Miriam i Antoine Besson są po rozwodzie. Miriam chciałaby uzyskać wyłączną opiekę nad synem Julienem, aby ochronić go przed ojcem, który - jak twierdzi - jest brutalny. Z kolei Antoine przedstawia siebie jako lekceważonego rodzica. Przydzielony do sprawy sędzia zarządza wspólną opiekę nad dzieckiem. Julien staje się zakładnikiem narastającego konfliktu pomiędzy rodzicami. Przyparty do muru stara się zapobiec najgorszemu.
Minęły 2 lata odkąd skradziony Mercedes celowo wjechał w tłum ludzi zabijając 16 osób i raniąc dziesiątki innych. Bill Hodges (Brendan Gleeson), emerytowany detektyw, kiedyś prowadził śledztwo w tej sprawie, ale niestety zabójca nigdy nie został schwytany. Pewnego dnia, były stróż prawa zaczyna otrzymywać tajemnicze i niepokojące wiadomości zawierające informacje odnośnie dawnej masakry. Mężczyzna rozpoczyna prywatne śledztwo, którego celem jest schwytanie przestępcy zanim popełni kolejną zbrodnię.
"Listopad" to jednocześnie mroczna baśń, horror i niezwykła historia miłosna. Bazując na estońskim bestsellerze, reżyser stworzył jedyną w swoim rodzaju filmową miksturę przywołującą średniowieczny folklor w sposób niezwykle oryginalny i niemożliwy do podrobienia. "Listopad" opowiada historię mieszkańców wsi, którzy starają się przetrwać zimę, i pary młodych ludzi borykających się z problemami miłosnymi. Historia zanurzona jest w lokalnych wierzeniach, które przenikają każdą sferę życia postaci – zmarli powracają do świata żywych, by spotkać się z członkami swoich rodzin, bohaterowie zawierają pakty z diabłem i przygotowują magiczne eliksiry.
Lin Dong potajemnie ochrania nastolatkę poddaną przed laty eksperymentowi, który uratował jej życie. Zadanie komplikuje się, gdy na jej ślad wpada niezwykle niebezpieczny przestępca, dysponujący zaawansowaną technologią.
Napędzana chęcią zemsty na mordercach swojego ojca, Sook-hee od dziecka szkolona jest przez przestępców na śmiertelnie niebezpieczną zabójczynię. O jej skuteczności przekonujemy się już w pierwszej scenie, rozgrywającej się w obdrapanej fabryce narkotyków. To, rozciągnięte na parę minut, w całości nakręcone z perspektywy bohaterki ujęcie, prezentuje jak z bezlitosną finezją rozprawia się ona z armią uzbrojonych po zęby zbirów. Pod koniec krwawego marszu dziewczyna zostaje jednak aresztowana i włączona do tajnego programu, mającego uczynić z niej rządową agentkę. Zgodnie z obietnicą, po 10 latach takiej pracy będzie znowu wolna. Jednak przeszłość upomni się o nią (oczywiście) znacznie wcześniej…
Znany lekarz Zaid traci brata w wyniku napadu członków gangu. Z dnia na dzień mężczyzna porzuca swoje uporządkowane życie, aby pomścić jego śmierć. Jako zamaskowany wojownik zaczyna wymierzać sprawiedliwość.
Uznana za czarownicę i jako sierota bezbronna wobec oskarżeń, dziewięcioletnia Shula zostaje wysłana do obozu dla wiedźm. Wykluczone ze wspólnoty, odizolowane kobiety zmuszane są do ciężkiej pracy i traktowane jako turystyczna atrakcja (kilkoma satyrycznymi scenami reżyserka właściwie "pozamiatała" – by trzymać się akcesoriów wiedźm – sprawę tzw. turystyki cierpienia wiodącej szlakami przemocy i biedy). Każda z czarownic ma przytwierdzoną do pleców białą szarfę – po to, by nie mogła odlecieć.
Johnny zajmuje się rodzinną farmą na prowincji w Północnej Anglii z dala od miasta. Ciężką, fizyczną pracę odreagowuje upijaniem się w lokalnym pubie i przypadkowym seksem. Kiedy na farmę przyjeżdża przystojny imigrant z Rumunii, Johnny odkrywa w sobie uczucia, których wcześniej nie znał. Wspólna praca na pastwiskach zbliża ich do siebie i daje Johnny'emu nadzieję na zmiany.
Lata siedemdziesiąte. Pikelet i Loonie dorastają w małej, spokojnej miejscowości na zachodnim wybrzeżu Australii. Każdą wolną chwilę po szkole spędzają szukając przygód i adrenaliny, nieustannie ze sobą rywalizując. Chłopcy zaprzyjaźniają się z podstarzałym i charyzmatycznym surferem Sando, który namawia ich do podejmowania coraz większego ryzyka.
„Piosenka to jest taki drobny twór, który może bardzo sprowokować do myślenia, ale niestety nie jest w stanie go zastąpić” - mówi Wojciech Młynarski. W ponad 3500 tysiącach piosenek sportretował mu współczesnych, tworząc Kronikę Polski i Polaków. Jego „W Polskę idziemy”, „Niedziela na głównym”, „Róbmy swoje” czy „Jeszcze w zielone gramy” wciąż pozostają najtrafniejszymi i najdotkliwszymi obrazami Polski. Nieznane dotąd archiwalia, fotografie i teledyski, niektóre powstałe specjalnie na potrzeby filmu, przypominają jego najpiękniejsze piosenki. „Młynarski. Piosenka finałowa” to jednak przede wszystkim ostatni, bardzo osobisty i szczery wywiad z tytułowym bohaterem. Film dopełnia ponad 30 wypowiedzi jego najbliższych przyjaciół i rodziny – tych, którzy z nim tworzyli i dla których tworzył: wybitnych kompozytorów, aktorów, piosenkarzy. Te niezwykle uczciwe i pozbawione cenzury opowieści o Wojtku budują portret niezwykłego artysty, ale też człowieka z wyraźnym pęknięciem, zmagającego się z ludzkimi słabościami.