Filmy przyjaźń, prl

Adaptacja przygodowej powieści dla młodzieży autorstwa Adama Bahdaja. Poldek Wanatowicz i Janusz Fąferski są ciotecznymi braćmi. Pierwszy – pomysłowy i żądny przygód. Drugi – fajtłapowaty maminsynek, którego wszyscy nazywają „Duduś”. Zbliżają się wakacje. Chłopcy mają wyjechać nad morze. Okazuje się, że ojciec Poldka nie może ich odwieźć, więc powierza tę misję ciotce… Chłopcy mają wyruszyć w podróż sami. Na dworcu kolejowym stwierdzają, że chyba zgubili pieniądze na bilety. Zrozpaczony „Duduś” chce wracać do domu. Przedsiębiorczy Poldek postanawia, że pojadą nad morze autostopem…

Bohaterem filmu jest Pan Wojtek (Tomasz Zaliwski), robiący karierę architekt, który ma dość wielkomiejskiego pędu i gwaru. Opuszcza, więc miasto i zaszywa się na prowincji. Do powrotu nie może namówić go ani przyjaciel z dawnych lat (Roman Kłosowski), ani żona (Iga Cembrzyńska), która w końcu otwarcie przyznaje, że łączy ją z Wojtkiem już tylko wspólne mieszkanie. Pan Wojtek twierdzi, że "odbiera sobie zaległe urlopy", ma więc dużo czasu na przemyślenia nad dotychczasowym życiem - dokonuje analizy i wyciąga wnioski. Przyjaźń z miejscowymi, których problemy szczerze go interesują, a także włączenie się w rytm życia zgodnego z naturą, sprzyjają regeneracji sił i odnalezieniu zawieruszonych gdzieś wartości.

Andrzej Uriaszewicz jest inżynierem, interesuje się sztuką. Szczególnie zajmuje go cenny obraz Veronese'a „Uczta Baltazara”. Wraca po wojnie do Polski, aby przemycić dzieło za granicę. Kiedy ze swym dawnym znajomym stwierdzają, że obrazu nie ma w skrytce, gdzie go przed wojną schowano, rozpoczynają poszukiwania. Uriaszewicz, aby ułatwić sobie zadanie, podejmuje pracę nauczyciela… Czy uda się odnaleźć zaginione dzieło? Czy inżynier wytrwa w postanowieniu powrotu za granicę?

Twórcy filmu Aleksander Minkowski i Andrzej Kostenko ukazują życie i problemy młodej generacji ludzi podczas pierwszych lat w Polsce Ludowej. W czasach, w których nic nie było ani łatwe ani proste.

Serial obyczajowy ukazujący życie przeciętnych absolwentów uniwersytetu, którym przyszło żyć w "epoce Gierka". Może nie do końca są tacy przeciętni, starają się bowiem zastanawiać nad tym, czego w życiu dokonali, a czego nie udało się zrealizować. Te ich "punkty widzenia" możemy śledzić przez kolejnych siedem lat ich życia. Są tak różne jak różne są ich osobowości, zainteresowania i wykonywane zawody. Oto bowiem nad brzegiem Wisły spotykają się młodzi przyjaciele: przyszli prawnicy, lekarze, inżynierowie, muzycy, aktorka, leśnik. Jest rok 1973 - wszyscy zgodnie deklarują, że spotkają się tu znowu w roku 1980 i odpowiedzą sobie na pytanie kim będą za te siedem lat? W filmie możemy zobaczyć, mało wówczas jeszcze znanych, takich tuzów polskiego kina jak Bogusław Linda czy Adam Ferency.

Młoda dziewczyna w przebraniu mężczyzny zatrudnia się jako kierowca w Miejskim Przedsiębiorstwie Taksówkowym. Tylko w ten sposób otrzymuje taksówkę i ze swoim zmiennikiem jeździ po Warszawie. Obserwacja życia zza szyb „taryfy” wygląda czasem śmiesznie, czasem groteskowo, a niekiedy tragikomicznie.

Początek lat 50. Antonina Dziwisz jeździ po kraju z zespołem i występuje jako piosenkarka. Po jednych z występów zostaje upita przez dwóch mężczyzn. Następnego dnia budzi się w więzieniu, oskarżona o zdradę ojczyzny. Mimo okrutnych fizycznych i psychicznych tortur kobieta nie załamuje się i nie zgadza się na podpisanie obciążających zeznań. W więzieniu Tonia rodzi córkę, jej ojcem jest śledczy Morawski. Po śmierci Stalina w 1953 roku kobieta wychodzi na wolność i wraca do dziecka, które odebrały jej władze więzienne.

W czasie wydarzeń sierpniowych w 1980 roku autor scenariusza Aleksander Ścibor-Rylski przebywał za granicą. W ciągu sześciu dni na podstawie dokumentów, relacji świadków, zapisów magnetofonowych napisał scenariusz Człowieka z żelaza. Wyjaśniając tytuł filmu powiedział: Birkut przyjechał ze wsi na budowę Nowej Huty twardy i takim pozostał. Narasta w nim świadomość, ale jako charakter pozostaje monolitem od początku do końca. Jego syn najpierw prezentuje się jako młody człowiek, dość nieufny i zamknięty w sobie. Jest dopiero takim kawałkiem żelaza, który trzeba wykuć. I wykuwa go życie - śmierć ojca, rok 1976, działalność w wolnych związkach zawodowych i wreszcie sam strajk. Fabuła filmu jest kontynuacją losów rodziny Birkutów. Syn Mateusza Birkuta, Maciek Tomczyk, jest robotnikiem w stoczni gdańskiej. Jest także aktywnym działaczem komitetu strajkowego. Dziennikarz radiowy Winkel otrzymuje polecenie zrealizowania reportażu kompromitującego Tomczyka. Winkel przyjeżdża do Trójmiasta, składa wizytę Badeckiemu, przedstawicielowi lokalnych władz.

Serial przedstawia różne problemy, z którymi musimy się zmierzyć w życiu codziennym. Bohaterem filmu jest inżynier Karwowski, prawdziwy człowiek pracy. Pracując tak dobrze, jak tylko potrafi, czerpie sens ze swoich wewnętrznych wartości, sens jego społecznego statusu, jaki daje mu wykonywana praca.

Rok 1976. Na korytarzu gmachu Telewizji, Agnieszka - dyplomantka szkoły filmowej - przekonuje "ważnego" redaktora o potrzebie powstania filmu o Mateuszu Birkucie, przed laty przodowniku pracy, którego błyskotliwa kariera skończyła się nagle i niespodziewanie gdzieś około roku 1952. Po pertraktacjach dziewczyna dostaje wreszcie taśmę i niezbędny sprzęt. Rozpoczyna prywatne śledztwo, mające ustalić przyczyny sukcesu i upadku Birkuta.