Boże Narodzenie w Laponii w 1984 roku. Niina, samotna matka, zostaje zwolniona z pracy w piekarni i trafia w sam środek międzynarodowego kryzysu rakietowego w Inari, kiedy Związek Radziecki wystrzeliwuje rakietę przez fińską granicę.
Schyłkowe lata ZSRR. Po wyjściu z kolonii karnej Walentyna wraca do Estonii i zaczyna szukać syna, którego oddała do adopcji po aresztowaniu. Ma nadzieję na jego odzyskanie i rozpoczęcie nowego, szczęśliwego życia. Odnalezienie chłopca adoptowanego przez dobrze sytuowaną rodzinę jest bardzo trudne, a kiedy wreszcie dochodzi do spotkania, rzeczywistość rozmija się z oczekiwaniami...
Początek lat 30. XX w. Fin Jussi Ketola wraca z rodziną z ogarniętej Wielkim Kryzysem Ameryki do swego kraju, gdzie wiedzie mu się całkiem dobrze. Jednak wskutek działań prawicowych ekstremistów, którzy widzą w nim komunistę, zostaje przemocą wysłany do ZSRR. Tam z kolei trafia do kołchozu, w którym przebywają Amerykanie, Kanadyjczycy, a głównie Finowie. Kołchoźnicy mają pomóc Józefowi Stalinowi w budowie sowieckiego raju na ziemi. Jussa walczy o przetrwanie, marząc o powrocie do Finlandii, do bliskich. Film oparty na faktach, nakręcony z epickim rozmachem, przypomina o emigrantach, którzy w liczbie dziesięciu tysięcy przekonali się na własnej skórze, czym była stalinowska Rosja. Sześć Nagród Jussi (Fińskiej Fundacji Filmowej), w tym dla najlepszego filmu, za reżyserię, zdjęcia i scenografię.
Psychodeliczna podróż w czasie do Estonii za żelazną kurtyną, gdzie na przekór szarej, zastanej sowieckiej rzeczywistości, rośnie ruch hippisowski. Powstaje nieformalna grupa o nazwie „System”, do której licznie dołączają artyści i muzycy oraz wszyscy ci, którzy identyfikują się z nowym nurtem. Po latach bohaterowie dokumentu wracają wspomnieniami do muzycznych i duchowych eksperymentów, w jakich brali udział w latach siedemdziesiątych, narażając się na konflikt z ówczesną władzą.
Historia dzieciństwa w ZSRR, wpisana w ramy inteligentnej, prowokującej dokumentalnej narracji. Mówi reżyser: „Film opowiada historię o dziwnym rodzaju wojny informacyjnej, w której totalitarny reżim musi się zmierzyć z idolami kultury masowej. I przegrywa. To był czas, kiedy gwiazda filmu erotycznego „Emmanuelle” mogła pokonać Armię Czerwoną, a MacGyver potrafił zapędzić w kozi róg szkolną dyrekcję. To film o naszym pokoleniu, które nieświadomie zostało postawione na linii frontu zimnej wojny. Nasze umysły były bombardowane falami telewizyjnymi. To całkowicie zmieniło nam życie.” Zachodnia kultura masowa odegrała wówczas wielką rolę w kształtowaniu poglądów dzieci w Związku Radzieckim. Telewizja fińska była oknem na świat snów, którego władze w żaden sposób nie mogły zablokować. Chociaż fińskie stacje były zabronione, w wielu domach znaleziono sposób, żeby sięgnąć po ten zakazany owoc.