Film w reżyserii Ulricha Seidla do prosta opowieść o życiu sybaryty, którego na starość dopadła niemoc związana z koniecznością rezygnacji ze swoich egoistycznych nawyków. przeczytaj recenzję

Choć autorzy produkcji włożyli mnóstwo inwencji wizualnej, by zatrzymać do końca przed ekranem małoletnią widownię, mogą ją spod niego wygonić nazbyt natarczywym drążeniem niepotrzebnych sekwencji. przeczytaj recenzję

Thomas M. Wright dowodzi niniejszym, że aby nakręcić przyzwoity kryminał nie potrzeba zgrzebnej intrygi ani peletonu pełnych inicjatywy scenarzystów przeczytaj recenzję

Reżyser, Jaume Collet- Serra, nie bierze jeńców, szastając rozległym budżetem, jaki pozwala utrwalić w kadrze każdą, nawet niemożliwą i nonsensowną do sfilmowania ekwilibrystykę przeczytaj recenzję

Zagmatwana intryga, jaka się wyjaśnia bardzo mozolnie, może byłaby rękojmią powodzenia obrazu, gdyby nie zbyt prosty wehikuł, z którego pomocą można odczytać końcową pointę. przeczytaj recenzję

Natalia Lopez chciała zrobić film ważny, ale pogubiła się w sprzecznych intencjach, dlatego finalnie powstało coś chaotycznego, gdzie przesłanie reżyserki zgubiło swoje wektory. przeczytaj recenzję

Film pani Jankowskiej sprawia wrażenie, jakby był realizowany „na akord” i opłacany od sceny: im więcej ich, oraz im są dłuższe, tym lepiej przeczytaj recenzję

„Najszczęśliwsza dziewczyna na świecie” to mimo pretensjonalnego tytułu i dość przewidywalnej fabuły film godny uwagi przeczytaj recenzję

„Telefon pana Harrigana” jest w zamierzeniu horrorem, w odbiorze realnym będzie to jednak raczej przypowiastka o międzypokoleniowej komunikacji przeczytaj recenzję

To bezpretensjonalny, ale też i pozbawiony większych ambicji psychologicznych film o samotności ludzi wśród nich samych przeczytaj recenzję