Anna już od najmłodszych lat kochała zwierzęta - uczyła biologii w szkole, pracowała w zoo. Jako kobieta szybko zrozumiała, że musi być silna, także fizycznie. W ten sposób w wieku 40 lat rozpoczęła karierę jako trójboistka siłowa i wkrótce została wielokrotną mistrzynią świata i najsilniejszą kobietą na świecie. Wykorzystując potęgę mediów społecznościowych, prowadziła kampanię na rzecz praw zwierząt, zakładała schroniska, szukała nowych rodzin dla dziesiątek bezpańskich psów i kotów. Kiedy w 2022 roku zaczęła się pełnoskalowa inwazja Rosji na Ukrainę, Anna ruszyła na pomoc rannym i porzuconym zwierzętom.
Sobota, 26 kwietnia 1986. W elektrowni jądrowej w Czarnobylu następuje wybuch reaktora. Największa na świecie katastrofa w historii energetyki jądrowej przypada w wolną sobotę. Władze partyjne są przekonane, że reaktor jest bezawaryjny. Kataklizm jest niezauważalny, ale wszechobecny. Walerij i jego narzeczona z pobliskiego miasta Prypeć należą do nielicznych, którzy zdają sobie sprawę z zagrożenia. Wiedzą, że trzeba natychmiast uciekać. Ale jak uciec przed śmiertelnym niebezpieczeństwem, gdy przygrzewa słońce, a wszyscy przyjemnie spędzają czas podczas wolnego dnia. Przejmujący, surrealistyczny dramat, który zmienia się w tragikomiczny taniec na krawędzi wulkanu. Obraz ludzkiej reakcji na niewidoczne niebezpieczeństwo, obraz, od którego zamiera serce.
Janusz dorastał w konserwatywnej społeczności romskiej w małym ukraińskim miasteczku. Ma się ożenić, czego chcą jego rodzice. Jednak Janusz jest gejem i to zakochanym w innym młodym mężczyźnie, Paszy. Wspólnie postanawiają wymknąć się z wesela i opuścić miasto, ale czy Janusz naprawdę to zrobi?
Lato na sielankowej ukraińskiej wsi. Larysa chętnie by stąd uciekła. Najchętniej z ukochanym, Scarem, który jest na bakier z prawem. Przez tę miłość Larysa jest odrzucana przez społeczność. Jej rodzina też jej nie akceptuje. Przed laty podobna sytuacja spotkała jej babkę, która wówczas dokonała wyboru. Poświęciła miłość do młodego Cygana i zostawiła go w imię tradycyjnych wartości i podążając za opinią innych. Larysa też musi zdecydować. Wszystko to obserwuje buntownicza pięciolatka Vitka i uczy się, jak ważne jest podążanie za marzeniami. Opowieść o dojrzewaniu między ubóstwem, ignorancją, przemocą z jednej, a realizmem magicznym z drugiej strony.
Bob, mężczyzna, który najlepsze lata ma już za sobą, jest kinomaniakiem. Jako krytyk brał udział w kilku festiwalach, a teraz pracuje nad własnym scenariuszem. Jego muzą i inspiracją jest atrakcyjna, młoda i nieosiągalna bileterka z kina, które mieści się po przeciwnej stronie ulicy. Gdy dziewczyna trafia do domu Boba i wreszcie pojawia się szansa na zaspokojenie pożądania, do drzwi puka mężczyzna imieniem Duska. Gorszej chwili nie mógł sobie wybrać. Bob poznał tego sympatycznego frajera na pewnym rosyjskim festiwalu filmowym i w chwili beztroski zaprosił go do siebie. Była to najgorsza rzecz, jaką mógł zrobić. Duska nie zamierza bowiem dać mu spokoju... Duska to oryginalna tragikomedia pełna polotu i zaskakujących zwrotów akcji.
To opowieść o zbrodni widzianej oczami ofiary, której udało się przeżyć. Dziennikarka Mariupola Nadiya Sukhorukova widziała setki zgonów w niecały miesiąc. Zapisała wszystko, czego doświadczyła. Kroniki blokady przez Nadiya w mediach społecznościowych stały się okazją, aby zobaczyć i poczuć z bliska to, co widziały i czuły tysiące ludzi. To historia miasta, w którym wszystko oprócz nadziei zostało zniszczone. Co robi na mnie największe wrażenie mówi reżyser filmu Maxim Litvinov. Nadiya jest bardzo miłą i uczciwą osobą, a moim celem było pokazanie jej jako takiej przeciwko ciemności otaczającej ją w tej brutalnej wojnie. Według oficjalnych danych do 24 lutego 2022 Mariupol zamieszkiwało ponad 541 tysięcy ludzi. W pierwszych miesiącach wojny zabito 21 tysięcy a 43 tysiące deportowano do Rosji lub okupowanych terytoriów. Ponad 300 tysięcy zmuszono do ewakuacji. Pod koniec czerwca 2022 roku w mieście pozostało 150 tysięcy osób, które próbują przetrwać w mieście bez prądu, gazu i bez wody. To katastrofa humanitarna na niespotykaną skalę.
Dyrektor małomiasteczkowego muzeum w Ukrainie, Wasyl Serediuk, wysyła swoją córkę na studia do Francji, a ta zakochuje się w przyszłym chirurgu – François. Jakiś czas później Katia i jej wybranek wybierają się na Ukrainę, gdzie rodzice dziewczyny mają zorganizować ich ślub. Problem w tym, że gdy Wasyl odkrywa, że jego przyszły zięć jest czarnoskóry, przeżywa szok i postanawia zrobić wszystko, by zapobiec ślubowi.
Gdy na Ukrainie dojrzewa Euromajdan wraz ze swoimi dramatycznymi konsekwencjami, jest takie miejsce, gdzie kondensować zdaje się i zapętlać jej wcześniejsza, równie dramatyczna historia. Do Humania na grób cadyka Nachmana przyjeżdża co roku 30 000 chasydów, by celebrować Rosz Haszana. Choć to największy motor lokalnej gospodarki, między chasydami, a miejscową ludnością stosunki bywają napięte. W mieście ukraińska prawica pragnie wznieść pomnik przywódców koliszczyzny – narodowego powstania z 1768 roku, sprawców rzezi humańskiej na Żydach i Polakach. Nad brzegiem stawu, na miejscu modłów chasydów, stawia krzyż. Władze miejskie oskarża o korupcję i zaprzedanie Humania obcym. Sami chasydzi nie kryją, że bez łapówek załatwić cokolwiek jest trudno. Tymczasem z dala od tych konfliktów, w Bracławiu, stary Wołodia opiekuje się żydowskim cmentarzem. Opodal stoi jego skromny dom zbudowany nad piwnicami, w których niegdyś rebe Nachman dyktował swoje dzieła ulubionemu uczniowi Natanowi.
Slawik, przeciętny, młody człowiek, stwierdza, że jego życie jest zbyt banalne, niegodne uwagi i pozbawione wszelkiego sensu. Nie ma przyzwoitej pracy, wykształcenia, dziewczyny. Postanawia zatem popełnić samobójstwo - skoczyć z mostu. Lecz nieoczekiwanie pojawiają się dwaj ekstrawaganccy dżentelmeni: Oleg Genrichowicz i Konstantin Germanowicz, którzy przekonują Slawika, że samobójstwo to nie jest właściwe wyjście. Proponują mu zmienić swoją biografię i zacząć nowe, szczęśliwe życie...