Filmy Urugwaj

Wybucha epidemia wirus, a na ulicach Montevideo zaczynają rozgrywać się mrożące krew w żyłach sceny. Chorzy stają się myśliwymi i bez skrupułów zabijają wszystkich niezarażonych. Nieświadome tego Iris i jej córka spędzają dzień w klubie sportowym, w którym kobieta pracuje jako ochroniarka. Gdy nadchodzi noc, rozpoczyna się walka o przetrwanie. W końcu matka i córka znajdują nadzieję na przeżycie, gdy zdają sobie sprawę, że po każdym ataku czeka je 32 sekundy spokoju.

W końcu, w Urugwaju Sylvie (Isabelle Carré) odnajduje swojego syna, cztery lata temu porwanego przez jej byłego męża Pablo. Z drogocenną pomocą przyszedł jej Mehdi. Ale tam nic nie idzie zgodnie z planem: dziecko jest wychowywane przez babcię i ciotkę, i wydaje się być szczęśliwe i spełnione. Sylvie zdaje sobie sprawę, że Felipe dorastał bez niej i, że jego życie jest teraz tutaj.

Gonzalo Tamayo (Álvaro Ogalla), trzydziestoletni mieszkaniec Madrytu, nadal prowadzi studia z filozofii, bez większego przekonania. W latach swego dorosłego życia, Gonzalo miał aspirację by odnowić swoje życie, ale nigdy nie wydałby zgody na chrzest! W wyniku apostazji podejmuje kroki w celu wykreślenia z ksiąg chrztu Kościoła. To radykalne odejście zakończy jego męki i jego przywiązanie do matki.

Cetarti (Daniel Hendler) prowadzi monotonne życie w Buenos Aires. Właśnie został zwolniony z pracy. Teraz podróżuje ze stolicy do Lapachito, miasteczka w prowincji Chaco. Musi zatroszczyć się o pochówek swojej matki i brata, brutalnie zamordowanych, z którymi nie wiążą go żadne więzi. Jedyną rzeczą, która mobilizuje Cetartiego do podjęcia podróży, jest możliwość pobrania skromnego ubezpieczenia na życie, aby potem móc osiąść w Brazylii. Tu spotyka Duarte (Leonardo Sbaraglia), byłego żołnierza, swego rodzaju miejskiego capo i przyjaciela mordercy swojej matki, z którym zakłada dziwną spółkę. Stopniowo zapada się w świat bez wiary i prawa.

Brazylia, rok 2027. Państwem rządzi religia, która została włączona do wszystkich aspektów życia obywateli. Joana (Dira Paes) jest bogobojną kobietą po czterdziestce, która dzięki pracy w kancelarii notarialnej stara się realizować misję ratowania zwaśnionych par przed rozwodem. Kobieta w końcu staje przed kryzysem w swoim własnym związku, który ostatecznie zbliża ją do boga.

Jara - samotny, niemłody, nieśmiały mężczyzna – jest ochroniarzem w jednym z supermarketów na przedmieściach Montevideo. Pracuje na nocnej zmianie i za pomocą kamer monitoruje cały obiekt. Dyżury Jary przebiegają dosyć spokojnie, bo w budynku nocą niewiele się dzieje. Wydaje się, że nic nie zakłóci monotonnej pracy Jary. Jednak wszystko się zmienia, kiedy pewnej nocy na jednym z monitorów spostrzega młodą sprzątaczkę Julię. Dziewczyna wpada mu w oko. Jara coraz bardziej zaczyna się nią interesować i nie może przestać o niej myśleć. Życie Jary powoli zamienia się w codzienny cykl czynności (żeby nie powiedzieć rytuałów) związanych z Julią. Śledzenie Julii staje się jego obsesją, choć wcale z nią nie rozmawia.

Małżeństwo z klasy średniej znajduje się w nieoczekiwanej sytuacji, gdy pojawia się możliwość zapisania ich syna do prestiżowej szkoły.

Paragwaj, 1959. Asunción po raz pierwszy wibruje obcym rytmem. Rock’n’roll trafił do radia, niosąc ze sobą ciepło, prędkość i nikłą iluzję, że czasy mogą nagle pójść naprzód. Miasto wydaje się młodsze, swobodniejsze – na chwilę wytrącone z rytmu. Jednocześnie pojawia się inny rytm. Wolniejszy. Cięższy. Zdyscyplinowany puls, który porządkuje gesty, ucisza głosy i na nowo wyznacza granice tego, co można zobaczyć lub czego można pragnąć. Słowa takie jak cnota, przyzwoitość, tradycja zaczynają krążyć z niezwykłą siłą, kształtując wspólny lęk. W tej napiętej atmosferze charyzmatyczny muzyk Narciso staje się symbolem wolności. Jego młodość, jego ciało, jego sposób zamieszkiwania nocy rezonują z muzyką i niesionym przez nią zagrożeniem. Pragnienie staje się widoczne. A widzialność – niebezpieczna. To, co kiedyś było niezauważone, teraz przyciąga uwagę, podejrzliwość, osąd. W miarę jak reżim umacnia swoją władzę, moralność determinuje sytuację – zarówno intymną, jak i opresyjną. Przyszłość nie znika od razu; ona się zaciska. Uczy się obserwować samą siebie. Pomiędzy tańcem a dyscypliną kształtuje się nowy porządek, a całe pokolenie czuje, jak się zbliża.

Policjant werbuje matkę zamordowanego dziecka, aby razem wymierzyć sprawiedliwość, której system prawny nie jest w stanie zapewnić.