Filmy pokój, lustro

Poznamy historię Miny, 28-letniej artystki, które utknęła w rozległym, dziewiczym lesie w zachodniej Irlandii. Kiedy wreszcie znajduje schronienie, nieświadomie zostaje uwięziona wraz z trójką nieznajomych, którzy każdej nocy są obserwowani i prześladowani przez tajemnicze stworzenia. Oni nie mogą ich zobaczyć, ale istoty te widzą wszystko.

Film opowiada historię ich rocznego związku w retrospektywie. Matt, zafascynowany Antarktydą, odwiedza „biały kontynent”, gdzie wspomina swój romans z Lisą. Porównuje pobyt na Antarktydzie do pobytu „dwojga ludzi w łóżku – klaustrofobia i agorafobia w jednym miejscu”. Obrazy wiecznych lodów płynnie przechodzą w ujęcia koncertów: Primal Scream, Super Furry Animals, Elbow, The Von Bondies, Franz Ferdinand, Black Rebel Motorcycle Club, The Dandy Warhols, a także Michael Nyman.

Freelingowie mieszkają w pięknym domu na przedmieściach. Nie wiedzą, że ziemia, na której stoi ich dom, była niegdyś cmentarzem. Duchy zmarłych nie mogą przez to spoczywać w spokoju. Uprowadzają one najmłodszą córkę Freelingów - małą Carol Anne. Z pomocą przychodzi medium Tangina Barrons i zajmująca się parapsychologią dr Lesh.

Sophie Scholl – ostatnie dni to wstrząsający portret jednej z nielicznych bohaterek w historii Niemiec. Film pokazuje ostatnie sześć dni życia Sophie Scholl (17–22 lutego 1943) widziane jej własnymi oczami – oczami odważnej i pełnej energii młodej kobiety, która gotowa jest oddać życie za ideały Białej Róży. Organizacja ta, dzięki oporowi i protestom przeciwko nazistowskiemu reżimowi, stała się synonimem odwagi cywilnej i pokojowej walki z uciskiem i rządami przemocy.

Film rozpoczyna scena parapsychicznego seansu, podczas którego kobieta-medium, odczytuje myśli wysyłane przez umysł zbrodniarza, który ma na sumieniu okrutne zabójstwo. Wkrótce kobieta zostaje w brutalny sposób zamordowana. Świadkiem jej śmierci jest mieszkający w Rzymie amerykański pianista (David Hammings), który z przybyłą na miejsce zbrodni wścibską fotoreporterką (Daria Nicolodi) postanawia wytropić zbrodniarza.

David (Dustin Hoffman) wraca w rodzinne strony wraz ze swoją żoną. Pewnego dnia na kobietę napada jeden z mieszkańców i ją gwałci. Czy skromny naukowiec poradzi sobie z tą sytuacją?

W Wigilię świąt Bożego Narodzenia w 1914 r. w okopach żołnierzy niemieckich, francuskich i angielskich doszło do spontanicznego zawieszenia broni. Przyczyniła się do tego głośno śpiewana kolęda. Duńska śpiewaczka Anna Sorensen (Diane Kruger) zostaje zaproszona blisko linii frontu, by zaśpiewać dla niemieckich oficerów. Kiedy rozbrzmiewa kolęda "Cicha noc", żołnierze z przeciwnych stron wychodzą z okopów i razem uczestniczą we mszy. Nazajutrz dzielą się jedzeniem, odbywa się nawet mecz piłki nożnej. Ale przecież zawieszenie broni nie może trwać wiecznie...

Świat, który Sharunas Bartas tworzy w swoich filmach, jest projekcją wewnętrznych stanów bohatera, skomplikowanym emocjonalnym uniwersum. Mieszają się w nim symbole kultury, archetypy, wspomnienia, zdarzenia realne i wyobrażone, intuicje, sny, przeczucia i twarze. To kino, które znajduje najbardziej ekstremalny wyraz właśnie w Domu, wędrówce przez pokoje realnego budynku, a jednocześnie przez czas i pamięć, przez podświadomość młodego mężczyzny, „podmiotu lirycznego” tego filmowego poematu. U Bartasa wszystko zaczyna się od uczucia. Wstępem do fabuły jest pełen smutku list do matki czytany przez narratora, ilustrowany ujęciem fasady szlacheckiego pałacyku, w którym toczy się akcja. Trudno jest mi powiedzieć, na jakim końcu świata znajduje się mój prawdziwy dom, jaki jest jego obraz – mówił reżyser. Zawsze chciałem się dowiedzieć, ile osób w nim mieszka, kim są. To trudne zadanie, ponieważ ludzie znikają, przemieszczają się. Czasami opuszczają ów dom, czasami siedzimy przy wspólnym stole. Nigdy jednak nie jesteśmy razem.

Dla większości licealistów, przez cały czas trwania nauki, liczy się tylko jedno - imprezka. A ta największa i najistotniejsza odbywa się zawsze na zakończenie nauki. Właśnie nadszedł ten dzień dla Prestona, Kennego, Williama i Amandy, jednak każdy z nich, ma dziś do wypełnienia inne zadanie.

Dwadzieścia lat temu, dwaj najwięksi przyjaciele - Vinnie (Nick Nolte) i Carter (Jeff Bridges), robili przekręty związane z wyścigami konnymi. Interes okazał się bardzo intratny ale w końcu zniszczył ich przyjaźń a także związek Vinniego z Rosie (Sharon Stone). W ciągu dwóch dekad, Carter stał się bogatym i znanym hodowcą koni wyścigowych i ożenił się z Rosie. Jest obecnie wzorem i przykładem dla wszystkich mieszkańców Lexington w Kentucky. W przeciwieństwie do niego, Vinnie nie osiągnął nic w życiu. Czuje się zdradzony przez Cartera i doprowadza się do samo destrukcji. Samotnie spędza całe dnie pijąc alkohol i oglądając stare filmy na video. Jego życie ulega zmianie w chwili gdy poznaje Cecilię (Catherine Keener), piękną kobietę, która przypomina mu dawną ukochaną Rosie. Dzięki niej odzyskuje wiarę w siebie i powraca do życia. Postanawia zemścić się na Carterze i odzyskać Rosie. Po telefonie od Vinniego, Carter rzuca wszystko, rezygnuje ze sprzedaży swojego championa, Simpatico, i jedzie do Cucamonga, miasta w którym obaj się wychowali i w którym Vinnie nadal mieszka. Vinnie mówi Carterowi, że ma kłopoty z prawem z powodu jakiejś kobiety. Okazuje się, że nadal może wywierać na niego presję, emocjonalnie i za pomocą kilku bardzo kompromitujących zdjęć, których ktoś z taką pozycją, jak Carter na pewno nie chciałby ujawnić. Kiedy Carter przyjeżdża do Cucamonga, pułapka Vinniego jest już na niego zastawiona. Vinnie nie przychodzi z nim na spotkanie ale w ukryciu śledzi go w drodze powrotnej do Lexington. Obserwując jak ich życia ponownie splatają się ze sobą, poznajemy przeszłość bohaterów. Obie historie ujawniają kłamstwa i zdrady, które często budują przyjaźń i miłość ale w końcu mogą je także zniszczyć .