Filmy artysta, sztuka

W centrum akcji znajdują się handlarze dziełami sztuki, Theo van Gogh i jego brat Vincent, uparty malarz. Theo pomaga swemu bratu finansowo, jeszcze bardziej jednak dodawaniem otuchy, głęboko bowiem wierzy w talent Vincenta. Na geniuszu artysty jednak w jego czasach się nie poznano.

Historia słynnego japońskiego drzeworyciarza - Hokusai Katsushika.

Zarówno prawdziwa, jak i wyimaginowana autobiograficzna artystka zajmująca się sztuką ciała, Marina Abramovic. Film komponuje estetykę życia kobiety swoich czasów, której osobista historia jest silnie naznaczona Jugosławią, zwyczajną przemocą, doświadczeniem ograniczeń fizycznych i psychicznych. Wyjątkowa podróż kobiety. Dobrowolne przywołanie przeszłości wydobywa coś bardziej tajemniczego, bardziej intymnego: nieznaną przyszłość, która ucieleśnia się w fikcjach odbieranych jako autentyczne fragmenty prawdy.

Składanka piosenek, monologów i numerów tanecznych w wykonaniu ulubieńców warszawskiej publiczności lat 30. Film powstał z materiałów, które pierwotnie zawierała zaginiona Parada Warszawy z 1937 roku w reżyserii Konrada Toma, wyprodukowała go wytwórnia Polish-American Film Corporation z Chicago, a opracował na nowo Franciszek Ożga. Napis wstępny na kopii głosi: „Warszawa tonęła w kwiatach. Warszawa bawiła się. Warszawa śpiewała. Oto wspomnienia, które zawsze mile dźwięczą”. Na ekranie możemy podziwiać gwiazdy przedwojennych kabaretów i kina w ich popisowych numerach.

Co inspiruje artystę? Jak przekształca pomysł w gotowe dzieło? Ta seria zgłębia naturę kreatywności poprzez słowa samych artystów, badając ich inspiracje, metody i to, co tak naprawdę oznacza tworzenie sztuki tam, gdzie wcześniej nic nie istniało.

Praca dyplomowa brytyjskiego reżysera zrealizowana pod opieką Stanisława Różewicza, pierwsza zachowana rejestracja treningu wokalnego i fizycznego aktorów, prowadzonego przez Jerzego Grotowskiego, obrazująca jego ówczesne badania nad działaniami rezonatorów. Materiał powstał w okresie przygotowań Teatru 13 Rzędów do spektaklu „Tragiczne dzieje doktora Fausta” wg Christophera Marlowa (premiera, zarazem polska prapremiera dramatu, 23 kwietnia 1963 roku). Zawiera ponad sześciominutowe fragmenty tego spektaklu, przedstawiające przede wszystkim Zbigniewa Cynkutisa w roli tytułowej, ale także Renę Mirecką (Mefista). Grotowski udzielił też wywiadu do filmu, został nagrany przy kościoła „na górce” w Opolu. Artysta był związany z miastem od 1959 do 1964 roku, kiedy kierował Teatrem 13 Rzędów, przekształconym z czasem w Teatr Laboratorium 13 Rzędów, działającym przy Rynku w klubie Maska. Film otrzymał Nagrodę DKF „Zygzakiem” na Festiwalu Filmów PWSTiF, Warszawa, 1964 rok.