Filmy Ukraina

Po wybuchu wojny przynaglana do ucieczki sanitariuszka postanawia pozostać w swoim rodzinnym Charkowie i ryzykuje życiem, by ratować innych.

Jest rok 1946: Stalin ogłasza amnestię dla wszystkich emigrantów, którzy zdecydują się na powrót do Związku Radzieckiego. Utalentowany lekarz Aleksiej Gołowin (Oleg Menshikov, Spaleni słońcem) decyduje się na powrót. Towarzyszy mu francuska żona Marie (Sandrine Bonnaire, Pan Hire) i ich synek Sierioża. Już powitanie w Odessie budzi niepokój – jedynie Gołowinowie nie zostają aresztowani i wywiezieni do łagrów. On dostaje pracę w jednej z kijowskich fabryk, ona z rosnącym przerażeniem poznaje radziecką rzeczywistość – mieszkania-komunałki, donoszący na siebie wzajemnie sąsiedzi, zero prywatności. Jedynie młodziutki sąsiad Sasza (Sergei Bodrov Jr., Brat) podziela jej niepokój. Marie staje przed wyborem: albo opuścić wraz z Saszą znienawidzony kraj, pozostawiając męża i dziecko, albo zostać w Kijowie, czekając na coraz bardziej niepewną przyszłość.

Janusz dorastał w konserwatywnej społeczności romskiej w małym ukraińskim miasteczku. Ma się ożenić, czego chcą jego rodzice. Jednak Janusz jest gejem i to zakochanym w innym młodym mężczyźnie, Paszy. Wspólnie postanawiają wymknąć się z wesela i opuścić miasto, ale czy Janusz naprawdę to zrobi?

Lato na sielankowej ukraińskiej wsi. Larysa chętnie by stąd uciekła. Najchętniej z ukochanym, Scarem, który jest na bakier z prawem. Przez tę miłość Larysa jest odrzucana przez społeczność. Jej rodzina też jej nie akceptuje. Przed laty podobna sytuacja spotkała jej babkę, która wówczas dokonała wyboru. Poświęciła miłość do młodego Cygana i zostawiła go w imię tradycyjnych wartości i podążając za opinią innych. Larysa też musi zdecydować. Wszystko to obserwuje buntownicza pięciolatka Vitka i uczy się, jak ważne jest podążanie za marzeniami. Opowieść o dojrzewaniu między ubóstwem, ignorancją, przemocą z jednej, a realizmem magicznym z drugiej strony.

23 lipca 2018 r. jest ważną datą dla Oksany Czajko (Albina Korzh): tego dnia w Paryżu otwierają się jej bluźniercze ikony. Następnie rozpoczyna się długi spacer po Paryżu latem. Między kochankami, dziennikarzem i spotkaniem w sprawie pozwolenia na pobyt, odżywają wspomnienia jej przeszłości jako aktywistki FEMEN. Dzień mija, a Oksana pogrąża się w przeszłości, z której nie może uciec. Czy znajdzie w sobie pasję, by żyć dalej?

Bob, mężczyzna, który najlepsze lata ma już za sobą, jest kinomaniakiem. Jako krytyk brał udział w kilku festiwalach, a teraz pracuje nad własnym scenariuszem. Jego muzą i inspiracją jest atrakcyjna, młoda i nieosiągalna bileterka z kina, które mieści się po przeciwnej stronie ulicy. Gdy dziewczyna trafia do domu Boba i wreszcie pojawia się szansa na zaspokojenie pożądania, do drzwi puka mężczyzna imieniem Duska. Gorszej chwili nie mógł sobie wybrać. Bob poznał tego sympatycznego frajera na pewnym rosyjskim festiwalu filmowym i w chwili beztroski zaprosił go do siebie. Była to najgorsza rzecz, jaką mógł zrobić. Duska nie zamierza bowiem dać mu spokoju... Duska to oryginalna tragikomedia pełna polotu i zaskakujących zwrotów akcji.

To opowieść o zbrodni widzianej oczami ofiary, której udało się przeżyć. Dziennikarka Mariupola Nadiya Sukhorukova widziała setki zgonów w niecały miesiąc. Zapisała wszystko, czego doświadczyła. Kroniki blokady przez Nadiya w mediach społecznościowych stały się okazją, aby zobaczyć i poczuć z bliska to, co widziały i czuły tysiące ludzi. To historia miasta, w którym wszystko oprócz nadziei zostało zniszczone. Co robi na mnie największe wrażenie mówi reżyser filmu Maxim Litvinov. Nadiya jest bardzo miłą i uczciwą osobą, a moim celem było pokazanie jej jako takiej przeciwko ciemności otaczającej ją w tej brutalnej wojnie. Według oficjalnych danych do 24 lutego 2022 Mariupol zamieszkiwało ponad 541 tysięcy ludzi. W pierwszych miesiącach wojny zabito 21 tysięcy a 43 tysiące deportowano do Rosji lub okupowanych terytoriów. Ponad 300 tysięcy zmuszono do ewakuacji. Pod koniec czerwca 2022 roku w mieście pozostało 150 tysięcy osób, które próbują przetrwać w mieście bez prądu, gazu i bez wody. To katastrofa humanitarna na niespotykaną skalę.

Katia, córka dyrektora lokalnego muzeum historycznego Wasilija Serediuka, studiuje we Francji. Jej ojciec był dumny, gdy poinformowała go, że wkrótce wychodzi za mąż za kardiochirurga Francois. Dumny był do chwili, gdy zobaczył, że francuski lekarz pochodzi z Afryki. Wpada na pomysł, by zorganizować ślub tak, aby się nie odbył. Kiedy jednak na przeszkodzie staje prawdziwa miłość, nie wiadomo, czy plan uda się zrealizować.

Gdy na Ukrainie dojrzewa Euromajdan wraz ze swoimi dramatycznymi konsekwencjami, jest takie miejsce, gdzie kondensować zdaje się i zapętlać jej wcześniejsza, równie dramatyczna historia. Do Humania na grób cadyka Nachmana przyjeżdża co roku 30 000 chasydów, by celebrować Rosz Haszana. Choć to największy motor lokalnej gospodarki, między chasydami, a miejscową ludnością stosunki bywają napięte. W mieście ukraińska prawica pragnie wznieść pomnik przywódców koliszczyzny – narodowego powstania z 1768 roku, sprawców rzezi humańskiej na Żydach i Polakach. Nad brzegiem stawu, na miejscu modłów chasydów, stawia krzyż. Władze miejskie oskarża o korupcję i zaprzedanie Humania obcym. Sami chasydzi nie kryją, że bez łapówek załatwić cokolwiek jest trudno. Tymczasem z dala od tych konfliktów, w Bracławiu, stary Wołodia opiekuje się żydowskim cmentarzem. Opodal stoi jego skromny dom zbudowany nad piwnicami, w których niegdyś rebe Nachman dyktował swoje dzieła ulubionemu uczniowi Natanowi.

Slawik, przeciętny, młody człowiek, stwierdza, że jego życie jest zbyt banalne, niegodne uwagi i pozbawione wszelkiego sensu. Nie ma przyzwoitej pracy, wykształcenia, dziewczyny. Postanawia zatem popełnić samobójstwo - skoczyć z mostu. Lecz nieoczekiwanie pojawiają się dwaj ekstrawaganccy dżentelmeni: Oleg Genrichowicz i Konstantin Germanowicz, którzy przekonują Slawika, że samobójstwo to nie jest właściwe wyjście. Proponują mu zmienić swoją biografię i zacząć nowe, szczęśliwe życie...