Filmy Iran

W irańskiej wiosce niedaleko granicy reżyser jest świadkiem jednej historii miłosnej, kręcąc drugą. Dwie równoległe historie miłosne, w których partnerom przeszkadzają ukryte, nieuniknione przeszkody, siła przesądów i mechanika władzy.

Wiosennego dnia młoda para rozstaje się i znów spotyka: Nima, pogrążony w biurowej rutynie i wieczornej imprezie, i Tara, przemierzająca targowiska w poszukiwaniu zarówno sukienki, jak i miejsca, gdzie mogłaby skryć swoje sekrety. Tymczasem Aban, młoda kobieta uwikłana w dreszcz pierwszej miłości, wyrusza w podróż. Ich ścieżki, jednocześnie zwyczajne i brzemienne w skutki, zaczynają się zazębiać i powtarzać w sposób wykraczający poza granice czasu i przestrzeni.

Rodzina powoli budzi się w samochodzie. Ojciec siedzi na tylnym siedzeniu z nogą w gipsie, na której niczym na pianinie gra jego kilkuletni syn. Starszy syn niespokojnie krząta się wokół samochodu, czym budzi wypoczywającą na przednim fotelu matkę. Gdzie jadą, jaki jest cel ich wędrówki i co sprawia, że wszyscy są podenerwowani? Nie wiadomo, tę zagadkę będziemy rozwikływać sznurek po sznureczku. Ale to nie w powoli zdradzanej tajemnicy tkwi siła tego filmu. Film napędzają bowiem znakomicie rozrysowane relacje rodzinne.

Film przedstawia historię dwojga muzyków, Negar i Ashkana, którzy po wyjściu z więzienia próbują założyć rockowy zespół. Popełnili „zbrodnię” grania zachodniej muzyki w dogmatycznym, islamskim społeczeństwie (sytuacja Negar jest gorsza, gdyż kobietom nie wolno grać ani śpiewać jakiejkolwiek muzyki). Szukają również sposobu na zdobycie paszportów i wiz dla siebie i dla przyszłych członków zespołu, aby wyemigrować do kraju, gdzie istnieje wolność artystycznej ekspresji.

Młode małżeństwo zatrzymuje się na jedną noc w hotelu na obrzeżach miasta. Szybko orientują się, że są w nim jedynymi gośćmi, a samo miejsce kryje wiele sekretów.

Dwie kobiety z teherańskiego środowiska artystycznego tworzą oazę wolności i siostrzanej więzi, dopóki ich krąg nie zostaje odkryty, co zmusza je do walki o przetrwanie.

Amatorska grupa teatralna ma możliwość wystąpienia poza granicami Iranu. Początkowa radość z wyjazdu szybko ustępuje miejsca kolejnym niepokojom. Paszport Szeherezady, aktorki grającej główną rolę w spektaklu, ginie. Dziewczyna podejrzewa, że dokument ukrył jej ojciec, który niechętnie podchodzi do pomysłu wyjazdu. Jej przyjaciele z trupy stają przed dylematem: jechać bez koleżanki, solidarnie zostać razem z nią w Iranie, a może za wszelką cenę przekonać ojca do tego, aby wyraził zgodę na wyjazd córki?

Młody chłopak zapuszcza się każdego dnia na znajdujący się w niebezpiecznej strefie przygranicznej wrak statku. Stworzył tam sobie, swój mały prywatny raj. Łowi ryby i skorupiaki za pomocą prowizorycznych sieci i narzędzi, po czym sprzedaje je lub wymienia na pobliskim straganiku na różne przydatne rzeczy. Sielankę przerywa jednak pojawienie się na statku mówiącego innym językiem, młodego i uzbrojonego w karabin intruza, który dzieli powierzchnię statku na dwie części i żąda nieprzekraczania wyznaczonej linii. Z początku chłopak i intruz grają w przedziwną grę w kotka i myszkę, jednak z czasem znajdują więź porozumienia. W kraju podzielonym naturalnymi i sztucznymi granicami nawet między dwójką ludzi rodzą się niebezpieczne podziały.

Seti kocha muzykę i śpiew i pragnie, by jej głos został usłyszany. Jednak w Iranie prawo zabrania kobietom występowania publicznie, dlatego młoda dziewczyna postanawia zaangażować się w swój własny, osobisty protest. Ulica staje się jej sceną, a przypadkowi przechodnie – entuzjastyczną publicznością. Jej gwiazda rozbłyska. Seti staje się idolką swojego pokolenia, młodych ludzi, którzy nie chcą już żyć pod bezwzględną presją polityczną.

Nour nie ma łatwego życia. Rozstała się z przemocowym mężem i samotnie wychowuje syna. Na życie zarabia ryzykownie. Poznajemy ją, kiedy w czasie kontroli bezpieczeństwa na lotnisku ochrona każe jej zdjąć stylowy płaszcz. Pod nim Nour ukryła setki przemycanych przez siebie nielegalnie stworzeń: jaszczurek, żab i pająków. Bo Nour to współczesna czarownica. Sama w magię nie wierzy, ale przyciśnięta do muru przez okoliczności chce na niej zarabiać. Pracuje właśnie nad aplikacją umożliwiającą zdobycie wsparcia od rozmaitych szamanów i uzdrowicieli. Ale społeczność, w której Nour mieszka źle odbiera jej pomysł na życie. Napięcie zaczyna się od niechęci podszytej rasizmem, a potem płynnie przechodzi w brutalną przemoc.