Filmy 2007

Ekranizacja poczytnej powieści Jane Austen. Anne Eliot pochodzi z bardzo szanowanej arystokratycznej rodziny. W wieku 19 lat zakochuje się z wzajemnością w kapitanie Fredericku Wentworh. Niestety, pochodzi on z nieco niższych sfer, więc rodzice Anne nie zgadzają się na ślub. Dziewczyna ulega perswazjom najbliższych i zrywa zaręczyny. Kiedy osiem lat później ponownie spotyka kapitana, uczucia odżywają, a Anne zaczyna zastanawiać się nad swoją niezależnością. Powoli narasta w niej bunt przeciw obowiązującym konwenansom. Czy jednak nie okaże się, że dojrzała do tego zbyt późno? Główna nagroda dla Sally Hawkins na Festiwalu w Monte Carlo.

Winnipeg stanowi także centrum świata głównego bohatera, alter ego reżysera Guy’a Maddina, który urodził się w tym mieście i nigdy na dłużej z niego nie wyjechał. Mężczyzna chciałby uciec z miasta, zostawić je za sobą, tak samo jak własną przeszłość. Dlatego wsiada do pociągu i… Tak zaczyna się szalony quasi-dokument, o którym reżyser mówi, że to „doku-fantazja”. Zamiast oddalać się od rodzinnego miasta i przybliżać do upragnionego nowego początku, pociąg zabiera bohatera w podróż w przeszłość. Przed naszymi oczami pojawiają się autentyczne archiwalne zdjęcia miasta, a na tle dokumentalnej lokalnej historii dowcipnie komentowanej i pokazanej, odtwarzana jest przeszłość bohatera, jego osobista, intymna historia. Pojawia się jego rodzinny dom, zakład kosmetyczny prowadzony przez matkę i ciotkę, hala hokejowa i drużyna podstarzałych hokeistów. Wspomnienia bohatera są niepokojące, duszne, przesycone erotyczną atmosferą i strachem, licznymi traumami. Sfilmowane w konwencji filmu niemego, stosując cały arsenał chwytów kina z początku XX wieku tworzą niepowtarzalny klimat, którego nie da się porównać z niczym innym. To psychodeliczna podróż. Ciągle jesteśmy na granicy dwóch światów: rzeczywistego i wyśnionego, niejednokrotnie oba nachodzą na siebie, tworząc fantasmagoryczne powidoki, wprowadzając widza w skomplikowany labirynt znaków.

Aditya (Shahid Kapur) dowiaduje się, że kobieta którą kocha, właśnie wychodzi za innego. Zrozpaczony idzie na stację kolejową w Bombaju i wsiada do pierwszego lepszego pociągu. Nie ma biletu, ani bagażu. A w dodatku zajmuje miejsce rozgadanej, pięknej Geety (Kareena Kapoor), wracającej do rodzinnego Pendżabu...

Kolejna część amerykańskiej komedii inicjacyjnej. Eric Stifler trafia tym razem na uniwerek - oczywiście za sprawą swojego kuzyna Dwighta. Chce dołączyć do bractwa Beta, które zajmuje się głównie imprezami, libacjami itp. Zupełnie innym stowarzyszeniem jest tzw. bractwo "Dziobaków". Ciągłe konflikty doprowadzają do pojedynku - greckiej olimpiady. Oczywiście nie chodzi tu o biegi czy zapasy. Studenci biorą udział w nie do końca normalnych dyscyplinach takich jak picie piwa na czas. Przegrany opuszcza uczelnię. Kto wygra? Obejrzyjcie sami.

Starsza kobieta, była dziennikarka - Mary, przyjeżdża do domu zmarłego ojca - Elliota Grahama. Joe, który opiekuje się domem, wpuszcza staruszkę, by mogła powspominać. Opowiada ona młodzieńcowi o latach 50., o słynnych wieczorach u Grahama, kiedy przybywała arystokracja, przemysłowcy, aktorzy i wszystkie znane osobistości. Wtedy to spotkała nieznajomego, który odmienił jej życie na zawsze.

Jasira, córka Amerykanki i Araba, ani na chwilę nie może zapomnieć o swoim pochodzeniu. Jej konflikt z ojcem i miłość do amerykańskiego żołnierza w czasach wojny w Zatoce Perskiej, postawi ją przed trudnymi wyborami.

Charlie Crews to niekonwencjonalny detektyw, o złożonej osobowości, który dzięki bliskiej przyjaciółce i prawniczce Constance Griffiths (Brooke Langton) wraca do policji po odsiedzeniu wyroku za przestępstwo, którego nie popełnił. Przywrócone na nowo życie Charliego dało mu świeże, oparte o filozofię Zen podejście do wielu spraw, spokój umysłu i niechęć do zemsty, co może być nie lada wyzwaniem, gdy bliska mu osoba stanie w obliczu zagrożenia lub wtedy gdy prowadzi śledztwo odnośnie tajemnicy wokół morderstwa, o które został niesłusznie oskarżony. W drugim sezonie, oprócz prowadzenia nowych spraw, Charlie kontynuuje poszukiwania człowieka, który zabił jego przyjaciół i przez którego stracił 12 lat życia. Partnerują mu sceptyczna i wymagająca detektyw Dani Reese (w tej roli Sarah Shahi, znana z Godzin Szczytu 3) oraz przyjaciel z więzienniej celi Ted Early (Adam Arkin).

Nawet po upływie ponad 60 lat bombardowania Hiroszimy i Nagasaki nadal pobudzają dyskusje, mechanizmy wypierania prawdy oraz mity. Za sprawą wstrząsających relacji osób ocalałych po wybuchach dwóch bomb atomowych, które w 1945 r. zrównały z ziemią dwa japońskie miasta, film ten przedstawia przejmujące spojrzenie na bolesne dziedzictwo pierwszego i – miejmy nadzieję ostatniego – zastosowania broni atomowej w działaniach wojennych. „Białe światło, czarny deszcz” w reżyserii laureata Oskara Stevena Okazakiego jest obszerną i wzruszającą relacją z bombardowań w Hiroszimie i Nagasaki, opowiedzianą z punktu widzenia tych – zarówno Japończyków, jak i Amerykanów – którzy tam wtedy byli.

Filmowy debiut obsypany nagrodami, opowiadający prawdziwą historię rozgrywającą się od świtu do świtu. Dwoje młodych, bardzo samotnych ludzi spotyka się jednego dnia w Warszawie, 1-go sierpnia w rocznicę Powstania Warszawskiego. W tym czasie dwoje, bardzo samotnych, młodych ludzi będzie próbowało odnaleźć szczęście, którym być może jest nawet miłość. Chłopak widzi tylko swój ból po odejściu dziewczyny. Stracił przez to radość życia i zdolność empatii. Teresa wręcz przeciwnie, jest pełna pasji, otwarta na świat. Jej jedynym problemem jest natomiast czas. Akcja obrazu przebiega w ciągu 24 godzin od świtu do świtu dnia następnego. Scenariusz oparto na prawdziwej historii.