Filmy 1972

Gruziński obraz podejmujący klasyczny dla tej kinematografii temat - związek człowieka z przyrodą - poprzez dzieje wędrówki starego sadownika i jego wnuczka w poszukiwaniu sadzonek rzadkiej odmiany gruszy, symbolu więzi pokoleń i miłości do ojczystej ziemi.

Ładny dom na dole parku, w Yvelines. Kiedy jej mąż i dzieci odchodzą, Isabelle (Lucia Bosè) jest sama z przyjaciółką (Jeanne Moreau), a godziny mijają powoli. Martwi się przemocą, jaką jej córka Nathalie doznaje w szkole, ale nie może znieść myśli o wysłaniu jej do szkoły z internatem.

Marc (Maurice Ronet) jest dziennikarzem specjalizującym się w skandalicznej prasie, pracującym dla tygodnika „Top Secret”. W "Bongo Club" fotografuje młodą blondynkę całującą czarnego mężczyznę. Jego artykuł o romantycznych relacjach córki senatora z południa z Murzynem sprawia mu wiele nieprzyjemnych problemów, gdyż jej ojciec jest szefem ruchu segregacyjnego w USA.

Zamożna starsza wdowa wcale nie podejrzewa wszystkiego, co dzieje się za jej plecami, a zwłaszcza tego, co kombinują jej służący.

Pochodzący z północnych Włoch młody Amedeo (Enzo Jannacci) udał się do Rzymu na audiencję u papieża. Ale jego upór wzbudza nieufność władz Watykanu, które zrobią wszystko, aby uniemożliwić mu osiągnięcie swoich celów...

W czasie uroczystości powitania pani prezydent Iranu zdarzył się godny pożałowania wypadek. Senator Puppis, osoba poważna i odpowiedzialna, kandydat na prezydenta Włoch - zachował się wysoce niestosownie. Uszczypnął on bowiem szanownego gościa w pośladek, czego nie omieszkał uwiecznić na swojej kliszy pewien sprytny fotoreporter. Szantażowany senator szuka pomocy u swego kolegi ze studiów, ojca Luciona. Puppis był do tej pory niewinny i nieskażony grzechem. Teraz oto zachowuje się niezgodnie ze swą naturą i stanowiskiem. Na widok każdej damskiej pupy jego ręka bezwiednie dąży do niej. Ojciec Lucion wywozi więc nieszczęsnego polityka do szwajcarskiego klasztoru, gdzie uleczyć ma go z owej przypadłości przeor Scheir. Jednakże w klasztorze przebywa kilka niemieckich zakonnic.

Młody głuchoniemy otrzymuje wiadomości od nieznanych nadawców. Są one przedstawione w wątkach takich jak "Historia trzynastu" Balzaka. Odpowiadałoby to tajemniczej fabule, chociaż wszystko, wszędzie, dla wszystkich są tylko przedstawieniami. Co więcej, wystarczy narysować paralelę z grupą aktorów, którą śledzimy, poprzez ich debaty, refleksje, inscenizacje, kolaboracje, rozgrzewki, stawianie rzeczywistości w odpowiedniej perspektywie.

Trwa Druga Wojna Światowa, młody londyński muzyk jazzowy zostaje zaciągnięty do wojska.

Pod koniec 1916 roku. Flamandzki poszukiwacz przygód i kobieciarz, Vincent van Horst (Jacques Brel) wyjechał do Kanady w nadziei odnalezienia Marii (Rosy Varte), miłości swojej młodości. Jego drogi krzyżują się z Olivierem (Pierre-François Pistorio), nastolatkiem, z którym się zaprzyjaźnia. Obaj przybywają do brzegów St. Lawrence, do baru de la Fourche, zakładu prowadzonego przez Marię. Tu Vincent zakochuje się w młodszej kobiecie, Annie (Isabelle Huppert).

Profesor Miguel Azzini (Luis Dávila) i dr Paula Lombardo (Anita Strindberg) są zaręczeni i oboje pracują jako asystenci profesora Roberto Carliego (George Hilton) w klinice należącej do jego żony Eleny (Luciana Paluzzi). Potajemnie zakochana w Miguelu i wiedząc, że zamierza on wyprowadzić się z Rzymu, Elena próbuje przekonać go do zmiany zdania oferując udziały w akcjach kliniki. Jakiś czas później Miguel zostaje zamordowany. Komisarz Nardi (Fernando Rey), odpowiedzialny za śledztwo, początkowo skupia swoje podejrzenia na profesorze Carlim, któremu jednak udaje się zapewnić przekonujące alibi.