Zdesperowany agent chce podpisać kontrakt płytowy z nauczycielką śpiewu, którą zobaczył w teleturnieju. Jednak potencjalnej nowej gwieździe nie imponuje show-biznes.
Młody królewicz wybiera się w odwiedziny do królewny. Kiedy po drodze bierze łyk wody z zaczarowanej studni zamienia się w osiołka. Tylko magiczne jabłko może zdjąć czar z królewicza, królewna musi pokonać nie lada trudności, aby je zdobyć...
STS 58 (1959) to etiuda dokumentalna poświęcona Studenckiemu Teatrowi Satyryków, do którego Agnieszka Osiecka dołączyła już na początku jego istnienia, w 1954 roku, szybko stając się jednym z głównych dostarczycieli piosenek dla legendarnego kabaretu. Ten krótki film dokumentuje próby członków STS-u, zawiera także unikalny zapis fragmentu jednej ze słynnych „rewii satyrycznych” Teatru. W etiudzie pojawiają się twórcy kabaretu: autorzy tekstów, aktorzy i reżyserzy, m.in. Andrzej Jarecki, Krystyna Sienkiewicz, Jerzy Markuszewski, sama Agnieszka Osiecka, Andrzej Drawicz, Wojciech Solarz, Marek Lusztig i Elżbieta Czyżewska, która interpretuje tu jedną z niezapomnianych piosenek Osieckiej – „Kochanków z ulicy Kamiennej”. Ich głosy z offu przybliżają widzom kolejne etapy powstawania STS-owskiego przedstawienia, które ostatecznie tuż przed premierą zostaje zablokowane przez cenzurę, udowadniającą w ten sposób, że okres popaździernikowej odwilży definitywnie dobiegł końca.
Etiuda fabularna na podstawie opowiadania Sławomira Mrożka pod tym samym tytułem. Z konieczności posiadania słonia w fikcyjnym zoo rodzi się pomysł jego zrobienia. Powstaje olbrzymie, dmuchane zwierzę, które zamiast stać się główną atrakcją, odlatuje na oczach wycieczki szkolnej.
„Choć to bajka nieprawdziwa, cień ukryty w bajce bywa”… Po tym, jak król zachorował i umarł, koronę ma dostać ten, kto zgładzi korsarza. Królewicze i królewny wyruszają w morską otchłań na spotkanie z niepokonanym piratem. Kim okaże się Palemon? Ostatecznie zwycięży miłość.
Mieszkańcy afrykańskiej wioski czekają na narodziny nowego członka wspólnoty: mężczyźni uderzają w bębny, a wokół wielkich totemów tańczą postaci przebrane w kolorowe maski. W końcu słychać płacz noworodka, jedna z kobiet wynosi go i pokazuje mieszkańcom, a następnie układa do kołyski. Rodzice z dumą patrzą na swoje nowo narodzone dziecko, a kobiety kołyszą je do snu śpiewem. Sielankę przerywa jednak przybycie drapieżnej, czarnej pumy. Pogoń myśliwych za dzikim kotem ujawnia jednak starą prawdę, że świat ludzi i zwierząt nie różnią się tak bardzo…
Wiosenne przygody krasnala to film animowany z 1959 roku zrealizowany na motywach opowieści dla dzieci Lucyny Krzemienieckiej „O przygodach Krasnala Hałabały”, wydanej po raz pierwszy w 1936 roku. Jej bohater stał się gwiazdą popularnego programu telewizyjnego dla dzieci – „Domowego przedszkola”, został również patronem licznych przedszkoli.
Witold Giersz proponuje opowieść bardzo oszczędną w formie, jakby rysowaną kredkami na białych kartkach papieru. Jego Hałabała ma czerwoną czapeczkę i spodenki, śmieszną bródkę oraz żółte pantofle, które idealnie pasują do takiegoż kubraka. Promienie słońca zaglądają do dziupli krasnala i budzą go z głębokiego snu. Podczas wiosennego spaceru po zielonym, ożywionym po zimie lesie Hałabała spotyka rozmaite zwierzęta: domalowuje biedronce brakujące kropki, czesze niesforną czuprynę jeża, odbywa lot na bocianie…