Filmy włochy, nastolatek

Gdy Bella odzyskuje zdrowie po wampirzym ataku, z którego ledwo uszła z życiem, zbliżają się jej osiemnaste urodziny. Nie może doczekać się by świętować je z Edwardem i rodziną Cullenów. Jednak wypadek podczas przyjęcia zupełnie zmienia obrót wydarzeń. Cullenowie dla dobra Belli postanawiają opuścić Forks. Załamana Bella znajduje ukojenie w lekkomyślnych rozrywkach. Ciężki okres pomaga jej przetrwać także przyjaciel z dzieciństwa - Jacob Black. Najgorsze jednak dopiero przed nią - do Forks przybywa właśnie Alice ze strasznymi wizjami przyszłości. Jak rozegra się finał we włoskiej Volterze, mieście Volturi? Czy miłość Belli i Edwarda przetrwa?

Opowieść o dziewczynie, która na początku ślepo zakochana w chłopaku (bez wzajemności) oddaje mu się cieleśnie... W ten sposób wchodzi w świat seksu ale nie znajduje w nim już miłości. Nie myśląc o konsekwencjach zaczyna szukać przygód z nieznajomymi w internecie i umawia się z nimi na spotkania, nie odmawia nawet przypadkowo napotkanym osobom. Po pewnym czasie dowiadują się o tym rówieśnicy w szkole oraz jej matka. Zrozumienie okazuje jej babcia i mówi o sposobie, aby zapomnieć miniony nieprzyjemny dzień - dziewczyna ma każdego wieczora zrobić 100 pociągnięć szczotką przed snem. Przez cały czas obserwuje ją chłopak z tej samej szkoły który skrycie się podkochuje w Melissie...

Legendarna gwiazda rocka Marianne Lane (Tilda Swinton) wraz z ukochanym Paulem (Matthias Schoenaerts) uciekają przed zgiełkiem show biznesu. Spędzają upragniony urlop na oddalonej od świata, sąsiadującej ze słoneczną Sycylią, wyspie. Wszystko się jednak zmieni, kiedy z wizytą pojawi się były partner Marianne - Harry (Ralph Fiennes) wraz ze swoją piękną i wyzywającą córką Penelope (Dakota Johnson). Rajski spokój włoskiej wysepki zostanie zburzony przez zmysłowe i pełne seksualności napięcie. Nie zawsze można wygrać z ukrytymi pragnieniami.

Trwa II wojna światowa, jest rok 1941. Tytułowa bohaterka, Malena, to najpiękniejsza kobieta w miasteczku na wybrzeżu Sycylii, Castelcuto. Wśród mieszkańców miasteczka jest 13-letni chłopiec, który zafascynował się Maleną i podąża za nią wszędzie, marząc o jej miłości. Jest to wzruszająca opowieść o dorastaniu, nienawiści i zazdrości, negatywnych acz jak bardzo prawdziwych ludzkich zachowaniach, pełna erotyki, zmysłowości i piękna.

Po 20 latach od nakręcenia kultowej Baraki Ron Fricke powraca na ekrany kin fenomenalnym obrazem Samsara. To poetycki film bez słów, zapierająca dech podróż przez 25 krajów i kultur z porywającą muzyką, nominowanej do Oscara za oprawę muzyczną do Gladiatora, Lisy Gerrard z Dead Can Dance w tle. Film kręcono przez 5 lat, wyłącznie na taśmie 70 mm, co wpłynęło na jego wyjątkową wartość estetyczną. Sam tytuł wywodzi się z sanskryckiego określenia nieustannego przepływu i powtarzającego się cyklu narodzin, życia, śmierci i odrodzenia. Samsara zabiera nas w miejsca piękne i dotąd nieznane, pokazując przy tym potęgę natury, wpływ cywilizacji na przyrodę i życie człowieka, diametralnie odmienne życie ludzi w różnych zakątkach świata i skłania do refleksji nad kierunkiem, w którym podąża współczesna cywilizacja. PRZYGOTUJ SIĘ NA NIESPOTYKANĄ UCZTĘ DLA ZMYSŁÓW.

