Filmy prawda

Nieoczekiwanie, pomimo coraz gorszej sytuacji na rynku nieruchomości, Lauren Baker otrzymuje życiową szansę: rodzeństwo chce sprzedać rezydencję na luksusowym Złotym Wybrzeżu Chicago, a Lauren jest w stanie szybko znaleźć nabywcę skłonnego zapłacić gotówką za posiadłość. Wkrótce okazuje się, że sprzedający są oszustami, a prawdziwi właściciele zostają znalezieni zamordowani. Lauren zdaje sobie sprawę, że padła zarówno ofiarą oszustwa, jak i została kozłem ofiarnym w sprawie morderstwa. Z determinacją rozpoczyna własne śledztwo, mające wyjaśnić kto i dlaczego ją zwiódł.

Architekt wraz ze swoją asystentką przybywa pod opuszczony pomnik z czasów komunizmu. Monument ten upamiiętniający bunt marynarzy z pancernika Potiomkina w 1905 roku staje się okazją do polemiki z filmem Siergieja Eisensteina i odkłamywania zawartej w nim propagandy.

Kiedy dwóch chłopców zostaje porwanych w nepalskim miasteczku przygranicznym, inspektor Pooja zostaje wysłana z Katmandu, aby rozwiązać sprawę. Po przybyciu na miejsce, niepokoje polityczne i protesty na tle rasowym zmuszają ją do zwrócenia się o pomoc do Mamaty, lokalnej policjantki. W obliczu dyskryminacji i seksizmu, obie kobiety próbują rozwiązać sprawę, ale jakim kosztem dla każdej z nich będzie to kosztować?

Dziennikarka Nawal namawia młodzieńca Samira, początkującego śpiewaka, do zrobienia kariery.

Pietro (Sandro Ruffini) i Giorgio (Marcel Herrand) de la Tour Vaudieu to dwaj bracia, dwie przeciwności. Pietro jest szanowanym człowiekiem stojącym na czele znacznej fortuny. Jego brat Giorgio jest nałogowym hazardzistą, który spędza czas przy stołach do gier i gromadzi długi. Kiedy ich matka umiera, to Pietro musi sam zarządzać ogromną rodzinną fortuną, aby Giorgio nie roztrwonił swojego udziału. Makiaweliczna i chciwa Claudia (Ginette Leclerc), kochanka Giorgia, wymyśla plan mający na celu zlikwidowania starszego brata.

W poczekalni dworca kolejowego w małym miasteczku spotykają się przypadkowo szkolni koledzy. Nie widzieli się wiele lat, każdy z nich wybrał własną życiową drogę. Władysław założył rodzinę, ma żonę i dwoje dzieci i chociaż ledwie wiąże koniec z końcem, stara się żyć godnie i uczciwie. Zawsze był spokojny, wyważony, wśród kolegów uchodził za fajtłapę, nawet nazywali go „Trzy czwarte”. Kazimierz Kaczyński to absolutne przeciwieństwo Władysława – lubi imponować, być w centrum uwagi. Zgrywa światowca obytego w towarzystwie; jest stale przy forsie, którą zdobywa, kombinując. Nie splamił się uczciwą pracą, woli drobne szwindle i karciane oszustwa, które przynoszą mu niemałe dochody. Okazuje się, że Kazik jest w potrzebie, szuka mety, lokum do pomieszkania. Dobroduszny Władysław zabiera go do siebie, chociaż żyje w bardzo skromnych warunkach.