Filmy 1959

Rok 1936. Rejony zachodnich województw Białorusi opanowane zostają przez rewolucyjny ruch na rzecz zjednoczenia. Młody powstaniec Andriej Mietielskij, zgodnie ze zleceniem komunistycznego podziemia, zmierza do sąsiedniego rejonu, aby uprzedzić chłopów o koncentracji sił policji i odwołaniu planowanej demonstracji.

Samotny mężczyzna wędruje przez współczesną Warszawę. Czyta codzienną prasę, przygląda się kobietom w zakładzie kosmetycznym, akcji na planie filmowym. Wszędzie jest widzem, nie bohaterem wydarzeń. Przeżywa chwile radosnej zabawy z bezdomnym psem, ale ten woli pobiec za suczką. Mężczyzna próbuje więc nawiązać kontakt z kobietą w kolejce do budki telefonicznej, ale i ona odchodzi do swoich spraw. Sposobem na chwilowe zażegnanie samotności może być wizyta w kinie. Przyjemnie, ale i smutno jest karmić samemu miejskie gołębie. Chyba że w pobliżu znajdzie się drugi samotny warszawiak. Tytułowy dzień bez słońca jest w istocie dniem samotności człowieka w dużym mieście. Anonimowy mężczyzna jest w tej aktorskiej kreacji pełnowymiarowym bohaterem. Mocną stroną tego poetyckiego filmu jest też podążająca za jego nastrojem ścieżka dźwiękowa. W dokumencie widać oko mistrza polskiej szkoły dokumentu – Kazimierza Karabasza oraz Władysława Ślesickiego, z którym Karabasz nakręcił dwa filmy z tzw. czarnej serii.

Trwa druga wojna światowa. Pułkownik Donald D. Blackburn ledwo uniknął schwytania przez wrogie wojska. Mimo tego musi zmierzyć się z kolejnym wrogiem - niebezpieczną dżunglą. Blackburn najpierw musi pokonać tropikalne choroby oraz głód aby móc myśleć o wydostaniu się z tego piekła...