Według rodzinnej tradycji, tego roku chłopiec powinien pojechać z rodzicami pierwszy raz do Wenecji, ale wybucha wojna i musi się ukrywać z matką na prowincji. Znajdują schronienie w domu szalonych ciotek, które postanawiają zbudować dla chłopca Wenecję w zalanej wodą piwnicy. Sny o Wenecji są konfrontowane z obrazami wojny, a młodzieniec przedwcześnie wchodzi w dorosłość. To film o dorastaniu, miłości i odwadze, oparty na motywach opowiadań Włodzimierza Odojewskiego.

Toskania. Właścicielka lokalnego sklepiku z antykami (Juliette Binoche) przybywa na wykład brytyjskiego pisarza (William Shimell) promującego swoją najnowszą książkę. Po spotkaniu kobieta zaprasza go na wycieczkę do małego toskańskiego miasteczka, gdzie właścicielka kawiarni omyłkowo bierze ich za małżeństwo. Para wykorzystuje to zdarzenie, by rozpocząć subtelną grę. Choć prawie się nie znają, rozmawiają o miłości i związkach jakby byli wieloletnim małżeństwem. Czy jest to tylko subtelny flirt, czy też wyrafinowana gra skrywająca prawdziwą naturę ich znajomości? A może im samym coraz trudniej odróżnić prawdę od fałszu?

Film powstał na podstawie powieści M. D. Sade "120 dni Sodomy". Jego akcja toczy się w czasie II Wojny Światowej we Włoszech. W republice Salo trwają poszukiwania młodych, atrakcyjnych ludzi, którzy zostaną wykorzystani do orgii kierowanej przez nazistów.

Dziewiętnastoletnia Amerykanka, Lucy, przybywa do Toskanii by spędzić lato u przyjaciół rodziny. Kiedyś jako piętnastolatka całowała się tu po raz pierwszy. Teraz pragnie czegoś więcej...

Bohater, Gustaw Aschenbach jest kompozytorem (w noweli pisarzem), którego utwory ujawniają wytworne samoopanowanie, znamienne piętno mistrzostwa. Wiedziony tajemniczą siłą porzuca uporządkowany i perfekcyjnie zbudowany świat, by wyruszyć w podróż. Wędrówka Aschenbacha ma znaczenie inicjacyjne, jest metafizyczną wyprawą w głąb sacrum, ku śmierci. Rola inicjacji jest zawsze ta sama - symbole wędrowania, próby inicjacyjne mają zbudować naszą wewnętrzną ontologię, dostarczyć wiedzy o świecie i sobie samym. Kompozytor przybywa do Wenecji, która jest miastem i nie jest jednocześnie, lądem stałym i morzem. To miejsce doskonałe dla rytuałów inicjacyjnych - medialne i niejednoznaczne. Każdy taki rytuał zakłada obecność opiekunów - mediatorów. Tadzio, boski chłopiec będzie towarzyszem ostatniej drogi Aschenbacha. Namiętność do miasta i mitycznego przewodnika, Psychopomposa wyznacza trudy ostatniej wędrówki. Tadzio skupia w sobie apollińską harmonię i dionizyjską zmysłowość. Prowokuje do dyskusji o pięknie. Wiedza, jaką uzyska bohater filmu podczas ostatniej wędrówki mówi, iż piękno nie musi być owocem naszej pracy, piękno może się rodzić spontanicznie, bez naszego udziału. Ma rację Alicja Helman, gdy mówi, że wokół antynomii piękna zorganizowany jest konflikt i noweli i filmu. Wiedza, którą uzyska w drodze inicjacyjnej Aschenbach to tragedia mistrza, który sądził inaczej. Aschenbach z pomocą boskiego dziecka podjął drogę ku pełni, a świat z respektem przyjął wiadomość o jego śmierci.