Bukareszt, 1972. Ana ma 17 lat i marzy o miłości i wolności. Pewnego wieczoru, bawiąc się z przyjaciółmi, postanawiają wysłać list do Metronom, programu muzycznego, który Radio Wolna Europa nadaje potajemnie w Rumunii. Właśnie wtedy przybywa Securitate, tajna policja Ceausescu…
Oparty na prawdziwym wydarzeniach film opowiada o dramacie kilkorga ludzi, którzy wraz z 40 tysiącami niewinnych Rumunów zostali w latach 50. deportowani na stepowe pustkowia Równiny Bărăgan. Nauczyciel historii, który wierzy w zapowiadane przez komunistów zmiany, jego inteligentna żona, która uczy francuskiego i marzy o wyjeździe do Paryża, węgierski Rumun, niemiecki Rumun, rodzina prawosławnego popa i były żołnierz muszą zbudować od podstaw szałasy, a potem małe domki z suszonej cegły, żeby przetrwać na bezludziu surowe zimy i gorące lata. Wszyscy z nich wymieniają biżuterię na żywność i kilka zwierząt, próbując zacząć życie od nowa, ale nigdy nie tracą godności, co ich wyzwala.
Chociaż planuje ożenić się ze swoją ciężarną dziewczyną, młody inżynier kontynuuje potajemny romans z żoną współpracownika. Prawda musi jednak wyjść na jaw.
Pewnego dnia malutkie, amerykańskie miasteczko, zostaje zaatakowane przez opancerzone maszyny, szukające złóż uranu. Po pierwszym ataku większość mieszkańców zostaje zabita. Jednak garstka ocalałych chroni się w biurze szeryfa. Ale by uciec muszą zniszczyć krążące po miasteczku maszyny.
Otto (Marc Titieni) jest bystrym 17-letnim wokalistą punkowego zespołu, który rok przed ukończeniem szkoły musi poradzić sobie ze śmiercią swojej dziewczyny Laury (Ioana Bugarin). To tragiczne wydarzenie, uznane przez policję za samobójstwo, prowadzi do śledztwa, które dotyczy zarówno Ottona, jak i członków jego rodziny. Nastolatek wpada w błędne koło stworzone przez swoich rodziców, obłąkanego dziadka oraz matkę Laury. Chłopak jest tykającą bombą. Aby przeżyć, musi zmierzyć się ze stratą i zaakceptować swoją winę w sprawie. Rumuński dramat o dojrzewaniu i godzeniu się ze stratą, który został wyróżniony nagrodą na Transilvania International Film Festival.
Zapis duchowej podróży Andrei, wrażliwego młodego mężczyzny, który nie umie odnaleźć się społeczeństwie i szuka prawdziwego szczęścia w aktorstwie. Po upadku komunizmu jest omamiony iluzją wolności i demokracji. Staje się jednak świadkiem serii brutalnych wydarzeń, które głęboko odcisnęły się na współczesnej historii Rumunii. Poczucie ukojenia przynosi mu rola Aloszy w scenicznej adaptacji Braci Karamazow. Andrei zaczyna coraz bardziej utożsamiać się z graną przez siebie postacią i stopniowo zaczyna uświadamiać sobie, że jest w stanie zrozumieć ideę boskości.
Nesrin (Tülin Özen) to idealistyczna prawniczka specjalizująca się w sprawach karnych z małego miasteczka, która poranki spędza w sądzie, a wieczory w szpitalu u boku matki, która jest podłączona do respiratora. Akcja filmu rozgrywa się w dniu ogłoszenia wyroku w sprawie podejrzanego o morderstwo, nad którym Nesrin pracowała przez długi czas. W trakcie rozprawy, która została przełożona ze względu na stan zdrowia córki sędziego, nasze zaufanie do oskarżonego zaczyna się pozytywnie zmieniać. Jednak zaraz po przerwie w rozprawie Nesrin dowiaduje się, że podejrzany faktycznie popełnił przestępstwo, ale zrobił to w cnotliwym celu. Nesrin czuje się zawieszona pomiędzy poczuciem prawa i sprawiedliwości. Zamierza bronić podejrzanego, ale wiadomo, że wyrok będzie niekorzystny dla oskarżonego. Sędzia jest zmuszony odłożyć ogłoszenie wyroku. W szpitalu Nesrin dowiaduje się, że może pomóc córce sędziego. Nesrin musi dokonać moralnego wyboru, który będzie miał wpływ na życie jej matki, sędziego i oskarżonego.