Filmy Iran

Furmanka z lodem jedzie przez surowy, pustynny krajobraz. Prowadzi ją Lotfollah (Ali Bagheri znany z filmów Mani Haghighi), pracujący od 40 lat w położonej na perskiej prowincji cegielni. Gdy dojeżdża na miejsce, dostaje polecenie od jej właściciela, aby zebrać wszystkich pracowników - ma im coś do ogłoszenia. Zaczyna przemowę będącą niejako refrenem filmu, powracającym miarowo między scenami, w których poznajemy życie personelu zakładu. Lotfollah, jako jego kierownik, zaangażowany jest właściwie we wszystkie tutejsze sprawy: utarczki, miłości, tajemnice... Najważniejszy okazuje się tu jednak nastrój tej krainy - kamera powoli odsłania nie tylko jej dyskretne piękno, ale i piekło tutejszego życia, bardziej skomplikowanego, niż można by przypuszczać.

Czy może być coś gorszego niż zgubienie bucików siostry, które mieliśmy odebrać od szewca? NIE! Przekonuje się o tym mały chłopiec. Wie, że ojca nie stać na nowe buciki i postanawiają z siostrą zachować to w tajemnicy. Ale w czymś trzeba chodzić do szkoły, a jedyne buty to te, w których chodzi Ali. Postanawiają nosić je razem - najpierw siostra do szkoły, a później on. Zdarza się jednak, że Ali spóźnia się do szkoły, co grozi mu wyrzuceniem i przyprowadzeniem ojca. Do tego nie może dojść, bo wszystko by się wydało. Jedynym ratunkiem jest zdobycie trzeciego miejsca w zawodach, gdzie nagrodą są buty.

Pewnego dnia głęboko wierzący mężczyzna śni o skrzyni złota ukrytej w jaskini. Przekonany, że sen to znak od Boga, wyrusza na poszukiwania.

Po stłumieniu protestów ulicznych w Iranie, grupa studentów i cywilów zaczyna filmować zamieszki zza okien swoich domów i samochodów. Poprzez ten kolektywny akt stopniowo tworzą alternatywne archiwum, które ma przeciwstawić się oficjalnej narracji. Kiedy kobieta zostaje postrzelona podczas nagrywania, studentka szkoły filmowej pisze do niej list i przywołuje własne wspomnienia z protestów. Podczas gdy studentka pisze, jej osobiste obrazy przeplatają się z drżącymi klipami, które zostały nagrane zza okien i anonimowo udostępnione w internecie. Rozpowszechniane nagrania przekształcają prywatną przestrzeń za szybą w publiczną, gdzie to, co osobiste, staje się polityczne. Te pionowe filmy odzwierciedlają wąski widok oferowany przez okna, odsłaniając fragmenty ruchu rozwijającego się na zewnątrz. Poprzez akt pisania do kogoś, kto nie jest już w stanie odpowiedzieć, studentka szkoły filmowej zadaje pytanie, które przewija się nad każdym obrazem: Czy rewolucja może narodzić się zza okna?

Czteroosobowa rodzina – rodzice w średnim wieku oraz dwóch synów – podczas jazdy przez irańską wieś. W trakcie podróży dzielą się wspomnieniami z przeszłości, zmagają się z lękami przed nieznanym i spieszą na ratunek choremu psu. Między bohaterami pojawiają się niewypowiedziane napięcia, a fabuła nabiera emocjonalnego rozmachu, powoli ujawniając ukryty cel ich podróży. Rezultatem jest dramat, który oferuje autentyczną, surową i głęboko szczerą obserwację irańskiej rodziny na życiowym zakręcie. Debiut fabularny Panaha Panahiego, który w swoim filmie wykorzystuje tradycję irańskiego kina drogi.

Bahram to 40-letni filmowiec, który poświęcił całą swoją karierę kręceniu filmów, z których żaden nigdy nie został dopuszczony do emisji w Iranie. Jego najnowszy film, na który Ministerstwo Kultury po raz kolejny odmówiło mu pozwolenia, popycha go na skraj buntu. Przy boku swojego ciętego języka, jeżdżącego na skuterze Vespa producentki Sadaf, wyrusza w misję, by zaprezentować swój film irańskiej publiczności – omijając państwową cenzurę, absurdalną biurokrację i własne wątpliwości.

W irańskiej wiosce niedaleko granicy reżyser jest świadkiem jednej historii miłosnej, kręcąc drugą. Dwie równoległe historie miłosne, w których partnerom przeszkadzają ukryte, nieuniknione przeszkody, siła przesądów i mechanika władzy.

Wiosennego dnia młoda para rozstaje się i znów spotyka: Nima, pogrążony w biurowej rutynie i wieczornej imprezie, i Tara, przemierzająca targowiska w poszukiwaniu zarówno sukienki, jak i miejsca, gdzie mogłaby skryć swoje sekrety. Tymczasem Aban, młoda kobieta uwikłana w dreszcz pierwszej miłości, wyrusza w podróż. Ich ścieżki, jednocześnie zwyczajne i brzemienne w skutki, zaczynają się zazębiać i powtarzać w sposób wykraczający poza granice czasu i przestrzeni.

Dwójka młodych ludzi - dziewczyna i chłopak - po odsiedzeniu wyroku podejmują decyzję o założeniu zespołu. Jadą do Teheranu, aby tam poszukać ludzi do składu. Szans na grę w ojczyźnie nie mają, planują więc wyjazd do Europy, ale do tego potrzebne są paszporty i dużo pieniędzy...

Młode małżeństwo zatrzymuje się na jedną noc w hotelu na obrzeżach miasta. Szybko orientują się, że są w nim jedynymi gośćmi, a samo miejsce kryje wiele sekretów.