic z tym nie robi. Ma jeszcze córkę Costanzę mieszkającą w „komunie”, palącą skręty i planującą zamieszkać w Indiach z jakimś guru. Pewnego dnia podczas pobytu w Rzymie u syna przypadkowo znajduje pamiętnik chłopca. Czytając ogrom cytatów, głównie Mao Tse-tunga i Lenina, uderzają go zdania, z których jasno wynika, że ​​jego syn należy aktywnie do jakiejś skrajnie lewicowej grupy terrorystycznej. Na ostatniej stronie jest też wyraźnie napisane, że dwunastego zostanie zabity pewien P. A partner w interesach Albina ma na nazwisko Parrella (Julien Guiomar)!

Rywalizacja o dziewczynę między dwoma tancerzami disco doprowadza do finałowego pojedynku tanecznego na parkiecie.

Samotny mężczyzna błąka się po ulicach Paryża. Jego śmiertelnie chora żona ma zamiar tego wieczoru popełnić samobójstwo i nie chce, aby mąż był w tym czasie w domu.

Królowa wystawią swoją pasierbicę na licytacji, aby sprzedać ją jako dziewiczą pannę młodą.

Film opowiada historię brata Lino z Parmy, który przybył do miasta w 1893 roku i służył jej mieszkańcom aż do śmierci na ulicy w 1924 roku. Jego celem była niesprawiedliwość, której zaradzenie było symbolem ewangelicznej miłości. Jego postawa nie zawsze była rozumiana przez jego przełożonych, współbraci oraz wiernych. Jego nonkonformizm, wielokrotnie doprowadzał go do zderzenia się z sytuacjami znacznie przekraczającymi jego możliwości.