Filmy list

Przyszłość. Ziemia zostaje zanieczyszczona do tego stopnia, że ludziom zostają wszczepiane specjalne urządzenia, aby mogli żyć w takiej atmosferze. Pewnego dnia Jeffrey Brie otrzymuje list, z którego wynika, że jego ubezpieczenie medyczne wygasło. Zdesperowany postanawia sam stworzyć nowa baterię i po wymianie starej nadal cieszyć się życiem.

Historia o sile miłości, wytrwałości i ludzkiego ducha, która przenosi się przez lata, tworząc przy tym jedną z najbardziej pamiętnych opowieści w historii kina. Ten remak jest zarówno hołdem dla oryginału z 1985 roku, jak i świeżym spojrzeniem na tę epicką historię. Reżyseria po mistrzowsku tchnęła nowe życie w tę ponadczasową historię, z pomocą niesamowitej obsady, która wciela się w postaci z pasją i intensywnością, jakiej jeszcze nie widzieliśmy.

Romain (Melvil Poupaud), młody i przystojny fotograf mody, na pierwszy rzut oka żyje pełnią życia. Jego zawodowa kariera pomyślnie się rozwija, a jego związek z uroczym chłopakiem wygląda na udany. Pewnego dnia, podczas sesji zdjęciowej, Romain niespodziewanie traci przytomność. Początkowo obawia się, że ma AIDS, jednak diagnoza brzmi: nieuleczalny rak. Mając świadomość, że zostało mu zaledwie kilka miesięcy życia, młody mężczyzna musi wszystko przewartościować. I to, co początkowo wydawało mu się tragedią, wkrótce prowadzi go w zaskakującym kierunku. Zaczyna zadawać sobie pytania: co to znaczy żyć naprawdę? Czy codzienna gonitwa, praca i kariera nie pozbawia nas radości? Czy nie odsuwa nas od bliskich?

Dwie zwaśnione rodziny walczą o majątek, nie wiedząc do jakich tragicznych wydarzeń to doprowadzi.

Sebastian, młody człowiek, postanowił podążać według instrukcji przeznaczonych dla policjanta, Gerarda Doreza, nie wiedząc gdzie go doprowadzą. Kiedy dociera do celu, okazuje się, że trafił do świata za zamkniętymi drzwiami, w którym ludzie handlują życiem innych ludzi...

Pluto próbuje przynieść pocztę do domu, ale jedna tajemnicza paczka odmawia współpracy. Wewnątrz znajduje się uroczy żółw, który ma własne plany, co prowadzi do przezabawnego starcia charakterów pomiędzy psem Pluto i jego niedoszłą specjalną przesyłką.

Akcja rozgrywa się w Argentynie. Amerykański tancerz Robert Davis (Fred Astaire), po przegraniu całego majątku na wyścigach, przyjeżdża do Buenos Aires z pustymi kieszeniami. Szukając pracy, przypadkowo trafia do nocnego klubu, którego właścicielem jest milioner Eduardo Acuña (Adolphe Menjou). Człowiek ten ma jednak ważniejsze problemy: musi wydać cztery córki za mąż i to zgodnie z tradycją, po kolei: od najstarszej do najmłodszej. Właśnie trwają przygotowania do ślubu najstarszej córki. Dwie najmłodsze też mają narzeczonych, ale średnia, Maria (Rita Hayworth), nie myśli o małżeństwie. By skłonić dziewczynę do zmiany stanowiska, Eduardo wymyśla fortel, w którym główną rolę ma odegrać Robert.

Jim (Brendan Cowell) ma 33 lata i pracuje, obsługując kolejkę dla dzieci. Od ponad trzech lat żyje w związku z Alice (Yvonne Strahovski). Jim boi się poważnego zaangażowania. Nawet ani razu nie powiedział swojej dziewczynie, że ją kocha. Alice nie potrafi dłużej trwać w takim związku.

Marie (Eline Kuppens) to utalentowana biegaczka, która właśnie zakwalifikowała się na Mistrzostwa Świata. Niestety, ciągłe treningi odbiły ślad na jej zdrowiu i lekarz zakazał jej na miesiąc przygotowań. Młoda dziewczyna nie może znaleźć sobie zajęcia, dlatego korzysta z okazji i wprowadza się do nowo poznanego mężczyzny, Bobby'ego (Matthias Schoenaerts). Spokój zakłóca jej wiadomość, że poprzednia właścicielka mieszkania jej nowego chłopaka zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Marie podejmuje śledztwo w tej sprawie.

Trzech porozumiewających się telepatyczną ruszczyzną karłów dostaje od więźnia zadanie – wykraść tytułowy przedmiot, czymkolwiek on jest. Na swojej drodze bohaterowie spotkają m.in. strażnika-mutanta podróżującego między wymiarami oraz dymiącą beczkę wygłaszającą haiku po japońsku i kochającą się w kominie. Reżyser stawia na głowie konwencje heist movie, osiągając komiczny efekt dzięki przeciąganym ujęciom i zaskakującemu montażowi. Nigdzie się nie spiesząc, przywołuje ducha Stalkera Tarkowskiego. Głównie po to, by się z niego pośmiać, lecz nie tylko – w cieniu imponującego rosyjskiego krajobrazu kryje się bowiem zaskakująca melancholia.