Dramat 1968

Tytus (Bernard Verley), cesarz Rzymu, poznał Bérénice (Anna Gaël), królową Palestyny podczas wojny judzkiej. Od razu poczuł namiętność do tej kobiety o olśniewającej urodzie. Zabiera ją do Rzymu i chce się z nią ożenić. Ale sprzeciw narodu rzymskiego i Senatu zmusza cesarza do rezygnacji z tego projektu. Zostaje zmuszony do usunięcia Berenice. Tytus, podporządkowując się żądaniom państwa rzymskiego, żegna się z Bereniką i powierza ją Antiochusowi (Jean Lescot), księciu Komagenu, by odwiózł ją z powrotem do jej kraju.

Czas trwania jednego weekendu jest dla reżysera okazją, aby na losach trzech kobiet przedstawić realia życia kobiet we Włoszech w latach 60-tych.

Willy Loman to komiwojażer, prawdziwy weteran w swoim zawodzie. Przemierzył setki tysięcy kilometrów, odwiedzając wiele miast w Stanach Zjednoczonych, rozmawiając z tysiącami ludzi. Uważa się za niedoścignionego w swoim zawodzie i mimo, że osiągnął już wiek, w którym może przejść na emeryturę nadal pokonuje kilometry z różnymi towarami. Pewnego wieczoru podczas jazdy samochodem traci kontrolę nad maszyną i prawie wypada z drogi. Mały wypadek, sklasyfikowany jako mało istotny staje się sygnałem ostrzegawczym powodując, że Loman zaczyna zastanawiać się nad swoim życiem - przeszłością i teraźniejszością.

Akcja filmu rozgrywa się w pokoju hotelowym wypełnionym luksusowymi meblami. Główny bohater błąka się po pokojach, pali próbując walczyć z bezsennością. Równocześnie narrator opowiada o biblijnym związku Jakuba z bezpłodną Rachelą, która musiała zatrudnić służącą, aby oboje mogli mieć dzieci. Mężczyzna jest opętany miłością do swojej kobiety, której personifikacją jest Rachela. Kocha ją i równocześnie nienawidzi.

Film dokumentalny nakręcony potajemnie przez reżyserkę w Hiszpanii. Opowiada o atmosferze napięcia społecznego, jaka panowała w tym kraju w 1968 roku. W filmie widzimy postacie - wówczas znaczące - jak Tierno Galván, który miał zostać burmistrzem Madrytu z ramienia Partii Socjalistycznej, Marcelino Camacho, który był sekretarzem generalnym Związku Robotników czy Raimon - piosenkarz i autor tekstów w języku katalońskim.

Niekończący się szereg ludzi nieuchronnie zmierza do swojego końca - grobu ludzkości. Umieramy, a mimo to żyjemy. Gdy jedna osoba jest szczęśliwa, druga umiera. Gdy tylko przybliżymy kielich do ust... los po nas przychodzi. Film jest próbą sportretowania człowieka, uczestnika wiecznie żywego konduktu pogrzebowego.

Luca to ambitny młody człowiek, który pragnie pozostać w pamięci wszystkich ludzi. Dlatego planuje zabić kogoś sławnego.

Anna zostaje zatrudniona przez rodzinę Kellerów do pomocy i edukacji małej Helenki, która od urodzenia jest niewidoma i głuchoniema. Jej cierpliwość i oddanie dziecku powoduje, że dziewczynka zaczyna rozumieć znaczenie słów oraz nawiązuje kontakt z resztą świata.

Młody rzeźbiarz mieszkający i pracujący w Rzymie wybiera się swoim samochodem w długą podróż do Paryża. Zabiera ze sobą swoje najnowsze dzieło przedstawiające Wilka Kapitolińskiego. Właściciel jednej z paryskich galerii jest zainteresowany rzeźbą i chłopak liczy, że uda się ją sprzedać. Podczas podróży poznaje Giovanniego, bogatego starszego pana oraz Michelle, młodą Francuzkę.

Inspiracją dla filmu był prawdziwy skandal polityczny, który podzielił Francję na przełomie XIX i XX wieku. Alfred Dreyfus, alzacki oficer został niesprawiedliwie skazany za zdradę stanu na rzecz Cesarstwa Niemieckiego. Sprawa stała się symbolem niesprawiedliwości we francuskim społeczeństwie i pozostaje jednym z najbardziej jaskrawych przykładów pomyłki sądowej oraz antysemityzmu.