Filmy Argentyna

Dziś prawdziwych klezmerów już nie ma. Młody argentyński filmowiec o żydowskich korzeniach postanawia udowodnić, że jest inaczej, i wyrusza z kamerą do Mołdawii, ojczyzny swojej babci. Muzyczno-dokumentalne kino drogi splata się tu z historią miłosną z udziałem pewnej klarnecistki (i współreżyserki filmu), momentami zmienia się w autotematyczny żart, a czasem w esej na temat ginącej kultury jidysz. Wędrując przez karpackie pogranicze, twórcy filmu odkrywają, że choć klezmerzy dawno zniknęli, pozostawili po sobie liczne ślady w tamtejszej muzyce.

Jako wycieczka do botanicznej i filmowej pracy konserwatorskiej, Herbaria bada w swoich niewidzialnych procesach artystyczne i polityczne pochodne, które je łączą. Utrzymane w narracji, w której czasy i przestrzenie wydają się łączyć, nagrania zapraszają nas do fascynującego wszechświata zachowania piękna i pamięci o świecie, który nalega na zniknięcie.

Valentina, idealistka i aktywistka, podróżuje po wschodniej Argentynie i bada stan tamtejszej wody. Zatrzymuje się w błotnistym miasteczku Corrientes, nie spodziewając się, jak niebezpieczne to miejsce. Odkrywa tam skażenie wody, które ma śmiertelny wpływ na życie okolicznych mieszkańców. Za swoje odkrycie ginie. Zagadkę jej śmierci próbują rozwiązać – mąż Valentiny Diego oraz ich najbliższy przyjaciel i współpracownik, a zarazem... kochanek Valentiny, Simon.

Wydaje się, że Ainhoa, córka Manexa, odziedziczyła jego zaangażowanie społeczne i zamiłowanie do przygód. Inicjacyjna podróż Ainhoa'y, kiedy następuje koniec zimnej wojny. Represje hiszpańskiej policji w obliczu nowej generacji baskijskich aktywistów spragnionych muzyki i wolności.

Według mitu wciąż obowiązującego w węglowych miastach Patagonii, jeśli do kopalni wejdzie kobieta, ziemia staje się zazdrosna. Potem następuje zapaść i śmierć. Río Turbio zaczyna się od mrocznego osobistego doświadczenia, by przekształcić się w film o milczeniu kobiet, które żyją w męskich wioskach. Jak filmować przez żeńską ekipę tam, gdzie ich obecność jest zabroniona?

Młody ksiądz wyrusza w drogę do Buenos Aires, by tam pomóc zarażonym na żółtą febrę. Po drodze zatrzymuje się jednak w swej rodzinnej posiadłości, gdzie dochodzi do wielu ludzkich cierpień oraz fantastycznych ale też i niepokojących zjawisk.

Tylko on sam liczy lata, które upłynęły mu w więzieniu, do którego trafił za napad z bronią w ręku. Jest gwałtownym i nieprzewidywalnym człowiekiem, który nigdy nie nauczył się żyć w zgodzie z otoczeniem. Wszyscy o nim zapomnieli, także rodzina do której pragnie wrócić pomimo świadomości, że nie będzie w stanie zapewnić jej normalnego życia.

Kurorty na całym świecie po wyjeździe ostatnich wczasowiczów zapadają w letarg, a wraz z nimi ich mieszkańcy. David studiował przez jakiś czas w stolicy, ale siła przyciągania jego rodzinnej miejscowości, niczym czarna dziura, wciągnęła go z powrotem. Śpi do południa, pali jointy i chyba tylko z nudów zaczyna budować dom. Ponieważ pomagają mu przyjaciele podobni do niego, nie wszystko idzie jak powinno. Film debiutującego reżysera jest czymś więcej niż tylko opowieścią o młodym zagubionym chłopaku. To także metafora kraju, który od kilku dziesięcioleci trwa w przedziwnym stanie zawieszenia, między dawnym bogactwem, a przemykającym gdzieś obok nowoczesnym światem.