Francja, XIX wiek. Trzydziestoletni, zabójczo przystojny, lecz niezamożny Ryno de Marigny ma poślubić dziewczynę z dobrego, arystokratycznego domu. Jego wybranka jest w nim śmiertelnie zakochana i nie zwraca uwagi na fakt, że głowę Ryno zaprząta ktoś inny. Babka dziewczyny, doświadczona kobieta, która jak mało kto zna życie francuskich elit zdaje sobie jednak sprawę, że plotki nie kłamią i narzeczony jej wnuczki wciąż kocha Vellini – kobietę niebezpieczną, dziką i gardzącą wszelkimi konwenansami. To właśnie sędziwej Markizie de Flers, Ryno opowiada burzliwą historię swego romansu z Vellini. Równocześnie i widzowie zostają błyskawicznie wciągnięci w pełną pasji opowieść o toksycznej miłości, zdradzie i pożądaniu.
Niewielka ziemska posiadłość gdzieś na Nizinie Padańskiej, stary zagracony dom, a w nim niezwykła rodzina: ślepa matka i jej czworo dzieci - córka (Giulia) oraz trzech synów, z których jeden (Leone) jest upośledzony umysłowo, drugi (Alessandro) cierpi na epilepsję i tylko najstarszy (Augusto) jest dostatecznie normalny i przedsiębiorczy, żeby utrzymać całą rodzinę, prowadząc interesy w pobliskim miasteczku. Pod pozorami normalnego rodzinnego życia (rytuał wspólnych posiłków poprzedzonych modlitwą, wyprawy na cmentarz, gdzie znajduje się grób ojca) kłębią się wrogie instynkty, podłość i nienawiść, wybuchając od czasu do czasu gwałtownymi scenami. Ich prawdziwy sens nie dochodzi tylko do świadomości matki, potulnej bardziej z głupoty, niż dobroci. W głowie Alessandra rodzi się zbrodniczy plan "uzdrowienia" rodziny przez wyeliminowanie tych jej członków, którzy są jedynie ciężarem.
Biograficzna opowieść o życiu wielkiego rosyjskiego kompozytora Czajkowskiego od wczesnego dzieciństwa. W filmie wykorzystano korespondencję Czajkowskogo do Nadieżdy von Meck oraz odtworzono historię stworzenia takich arcydzieł jak: Pierwszy koncert i balet "Dziadek do orzechów".
Rok 1927. Mała dziewczynka, żydówka, o imieniu Fegele mieszka w rosyjskiej wiosce z ojcem, kantorem w synagodze, i babcią. Jej dzieciństwo jest spokojne i szczęśliwe, ale groźba prześladowań nie ginie. Z tego powodu ojciec Fegele postanawia wyjechać do Ameryki, aby tam znaleźć pracę i sprowadzić rodzinę.
Wkrótce po jego wyjeździe do wsi wkracza przemoc. Fegele razem z innymi uciekinierami, mieszkańcami wioski wsiada na statek. Statek jednak wypływa nie do Ameryki, dokąd chcieli się udać, ale do Anglii.
Fegele trafia do chrześcijańskiego sierocińca. Otrzymuje nowe imię - Suzie i chodzi do szkoły, gdzie nie ma prawa rozmawiać w swoim rodzinnym języku - jidysz. Uczy się tam jednak śpiewać. Dziesięć lat później wyjeżdża do Paryża, gdzie zostaje śpiewaczką w chórze.
Zaprzyjaźnia się z Lolą - jasnowłosą, ambitną Rosjanką. Zaczyna oszczędzać pieniądze, aby wyjechać do Ameryki w poszukiwaniu ojca. Suzie i Lola znajdują pracę w operze prowadzonej przez Felixa Perlmana.
Suzie zakochuje się w Cezarze, cygańskim handlarzu końmi, Lola natomiast w Dante Dominio, zarozumiałym włoskim śpiewaku operowym.
Wybucha wojna. Kiedy Niemcy wkraczają do Paryża, Dante, z Lolą u swego boku, zaczyna z nimi kolaborować. Suzie natomiast opowiada się po stronie Cezara i grupy cygańskim muzyków.
Naziści planują wywózkę żydów i Cyganów. Dante zdradza Lolę, która decyduje się, aby od niego odejść. Lola obiecuje Suzie, że zorganizuje ucieczkę dla nich obu. Suzie chce zostać i walczyć, ale Cezar przekonuje ją do wyjazdu. Suzie zgadza się, choć ta decyzja łamie jej serce. Transatlantyk, którym Suzie i Lola płyną do Ameryki, zostaje zbombardowany i tonie. Suzie zdołała ocaleć, ale Lola ginie. W Ameryce Suzie rozpoczyna poszukiwania ojca, które prowadzą ją do Hollywood.
Ariane Chavasse, córka prywatnego detektywa, podsłuchuje rozmowę ojca ze swoim klientem, z której wynika, że zdesperowany mężczyzna postanawia zabić kochanka swej żony. W tym celu udaje się do hotelu Ritz, gdzie przebywają kochankowie, ale ten zamiar zamierza udaremnić Ariane.
Paryż, 1922 rok. Ciężko chory Marcel Proust (Marcello Mazzarella), którego dni są policzone, kończy swe monumentalne dzieło "W poszukiwaniu straconego czasu". Na łożu śmierci przegląda zdjęcia. Pamięta swoje życie. Ale postacie rzeczywiste mieszają się z postaciami z fikcji. A fikcja stopniowo zyskuje pierwszeństwo przed rzeczywistością. Oto odwiedza Gilbertę (Emmanuelle Béart), swoją miłość z dzieciństwa, teraz żonę Saint-Loupa (Pascal Greggory). Marcel słucha wynurzeń Gilberty, ale jednocześnie powracają do niego inne wspomnienia. Z zakamarków pamięci wynurzają się kolejne osoby: baron de Charlus (John Malkovich), księżna Oriane (Edith Scob), pani Verdurin (Marie-France Pisier) i Odette (Catherine Deneuve).