Filmy Iran

Furmanka z lodem jedzie przez surowy, pustynny krajobraz. Prowadzi ją Lotfollah (Ali Bagheri znany z filmów Mani Haghighi), pracujący od 40 lat w położonej na perskiej prowincji cegielni. Gdy dojeżdża na miejsce, dostaje polecenie od jej właściciela, aby zebrać wszystkich pracowników - ma im coś do ogłoszenia. Zaczyna przemowę będącą niejako refrenem filmu, powracającym miarowo między scenami, w których poznajemy życie personelu zakładu. Lotfollah, jako jego kierownik, zaangażowany jest właściwie we wszystkie tutejsze sprawy: utarczki, miłości, tajemnice... Najważniejszy okazuje się tu jednak nastrój tej krainy - kamera powoli odsłania nie tylko jej dyskretne piękno, ale i piekło tutejszego życia, bardziej skomplikowanego, niż można by przypuszczać.

Dramat Bahmana Ghobadiego był pierwszym filmem wyprodukowanym w Iraku po upadku reżimu Saddama Husajna. Jego akcja rozgrywa się na pograniczu iracko-tureckim zamieszkałym przez społeczność kurdyjską. Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Irakowi, Kurdowie czekają więc na wyzwolenie spod irackiego reżimu. Są wśród nich dzieci: sieroty, którym przewodzi Kak Satellite. Pod jego kierownictwem dzieci z narażeniem życia oczyszczają okolicę z min lądowych. Satellite zna kilka słów po angielsku i ma opinię światowca. Tylko on w okolicy umie montować anteny satelitarne, dzięki którym mieszkańcy mogą dowiedzieć się, jak przebiega wojna. Autorytet Satellite'a zostaje zagrożony, kiedy do wioski przybywa tajemnicze rodzeństwo: piękna Agrin i jej niepełnosprawny brat Henkov. Chłopiec zdaje się posiadać dar jasnowidzenia.

Mały Ali (AMIR FARROKH HASHEMIAN) gubi buty swej młodszej siostry Zahry (BAHARE SEDDIQUI), które dopiero co odebrał z naprawy. Rodzeństwo pochodzi z biednej rodziny zamieszkałej w południowej części Teheranu. Dziewczynka i chłopczyk, przewidując, że ich rodziców nie będzie stać na zakup nowej pary butów, postanawiają zaginięcie tamtej trzymać przed nimi w tajemnicy. Układają chytry plan, który zakłada, że oboje będą chodzić do szkoły w butach Ale'go - Zahra na pierwszą zmianę, Ali na drugą. Zmiany niemal zazębiają się w czasie. Dlatego każdego dnia po lekcjach Zahra pędzi ile tchu w umówione miejsce, gdzie, przestępując z nogi na nogę, czeka na nią jej brat. Ali wkłada buty i gna do szkoły, żeby nie spóźnić się na zajęcia. Ileż oboje mają przy tej okazji zabawnych i dramatycznych przygód ...

Pewnego dnia głęboko wierzący mężczyzna śni o skrzyni złota ukrytej w jaskini. Przekonany, że sen to znak od Boga, wyrusza na poszukiwania.

Po stłumieniu protestów ulicznych w Iranie, grupa studentów i cywilów zaczyna filmować zamieszki zza okien swoich domów i samochodów. Poprzez ten kolektywny akt stopniowo tworzą alternatywne archiwum, które ma przeciwstawić się oficjalnej narracji. Kiedy kobieta zostaje postrzelona podczas nagrywania, studentka szkoły filmowej pisze do niej list i przywołuje własne wspomnienia z protestów. Podczas gdy studentka pisze, jej osobiste obrazy przeplatają się z drżącymi klipami, które zostały nagrane zza okien i anonimowo udostępnione w internecie. Rozpowszechniane nagrania przekształcają prywatną przestrzeń za szybą w publiczną, gdzie to, co osobiste, staje się polityczne. Te pionowe filmy odzwierciedlają wąski widok oferowany przez okna, odsłaniając fragmenty ruchu rozwijającego się na zewnątrz. Poprzez akt pisania do kogoś, kto nie jest już w stanie odpowiedzieć, studentka szkoły filmowej zadaje pytanie, które przewija się nad każdym obrazem: Czy rewolucja może narodzić się zza okna?

Rodzina powoli budzi się w samochodzie. Ojciec siedzi na tylnym siedzeniu z nogą w gipsie, na której niczym na pianinie gra jego kilkuletni syn. Starszy syn niespokojnie krząta się wokół samochodu, czym budzi wypoczywającą na przednim fotelu matkę. Gdzie jadą, jaki jest cel ich wędrówki i co sprawia, że wszyscy są podenerwowani? Nie wiadomo, tę zagadkę będziemy rozwikływać sznurek po sznureczku. Ale to nie w powoli zdradzanej tajemnicy tkwi siła tego filmu. Film napędzają bowiem znakomicie rozrysowane relacje rodzinne.

Młode małżeństwo zatrzymuje się na jedną noc w hotelu na obrzeżach miasta. Szybko orientują się, że są w nim jedynymi gośćmi, a samo miejsce kryje wiele sekretów.

Dwie kobiety z teherańskiego środowiska artystycznego tworzą oazę wolności i siostrzanej więzi, dopóki ich krąg nie zostaje odkryty, co zmusza je do walki o przetrwanie.

Bahram to 40-letni filmowiec, który poświęcił całą swoją karierę kręceniu filmów, z których żaden nigdy nie został dopuszczony do emisji w Iranie. Jego najnowszy film, na który Ministerstwo Kultury po raz kolejny odmówiło mu pozwolenia, popycha go na skraj buntu. Przy boku swojego ciętego języka, jeżdżącego na skuterze Vespa producentki Sadaf, wyrusza w misję, by zaprezentować swój film irańskiej publiczności – omijając państwową cenzurę, absurdalną biurokrację i własne wątpliwości.

W irańskiej wiosce niedaleko granicy reżyser jest świadkiem jednej historii miłosnej, kręcąc drugą. Dwie równoległe historie miłosne, w których partnerom przeszkadzają ukryte, nieuniknione przeszkody, siła przesądów i mechanika władzy.