Filmy 1959

Dynamiczny reportaż z wyścigów konnych na Służewcu. Wbrew słowom lektora, to nie konie okazują się tam najważniejsze. Dla dokumentalistów tytułowe „typy na dziś” to pasjonaci wyścigów, obstawiający swoich faworytów, pochłonięci rywalizacją, oderwani od codziennej rutyny. Na ich twarzach odmalowują się wielkie emocje, tworzą widowisko sami w sobie. Konie i jeźdźcy wydają się podobni jeden do drugiego, za to publiczność to galeria charakterów. Wyścigi to nie tylko obstawianie i śledzenie gonitwy, ale też spotkania towarzyskie, przekąski, kawa, papieros, kieliszek, a wszystko na tle modernistycznej architektury.

Księżyc magiczną pałeczką ożywia zabawki na wystawie. Lalka wyrzuca piłeczkę, która wędruje z rąk do rąk, aż wreszcie trafia do dzieci w przedszkolu.

Przedwojenna Litwa. Bohater filmu Adam szuka pracy. Jest młody, ma ładną dziewczynę Lucy, która jak i on marzy o Ameryce. Pewnego razu udaje mu się znaleźć pracę w biurze emigracyjnym. Zarobione pieniądze Adam zostawia w biurze, tylko tak na pewno zgromadzi pieniądze na bilet do Buenos Aires...

Ten krótkometrażowy film dokumentalny pokazuje urokliwe miejsca w Zamościu, zachęcając turystów do odwiedzenia tego miasta.

Kobieta nieustannie tkwi przy swoim mężu, toczącym ciągłe boje pisarzu. Modli się i wierzy, że prace jej ukochanego w końcu zostaną docenione i rozpoznane, a oni oboje będą mogli uciec od swego ubogiego życia.

Film popularnonaukowy wyjaśniający zjawiska fizyczno-chemiczne (m.in. budowę cząsteczki i fotosyntezę).

Polska Kronika Filmowa słynęła z dowcipnego komentarza i felietonowego stylu. W tym specjalnym wydaniu w całości oddała miejsce przed kamerą psom – bohaterom filmów, rodzin, wystaw, cyrków, ekip ratunkowych. Pies jest wdzięcznym zwierzęciem do filmowania, ale dopiero komentarz lektora nadaje całości wyjątkowy urok. Kronika dowodzi poczucia humoru jej twórcy, Tadeusza Makarczyńskiego, klasyka polskiego filmu dokumentalnego okresu powojnia. W Kronice pod psem do współpracy zaprosił Kazimierza Rudzkiego, aktora i konferansjera, tuż po wojnie krótko asystenta reżysera Polskiej Kroniki Filmowej, gwiazdę teatru i kabaretów: Szpak, Wagabunda, Pod Egidą. Rudzki odsłaniał psią perspektywę z właściwą sobie elegancją, ironią, posługując się żartem językowym, we właściwym tylko sobie tempie mówienia. Jego głos jest niewątpliwie również bohaterem tego filmu.