Filmy Iran

Furmanka z lodem jedzie przez surowy, pustynny krajobraz. Prowadzi ją Lotfollah (Ali Bagheri znany z filmów Mani Haghighi), pracujący od 40 lat w położonej na perskiej prowincji cegielni. Gdy dojeżdża na miejsce, dostaje polecenie od jej właściciela, aby zebrać wszystkich pracowników - ma im coś do ogłoszenia. Zaczyna przemowę będącą niejako refrenem filmu, powracającym miarowo między scenami, w których poznajemy życie personelu zakładu. Lotfollah, jako jego kierownik, zaangażowany jest właściwie we wszystkie tutejsze sprawy: utarczki, miłości, tajemnice... Najważniejszy okazuje się tu jednak nastrój tej krainy - kamera powoli odsłania nie tylko jej dyskretne piękno, ale i piekło tutejszego życia, bardziej skomplikowanego, niż można by przypuszczać.

Film dokumentuje życie niesławnych oszustów: Elmyra de Hory i Clifforda Irvinga. De Hory, który później popełnił samobójstwo, aby uniknąć dłuższego pobytu w więzieniu, wyrobił sobie markę, sprzedając podrobione dzieła sztuki takich malarzy jak Picasso i Matisse. Irving był niesławny z powodu napisania fałszywej autobiografii Howarda Hughesa. Welles porusza się między dokumentem a fikcją, badając podstawowe elementy oszustwa i ludzi, którzy popełniają oszustwo kosztem innych.

Mały Ali (AMIR FARROKH HASHEMIAN) gubi buty swej młodszej siostry Zahry (BAHARE SEDDIQUI), które dopiero co odebrał z naprawy. Rodzeństwo pochodzi z biednej rodziny zamieszkałej w południowej części Teheranu. Dziewczynka i chłopczyk, przewidując, że ich rodziców nie będzie stać na zakup nowej pary butów, postanawiają zaginięcie tamtej trzymać przed nimi w tajemnicy. Układają chytry plan, który zakłada, że oboje będą chodzić do szkoły w butach Ale'go - Zahra na pierwszą zmianę, Ali na drugą. Zmiany niemal zazębiają się w czasie. Dlatego każdego dnia po lekcjach Zahra pędzi ile tchu w umówione miejsce, gdzie, przestępując z nogi na nogę, czeka na nią jej brat. Ali wkłada buty i gna do szkoły, żeby nie spóźnić się na zajęcia. Ileż oboje mają przy tej okazji zabawnych i dramatycznych przygód ...

Trzech członków afgańskiej rodziny rozpoczyna nowe życie w Iranie jako uchodźcy. Nie zdają sobie jeszcze sprawy, że czekają ich dziesięciolecia walki o to, by poczuć się „jak w domu”. Mohammad, Leila i Qasem starają się odbudować swoje życie z wielkimi nadziejami, ale są uwięzieni w państwie, w którym ciągłe zagrożenie ze strony policyjnej przemocy, biurokracji i konfliktów zbrojnych dominuje nad wszystkim.

Bahram to 40-letni filmowiec, który poświęcił całą swoją karierę kręceniu filmów, z których żaden nigdy nie został dopuszczony do emisji w Iranie. Jego najnowszy film, na który Ministerstwo Kultury po raz kolejny odmówiło mu pozwolenia, popycha go na skraj buntu. Przy boku swojego ciętego języka, jeżdżącego na skuterze Vespa producentki Sadaf, wyrusza w misję, by zaprezentować swój film irańskiej publiczności – omijając państwową cenzurę, absurdalną biurokrację i własne wątpliwości.

Wiosennego dnia młoda para rozstaje się i znów spotyka: Nima, pogrążony w biurowej rutynie i wieczornej imprezie, i Tara, przemierzająca targowiska w poszukiwaniu zarówno sukienki, jak i miejsca, gdzie mogłaby skryć swoje sekrety. Tymczasem Aban, młoda kobieta uwikłana w dreszcz pierwszej miłości, wyrusza w podróż. Ich ścieżki, jednocześnie zwyczajne i brzemienne w skutki, zaczynają się zazębiać i powtarzać w sposób wykraczający poza granice czasu i przestrzeni.

Film przedstawia historię dwojga muzyków, Negar i Ashkana, którzy po wyjściu z więzienia próbują założyć rockowy zespół. Popełnili „zbrodnię” grania zachodniej muzyki w dogmatycznym, islamskim społeczeństwie (sytuacja Negar jest gorsza, gdyż kobietom nie wolno grać ani śpiewać jakiejkolwiek muzyki). Szukają również sposobu na zdobycie paszportów i wiz dla siebie i dla przyszłych członków zespołu, aby wyemigrować do kraju, gdzie istnieje wolność artystycznej ekspresji.

Młody chłopak zapuszcza się każdego dnia na znajdujący się w niebezpiecznej strefie przygranicznej wrak statku. Stworzył tam sobie, swój mały prywatny raj. Łowi ryby i skorupiaki za pomocą prowizorycznych sieci i narzędzi, po czym sprzedaje je lub wymienia na pobliskim straganiku na różne przydatne rzeczy. Sielankę przerywa jednak pojawienie się na statku mówiącego innym językiem, młodego i uzbrojonego w karabin intruza, który dzieli powierzchnię statku na dwie części i żąda nieprzekraczania wyznaczonej linii. Z początku chłopak i intruz grają w przedziwną grę w kotka i myszkę, jednak z czasem znajdują więź porozumienia. W kraju podzielonym naturalnymi i sztucznymi granicami nawet między dwójką ludzi rodzą się niebezpieczne podziały.

Seti kocha muzykę i śpiew i pragnie, by jej głos został usłyszany. Jednak w Iranie prawo zabrania kobietom występowania publicznie, dlatego młoda dziewczyna postanawia zaangażować się w swój własny, osobisty protest. Ulica staje się jej sceną, a przypadkowi przechodnie – entuzjastyczną publicznością. Jej gwiazda rozbłyska. Seti staje się idolką swojego pokolenia, młodych ludzi, którzy nie chcą już żyć pod bezwzględną presją polityczną.

Pewnego dnia głęboko wierzący mężczyzna śni o skrzyni złota ukrytej w jaskini. Przekonany, że sen to znak od Boga, wyrusza na poszukiwania.