Filmy monolog

Kwiecień 2003 r. Młody alpinista, podczas samotnej wędrówki, zostaje uwięziony w rozpadlinie skalnej w niedostępnych górach Utah. Zaczyna się dramatyczna walka o przetrwanie.

Szczątki satelity uderzają w stację kosmiczną na orbicie ziemskiej niszcząc i zabijając niemalże wszystkich poza parą astronautów (Sandra Bullock i George Clooney), którzy walczą o przetrwanie i powrót do domu.

Marta, kulturalna kobieta w średnim wieku, która jest żoną doktora z małego miasteczka, nie zdaje sobie sprawy ze swojej śmiertelnej choroby. Pewnego dnia poznaje znacznie młodszego mężczyznę, Bogusia, który oczarowuje ją swoją młodością i prostotą. Ich niewinne spotkania na brzegu rzeki są naznaczone wzajemną fascynacją, lecz kres kładzie im nagły i okrutny kaprys losu.

Reżyser filmowy przeżywający kryzys artystyczny zastanawia się nad wyborami dokonanymi w życiu. Wspomina swoje dzieciństwo z lat 60. i młodość z 80.

Dla nowojorskiego dilera narkotyków Monty’ego Brogana (Edward Norton) liczy się każda minuta: już za 24 godziny pójdzie do więzienia - został skazany na całe długie siedem lat. Brogan musi porzucić to, czym do tej pory żył. Przede wszystkim chce pożegnać się z bliskimi: z ojcem - byłym strażakiem (Brian Cox), który nigdy nie stracił wiary w syna oraz z dawnymi przyjaciółmi ze szkolnych lat - nauczycielem literatury, Jacobem (Philip Seymour Hoffman) i bezwzgędnym maklerem, Slaughterym (Barry Pepper). Najtrudniejsza rozmowa czeka go jednak z jego dziewczyną, Naturelle (Rosario Dawson). Monty, pod wpływem plotek, podejrzewa, że to właśnie ona wydała go policji. Czas jest nieubłagany, a on próbuje zmienić całe swoje życie w jeden dzień.

Oparta na faktach opowieść o lordzie Rochester Johnie Wilmocie, który żył w XVII wieku. Mężczyzna znany był ze swoich talentów poetyckich, lecz przede wszystkim jako wielki adorator kobiecych wdzięków i notoryczny rozpustnik.

Opowieść o dwóch kobietach mieszkających w odosobnionym domku nad brzegiem morza. Znana aktorka Elizabeth Vogler (w tej roli Liv Ullmann) uparcie milczy, by w ten sposób zdystansować się do świata i ludzi... Pielęgniarka Alma (Bibi Andersson), której zadaniem jest opieka nad Elizabeth, wręcz przeciwnie - wierząc w sympatie milczącej pacjentki opowiada jej o swoich najintymniejszych przeżyciach.

Autorskie spojrzenie pięciu hiszpańskich reżyserów na ludzką codzienność w czasach pandemii koronawirusa.

Kręgosłupem formalnym filmu są stylizowane na dokument monologi kilku kobiet. Z tych „solowych etiud” powstaje pełnowymiarowa „kolekcja” – nomen omen – psychologicznych „sukienek”. Nie są to jednak portrety, raczej opisy newralgicznych momentów życia. To najbardziej z możliwych kameralne zderzenie czasu z przestrzenią. Czas „materializują” oniryczne, bardzo malownicze impresje, z pozoru niezwiązane z opowieściami kobiet; są jednak bodaj najistotniejszymi kontrapunktami filmowej opowieści. Poetyckie „obrazki” przekazują to co niewypowiedziane wprost przez bohaterki filmu. Nieobecna „fabularność” nie zwalnia opowieści – każda z postaci, wykreowana przez czołówkę polskich aktorek, jest zaskakująco dynamiczna, udramatyzowana, niezwykle wiarygodna, wręcz przeszywająca. Całość wieńczy zaskakująca pointa, kontrowersyjne „ujawnienie obecności” tajemniczego katalizatora kobiecych zwierzeń. Kim jest? Ślepym losem? Nieobliczalnym wyrzutem sumienia? Kimś, z natury rzeczy, rodzaju męskiego? Odpowiedzi na te tajemnicze pytania trzeba szukać aż do ostatniej sceny, ostatniego kadru filmu.

Opowieść o dwóch samotnych matkach, które rodzą swoje dzieci tego samego dnia.