Filmy 1960

Dzieci pochłonięte rysunkiem i malarstwem dzielą się z filmowcem swoimi przemyśleniami i upodobaniami. Potrafią połączyć kolor z emocją i sposobem oddziaływania na odbiorcę. Z drugiej strony wiedzą, że nie ma kolorów ładnych i brzydkich, a podoba się zwykle – jak wyjaśnia chłopiec – kolor „czysty”. Dostrzegając różnicę między rzeczywistym, a namalowanym przez siebie obrazem, rozpoznają swój styl, swoje upodobanie np. do dużych głów. W ich malarstwie zostawiają ślad emocje związane z zmiennością pór roku, opowieściami o wojnie, o pożarach. Różnorodność podkreśla eksperymentalna ścieżka dźwiękowa. Komentarz do filmu napisał Andrzej Osęka, publicysta, krytyk sztuki, wówczas członek redakcji „Przeglądu Kulturalnego”. Docenił pomysłowość, dowcip i swobodę małych artystów. Nie narzucił widzowi interpretacji rysunków, ale każdy dorosły potrafi dostrzec w nich odbicia mniej lub bardziej wesołych dziecięcych doświadczeń – bycia w świecie lub bliżej, we własnym domu.

Do Głupowa przybywa nowy zarządca. Co prawda, wypowiada tylko dwa i te same słowa – to jednak wystarcza, by w mieście panował porządek i poszanowanie dla władzy. Niestety, nakręcany mechanizm w głowie zarządcy szybko się psuje, więc do pomocy wezwany zostaje miejscowy zegarmistrz. Kiedy ten pracuje nad ponownym uruchomieniem gubernatora, w mieście rozpoczyna się anarchia.

Film Ludzie w drodze opowiada o pewnej trupie cyrkowej. Śledzimy ich przygotowania i treningi przed występami, a następnie jak występują i bawią publiczność. Ciekawy obraz pewnej zamkniętej społeczności.

Film jest monografią kabaretu literackiego Zielony Balonik, który został założony w Krakowie w październiku 1905 roku. Narodził się w kawiarence, nieopodal Akademii Sztuk Pięknych, w środowisku malarskim. Inicjatorami przedsięwzięcia byli Jan August Kisielewski, Edward Żeleński i Stanisław Kuczborski. Początkowo kabaret istniał w kameralnym gronie, zbierającym się w Jamie Michalikowej (Cukierni Lwowskiej należącej do Jana Michalika). Odnowiona wiernie kawiarnia jest tłem filmu, a fotografie i rekwizyty z tamtych lat budują szczególną atmosferę. Odtwarzane są fragmenty wieczorów artystycznych z tak zwanymi szopkami, w których realizatorzy wykorzystali autentyczne teksty i melodie.

Yosemite Sam przybywa na ziemię, by porwać jedną z mieszkających na planecie istot. Pierwszym napotkanym stworzeniem jest królik Bugs, który nie ma zbytniej ochoty na przeprowadzkę. Sprytny królik niszczy wysłane przeciw niemu roboty, zmuszając Yosemite Sama, by sam się tym zajął.

Do krainy zabawek, w której mieszkają pluszowe misie, koń na biegunach i kaktus przybywa balonik. Jego pojawienie się wywraca dotychczasowy porządek. Kaktus schodzi z parapetu, żeby pobawić się z nowo przybyłym.

Letni dzień. Mały Karol nie może doczekać się kiedy wreszcie znajdzie się na plaży. Kurczowo trzymając dmuchanego krokodyla czeka na swoich rodziców, którzy nieśpiesznie przygotowują się do wyjścia. Gdy wszyscy są już na miejscu, chłopiec chce pójść się wykąpać, tak jak inne dzieci. Niestety rodzice cały czas go strofują i zabraniają się oddalać. Karol postanawia się temu sprzeciwić.

Amatorski film zrealizowany w nietypowym miejscu - na dachu jednego z bloków Nowej Huty. Bohaterowie tego krótkometrażowego dramatu to kominiarz, mieszkanka bloku i dwóch osobników w ciemnych okularach. Z pozornie błahych, codziennych sytuacji, jakie mogłyby się rozgrywać na niejednym dachu, rozwijają się zaskakujące wydarzenia. Rzecz o konflikcie emocji i zachowań.

Tytułowa patelnia to taras na Gubałówce, gdzie w środku zimy można zażywać do woli słonecznych kąpieli. Kamera dojeżdża na górę wraz z pierwszą kolejką z samego rana. Do porannego leżakowania podawane jest śniadanie. Turyści roznegliżowani jak latem w nadmorskich kurortach, rozmawiają lub drzemią w słońcu. Niektórzy robią zdjęcia górskich widoków, tymczasem dla filmowców bardziej interesujące są ich twarze. „W pełnym słońcu każdy jest tylko tym, czym jest” – przekonuje lektor i jest to widok fascynujący. Turyści zjeżdżają w dół dopiero w porze obiadu, by odpocząć przed wieczornymi tańcami.

Zakopane to zimowa stolica Polski, gdzie Marszałkowska przechodzi płynnie w Krupówki. Na zakopiańskiej trasie WZ spotykają się Wszyscy Znajomi. Komentarz lektora dodaje reportażowi pikanterii z uwagi na jego dwuznaczność – męską perspektywę urlopu w Zakopanem. Autostop, widoki z Gubałówki, taternictwo – wszystko to, jak się okazuje, może być okazją do poznania pięknej turystki. Narty to tylko jedna z wielu rozrywek. Ponadto opalanie, brydż, alkohol, tańce i kino. Przewodnikiem po Zakopanem jest Kazimierz Rudzki, aktor i konferansjer, gwiazda teatru i kabaretów: Szpak, Wagabunda, Pod Egidą.