Filmy jazz, zespół

Przeszukaj katalog

Zestawienie najlepszych i najpopularniejszych filmów w których występuje jazz, zespół. Zobacz zwiastuny, oceny, oraz dowiedz się kto reżyserował i jacy aktorzy występowali w tych filmach.

Whiplash

8,0
7,8
Andrew (Miles Teller) to młody perkusista, który stara się osiągnąć doskonałość. Fletcher, wykładowca prestiżowego konserwatorium (J.K. Simmons) jest bardzo wymagającym nauczycielem. Jego metody dydaktyczne są okrutne; zmusza uczniów do nieludzkiego wysiłku, często poniża. Andrew jest gotowy na wszelkie poświęcenia, aby stać się muzykiem idealnym.
Dwóch muzyków – Joe (Tony Curtis) i Jerry (Jack Lemmon) zostaje bez pracy, a na domiar złego stają się świadkami porachunków gangsterskich… Ścigani przez mafię decydują się na wyjazd wraz z żeńską orkiestrą. Pomysł wydaje się doskonały, pozostaje tylko przebrać się za panie i przybrać odpowiednie imiona. Tak Josephine i Daphne podpisują kontrakt z orkiestrą i wyjeżdżają na Florydę – byle dalej od „karzącej ręki” cosa nostra. Obaj panowie prezentują się doskonale w kobiecych wcieleniach. Jerry staje się obiektem miłosnych westchnień pewnego podstarzałego milionera Joe E. Brown. Joe natomiast przepada z kretesem – zakochany w nie podejrzewającej niczego najpiękniejszej dziewczynie w orkiestrze, Marilyn Monroe.
Film opowiada niecodzienną sytuację z życia fotografa Mody. Thomas nie mając lepszych perspektyw na spędzenie wolnego czasu wyrusza w miasto z celem zrobienia zdjęć. Po wywołaniu okazuje się że przypadkiem uchwycił scenę morderstwa.


Szare, ponure szwedzkie miasto to scena, po której porusza się kilkunastu oryginałów. Na prezentację swoich surrealnych, często paranoicznych spojrzeń na rzeczywistość mają kilka ujęć. Sfrustrowany mężczyzna, który w czasie seksu opowiada, jak spłukał się z pieniędzy zarobionych podczas muzykowania na pogrzebach. Jego partnerka w strażackim hełmie, która nie zważając na te wynurzenia, dąży do orgazmu. Samotna dziewczyna w brudnym, lodowatym barze opowiadająca wprost do kamery swój dziwny sen. Absurd, groteska, pastisz - wszystko to powoduje, że znajdujemy się wewnątrz chaotycznego, obłąkanego świata zagubionych ludzi.
Jest to historia Emmeta Raya, którego gwiazda świeciła krótko na scenach jazzowych lat 30. Emmet Ray był najlepszym po Djangu Reinhardtcie gitarzystą jazzowym. Woody Allen - występujący tym razem pod własnym nazwiskiem, jako ekspert od spraw jazzu - wyjaśnia, dlaczego zainteresował się postacią Emmeta Raya. Głównie dlatego, że Ray był wspaniałym muzykiem i miał fascynującą osobowość.
Młody muzyk przeżywa wzloty (sukces jego gry na trąbce, sława i pieniądze) i upadki (nieudane małżeństwo, śmierć idola i mentora, zmagania z uzależnieniem od alkoholu). Historia życia i kariery Bixa Beiderbecke'a.
Debiut reżyserski Toma Hanksa. Lata 60., małe prowincjonalne miasto Erie w stanie Pensylwania. Przyjaciele z miejscowej szkoły średniej: James "Jimmy" Mattingly (Johnathon Schaech) i Lenny Haise (Steve Zahn), zakładają grupę rockową o nazwie The Oneders. Gdy jednak mają szansę wystąpić przed większym gronem publiczności, ich perkusista Chad (Giovanni Ribisi) łamie rękę. Na jego miejsce do zespołu zostaje przyjęty Guy Petterson (Tom Everett Scott). Na konkursie zmienia on rytm piosenki na trochę szybszy i dzięki temu wygrywają. Otwiera im to drogę do dalszej kariery. Wkrótce Guy, dzięki pomocy swego wuja Boba, komponuje utwór "That Thing You Do!", który staje się wielkim przebojem. Członkowie The Oneders sprzedają płyty podczas kolejnych koncertów. Jedną z nich kupuje ich późniejszy menadżer, Phil Horace (Chris Ellis), który z kolei doprowadza do spotkania chłopców z szefem dużej wytwórni płytowej, Whitem (Tom Hanks). Ten proponuje im udział w ogólnokrajowym tournee. Potem przychodzą propozycje od firm płytowych - i pierwsze blaski i cienie sławy. Jimmy'ego opuszcza dziewczyna, Faye (Liv Tyler).
Wyreżyserowany przez pochodzącego z Chicago Andrew Davisa film to inteligentne i odświeżające spojrzenie na grupę aspirujących muzyków, którzy próbują "zaistnieć" w świecie muzyki popularnej. Po raz pierwszy wydany w 1978 roku, ten znak rozpoznawczy niezależnej kinematografii został okrzyknięty dowcipem i urokiem oraz otrzymał energiczne brawa od krytyków na całym świecie. Stony Island otrzymał wyróżnienia i nagrody na US Film Festival (poprzednik Sundance), Deauville Film Festival, Santa Fe International Film Festival i Chicago International Film Festival.
Słowa kluczowe

Proszę czekać…