Filmy 1960

Chłopiec bardzo pragnie wybrać się na przejażdżkę łódką bądź kajakiem. Jednak gdy w końcu nadarza się ku temu okazja, szybko zaczyna marzyć o powrocie na brzeg. W roli chłopca wystąpił Tadeusz Wiśniewski znany z innych filmów dedykowanych młodej widowni. U Janusza Nasfetera pojawił się aż czterokrotnie m.in. w Małych dramatach (w pierwszej noweli – „Karuzela”) zagrał „Wiewiórkę”, a w Kolorowych pończochach (w drugiej opowieści – „Jadźka”) wcielił się w poczciwego Grzegorza Cebulę. Muzykę do filmu skomponował Krzysztof Komeda, posługujący się jeszcze prawdziwym nazwiskiem – Trzciński.

Adaptacja opowiadania Ambrose'a Bierce'a. Historia skazańca, którego żołnierze pruscy prowadzą na egzekucje przez powieszenie na moście. W retrospekcjach poznajemy jego przeszłość. Czy zdoła uratować życie?

Film dokumentalny Witolda Leśniewicza pokazuje przez pryzmat wypuszczonych w powietrze baloników piękno nowej, odbudowanej Warszawy.

Podczas drugiej wojny światowej porucznik Rip Crandall, który przed wojną był żeglarzem, obejmuje dowództwo nad żaglowcem USS Echo w ramach tajnej misji na wodach patrolowanych przez japońskie okręty wojenne.

Animowano-fabularna etiuda zrealizowana w łódzkiej Szkole Filmowej, utrzymana w konwencji starego kina. Oto premiera melodramatu o uczuciowym trójkącie. Publiczność jest zachwycona, tylko trzech smutnych panów nie klaszcze. Film schodzi z ekranu, twórca zmienia zakończenie na bardziej optymistyczne. Ponowna premiera. Tym razem po projekcji nikt nie klaszcze, z wyjątkiem trzech smutnych – animowanych, a zarazem anonimowych – panów.

Dzieci pochłonięte rysunkiem i malarstwem dzielą się z filmowcem swoimi przemyśleniami i upodobaniami. Potrafią połączyć kolor z emocją i sposobem oddziaływania na odbiorcę. Z drugiej strony wiedzą, że nie ma kolorów ładnych i brzydkich, a podoba się zwykle – jak wyjaśnia chłopiec – kolor „czysty”. Dostrzegając różnicę między rzeczywistym, a namalowanym przez siebie obrazem, rozpoznają swój styl, swoje upodobanie np. do dużych głów. W ich malarstwie zostawiają ślad emocje związane z zmiennością pór roku, opowieściami o wojnie, o pożarach. Różnorodność podkreśla eksperymentalna ścieżka dźwiękowa. Komentarz do filmu napisał Andrzej Osęka, publicysta, krytyk sztuki, wówczas członek redakcji „Przeglądu Kulturalnego”. Docenił pomysłowość, dowcip i swobodę małych artystów. Nie narzucił widzowi interpretacji rysunków, ale każdy dorosły potrafi dostrzec w nich odbicia mniej lub bardziej wesołych dziecięcych doświadczeń – bycia w świecie lub bliżej, we własnym domu.

Do Głupowa przybywa nowy zarządca. Co prawda, wypowiada tylko dwa i te same słowa – to jednak wystarcza, by w mieście panował porządek i poszanowanie dla władzy. Niestety, nakręcany mechanizm w głowie zarządcy szybko się psuje, więc do pomocy wezwany zostaje miejscowy zegarmistrz. Kiedy ten pracuje nad ponownym uruchomieniem gubernatora, w mieście rozpoczyna się anarchia.

Film Ludzie w drodze opowiada o pewnej trupie cyrkowej. Śledzimy ich przygotowania i treningi przed występami, a następnie jak występują i bawią publiczność. Ciekawy obraz pewnej zamkniętej społeczności.