Filmy 1956

Inscenizowany dokument w reżyserii duetu Hoffman-Skórzewski. Pokazuje skutki spożywania alkoholu przez dorosłych w przełożeniu na dzieci. Dość drastyczne i realistyczne sceny oraz tematyka kwalifikuje obraz do tzw. „czarnej serii” polskiego dokumentu.

Pierwszy film dwóch młodych absolwentów PWSF w Łodzi opowiadający o niekończącej się budowie Dzielnicowego Domu Kultury na Targówku i odsłaniający nędzę warszawskich przedmieść. Symbolem zawiedzionych nadziei stał się widmowy gmach nieukończonego, lokalnego „pałacu kultury”, w którego murach – w jednej ze scen – echem odbijają się głosy poirytowanych ludzi, dla których nie starczyło miejsc w pobliskiej, niewielkiej salce projekcyjnej objazdowego kina.

Miniatura filmowa poświęcona legendarnej postaci – Nikiforowi, naiwnemu malarzowi z Krynicy. Widzimy go najpierw w pracowni, potem na ulicy, gdzie rozkłada swój warsztat. Z pogodą znosi opinię lokalnego odmieńca. Te partie utrzymane są w sepii. Film nabiera barw wraz z obrazami Nikifora, które składają się na wyobrażone przez niego miasto. Widzimy architekturę realną i fantastyczną, wnętrza świątyń i fragmenty miejskiego pejzażu.

Kojot podejmuje kolejne rozpaczliwe próby schwytania Strusia. Tym razem korzysta z karabinu, stalowej płyty oraz dynamitu. Jednak, jak zawsze, bezczelnemu Strusiowi udaje się bez trudu ominąć wszystkie pułapki, przy okazji wciągając w nie ich konstruktora.

Akcja filmu rozgrywa się w Chełmnie w latach 50. W tym starym i zarazem pięknym miasteczku splatają się losy głównych bohaterów – Mańka i Staśka. Chłopcy nie tylko uczęszczają do tej samej klasy, ale mieszkają również w tej samej kamienicy. Wydawałoby się zatem, że między bohaterami powinna istnieć zażyła przyjaźń koleżeńska i sąsiedzka. Jednak tak nie jest – Maniek wraz z Olkiem często dokuczają Stasiowi, wyzywając go od ofermy. Ten niesprawiedliwy osąd powoduje, że chłopiec zamyka się w sobie. Tylko za sprawą zbiegu okoliczności dochodzi do zmiany tej bardzo przykrej dla Stasia sytuacji.

Specjalne wydanie Kroniki upamiętniające śmierć Bolesława Bieruta w Moskwie, 13 marca 1956 roku. Prezydent RP, prezes Rady Ministrów PRL, I sekretarz KC PZPR był wówczas gościem przełomowego XX zjazdu Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, na którym Chruszczow wygłosił tajny referat o zbrodniach stalinizmu. W filmie, oczywiście, nie pada o nim żadna wzmianka, gdyż dopiero śmierć Bieruta rozpoczęła w Polsce odwilż. Przy trumnie w Moskwie postawiono wartę honorową. W ostatnim pożegnaniu uczestniczyli delegaci PZPR, marszałkowie ZSRR, rodzina i robotnicy. Ostatnia droga prowadziła przez Moskwę na lotnisko, gdzie mowę pożegnalną wygłosił premier Bułgarii. Ilustracja muzyczna to marsz pogrzebowy Fryderyka Chopina.

Dziennikarz zostaje wrobiony w morderstwo rywala i musi udowodnić swoją niewinność, za wszelką cenę.