Filmy barak

W niemieckim obozie jenieckim w trakcie II Wojny Światowej specjaliści od faszystowskiej propagandy postanawiają zorganizować mecz piłki nożnej - oficerowie kontra więźniowie. Zabieg ma na celu ukazanie przewagi Niemców i zastraszenie więźniów. Jednak ci drudzy mają zamiar skorzystać z okazji i planują skomplikowaną ucieczkę.

Damien porzuca karierę i w ślad za bratem Teddym wstępuje do partyzantki IRA. Nie jest to dla niego łatwy wybór. Jest lekarzem, a będzie musiał zabijać ludzi... Teddy jest urodzonym przywódcą. Władza, którą mu powierzono utwierdza go w słuszności przekonań i dokonanych wyborów. Za wszelką cenę będzie jej bronił. Ken Loach pokazuje historię dwóch braci, którzy w imię wielkich idei i walki o niepodległość i sprawiedliwość zostają zmuszeni, żeby stanąć przeciwko sobie.

Podczas drugiej wojny światowej grupa amerykańskich jeńców wojennych trafia do okrytego złą sławą obozu Stalag 17. Odtąd cały swój czas i zapał poświęcają na obmyślanie prób wydostania się na zewnątrz. Kiedy dwóch z nich ginie podczas próby ucieczki, staje się jasne, że jest między nimi zdrajca.

W 1943 roku przywieziono Zinaidę Worobiową i jej syna Geńka do obozu w Oświęcimiu. Po wyzwoleniu Oświęcimia władze polskie troskliwie i serdecznie zaopiekowały się najmłodszymi, chorymi i wycieńczonymi ofiarami fabryki śmierci. Dzieci w większości nie pamiętały swoich rodziców, dat, miejsc urodzenia, nawet imion. Geńka wraz z innymi dziećmi umieszczono w domu dziecka. Jedna z nauczycielek Halina Truszczyńska, zaopiekowała się chłopcem, usynowiła go i dała mu swoje nazwisko.

Historia niemieckiego obozu pracy zlokalizowanego na Śląsku, w którym po wojnie Polacy urządzili obóz pracy dla podejrzanych o zdradę narodową.

Podstawą fabuły staje się prawdziwe wydarzenie – budowa miasta na brzegu rzeki Amur. Ani wieczna Tajga, ani rzeka Amur, ani rozkopana budową ziemia – wszystkie ogromne obiekty, które mogły zapełnić całkowicie kadr – nie przeszkodziły reżyserowi w realizacji jego zamysłu: wnikliwej obserwacji życia człowieka. W ciasnych przeludnionych barakach nie zagubiła się myśl reżysera, która wiązała ludzi i miasto, charaktery i budownictwo, byt i patos. Zwłaszcza ten ostatni nie mógł nie pojawić się w opowieści o budowniczych Komsomolska. Jego elementy pojawiły się jednak w montażowej deklamacji. Oto ludzie kładą się spać po ciężkiej pracy, powietrze w kadrze staje się gęste, nastaje ranek, kiedy trzeba aktywizować się do pracy w kanale. Robotnicy podnoszą więc budzik do ucha a następnie strzelają w sufit z zawołaniem: „Do kanału!”…

Antoni i Julia, jako para jubileuszowa, dostają w prezencie ślubnym klucz do domku jednorodzinnego. Zastają jednak na jego miejscu tylko drzwi, barak i zaniedbany teren. Małżonkowie zaczynają porządkować posesję. Odkrywają pod zwałami ziemi czołg. Pozbycie się pojazdu okazuje się niełatwym zadaniem.