Filmy minimalizm

Jak wysoką cenę będzie musiała zapłacić Grace za schronienie? Miasteczko Dogville nie jest takim, jakie mogłoby sie wydawać. Mimo, że rządzi się ustanowionymi prawami i każdy zna swoje miejsce, Grace na własnej skórze odczuje niemoralność jego mieszkańców. Czy kobieta się zemści?

Samotny mężczyzna będący płatnym zabójcą dostaje zlecenie. Wszelkich informacji udzielają nieznane mu osoby.

Sprawca napadu Pope Cody ukrywa się, uciekając przed grupą sprzedajnych detektywów, chcących go zabić. Jego wspólnik i najlepszy przyjaciel, Barry "Baz" Brown, chce skończyć z przestępstwami widząc, że dni dawnej gangsterki już minęły. Młodszy brat Pope'a, uzależniony od prędkości, wybuchowy Craig Cody, zarabia na handlu nielegalnymi substancjami - w branży, która dla współczesnego świata przestępczego jest żyłą złota. Tymczasem najmłodszy z braci Cody - Darren - naiwnie szuka drogi w świecie zbrodni. Jedynym świecie, jaki zna jego rodzina.

Tytuł filmu nawiązuje do słynnego aforyzmu "mniej znaczy więcej", spopularyzowanego przez architekta Ludwiga Miesa van der Rohe (1886–1969), który używał tej maksymy do opisania estetyki swoich projektów – aranżował on niezbędne elementy budynku w taki sposób, by całość tworzyła wrażenie niebywałej prostoty. Minimaliści zmodyfikowali tę sentencję, aby zmobilizować do działania dzisiejsze społeczeństwo konsumpcyjne: czas na mniej.

Grupa przyjaciół wybiera się na rejs jachtem po wyspach koło Włoch. Wśród nich jest Anna, jej chłopak Sandro i jej najlepsza przyjaciółka Claudia. Na jednej z wysp Anna znika w tajemniczych okolicznościach. Wszyscy zaczynają jej szukać, jednak bezskutecznie. Nie pomagają działania policji i ogłoszenia w gazetach. Wszystkie tropy są błędne. W czasie poszukiwań Claudia i Sandro zakochują się w sobie.

Scenerią filmu jest utopijne państwo totalitarne Timoka, leżące gdzieś w Europie. Posiada ono własny, dziwny język, starannie izoluje się od przybyszy, a po jego ulicach jeżdżą czołgi. Docierają tu dwie siostry, którym towarzyszy syn jednej z nich - Johan. Bohaterki bardzo się od siebie różnią: Anna jest hedonistyczna i zmysłowa, Ester intelektualna i opanowana. Te różnice są głównym powodem konfliktu, jaki się między nimi rozgrywa. Jego świadkiem jest mały Johan.

Skrupulatnie opisuje z poczuciem zbliżającej się zagłady, codzienną rutynę wdowy w średnim wieku, której obowiązki obejmują ścielenie łóżek, gotowanie obiadów dla jej syna. W swojej ogromnej oszczędności film Akerman wydaje się prosty, ale obejmuje cały świat. Niezależnie od tego, czy postrzegana jest jako wymagające studium postaci, czy jako jedno z najbardziej hipnotyzujących i kompletnych przedstawień czasu i przestrzeni w kinie, Jeanne Dielman jest zdumiewającym, fascynującym eksperymentem filmowym, który był analizowany i dyskutowany przez dziesięciolecia.

Miasteczko rozpoczyna nieformalną trylogię o prowincji i prowincjonalności, z której bez skutku próbują się wyrwać niektóre postaci. Głównymi bohaterami filmu są brat i siostra, doświadczający po raz pierwszy kontroli systemu (hymn i czytanki w szkole), gier z otoczeniem (spotkania z głupkiem, osłem i żółwiem) czy odpowiedzialności za własne życie (słuchanie rodzinnej dyskusji). Pierwsza szkolna sekwencja, w której dzieci rozpraszają dziesiątki bodźców, jest prawdziwym mistrzostwem reżyserii dźwięku i obrazu. Drugą połowę filmu zajmuje nieśpieszna rozmowa rodziny przy dogasającym ognisku, pełna życiowych, czasem banalnych, mądrości, miłości i buntu.

Film pokazuje trzy historie miłosne rozgrywające się na przestrzeni ostatnich stu lat, pokazując tym samym, jak zmieniały się obyczaje i emocjonalność mieszkańców Tajwanu. Każda ma odrębną estetykę i nastrój, jednakże razem tworzą doskonały film. Akcja pierwszej rozgrywa się w latach 60-tych XX wieku, panuje w niej delikatna harmonia. Ostatnia nowela dzieje się współcześnie i opowiada o skomplikowanym trójkącie miłosnym. Środkowa nowela jest małym arcydziełem. Romans dyplomaty i kurtyzany z początku XX wieku opowiedziany jest w stylistyce kina niemego.

Zeyneb mieszka z ojcem w dzielnicy slumsów w Stambule. Jest młodą i ładną dziewczyną, jednak na jej twarzy nigdy nie gości uśmiech. Na co dzień pracuje jako sprzątaczka w hotelu, zajmuje się domem i gotuje obiady dla ojca, brutalnego alkoholika, a w nocy znosi jego natarczywe zachowania. Załamana i pozbawiona chęci do życia dziewczyna modli się żarliwie by wyrwać się z błędnego koła swojej smutnej egzystencji. Jedyną osobą, z którą kontaktuje się Zeyneb, jest młody i zakochany w niej portier. Nieśmiały chłopak w bardzo nieudolny sposób próbuje ją poderwać, jednak dziewczyna traktuje go oschle. Na drugim końcu miasta Selçuk, technik dźwięku, próbuje radzić sobie z poczuciem winy po nagłej śmierci żony. Walizka, do której zapakował jej ubrania, w najbardziej nieoczekiwany sposób odmieni los Zeyneb.