Filmy 1970

Powodzenie misji kapitana Cartera może wpłynąć na przyspieszenie upadku hitlerowskich Niemiec. Pomiędzy dowódcą, a przydzielonymi do tego zadania żołnierzami narasta silny konflikt. Czy przełamią oni wzajemną wrogość i razem dokonają tego, co wydaje sie niemożliwe, nawet dla zespołu zgranych i wyszkolonych komandosów?

Ekranizacja przedstawienia ze scen Broadwayu. Opowieść o przyjęciu urodzinowym dla gejów, na którym przypadkowo zjawia się mężczyzna o tradycyjnych upodobaniach seksualnych...

Nie wiem czy wiecie o tym, ale dzieci bardzo nie lubią pracy w ogródku. A najbardziej pielenia truskawek. Ta niechęć może być tak wielka, że prowokuje do ucieczki z domu. Na szczęście Tommy i Annika nie są sami. Towarzyszy im rudowłosa, piegowata i bardzo sprytna... Wiecie już kto? Oczywiście Pippi. Podczas ucieczki okazało się, że można jeździć na rowerze bez kół, płynąć w zamkniętej beczce i dostać w prezencie fruwający samochód. Aha... I jeszcze ten super klej Konrada.

Śpiewa Violetta Villas jest polskim filmem muzycznym dokumentującym program rewiowy artystki amerykańskiego „Casino de Paris” Violetty Villas. Składa się na niego sześć scen z poszczególnymi piosenkami i ariami operowymi, m.in. „Strangers in the Night”, „My Heart Belongs to Daddy”, „Free Again” oraz „L'amour est un Oiseau Rebelle”. W Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej po premierze filmu obwołano go „amerykańskim kiczem” oraz „nieprzystającym do rzeczywistości socjalistycznej”, jednak niezależni krytycy doceniali „pewność siebie, z jaką Villas wkracza na estradę, obnosi swe stroje, demonstruje swe wdzięki i śpiewa najbanalniejsze słowa o miłości ujawniając ekstrawagancję, ale i indywidualność”. Produkcja ta jest jedynym filmem muzycznym powstałym w PRL nawiązującym do pełnej przepychu poetyki rewiowej.

Po nieudanej misji stworzonej przez siebie rakiety, dr Bragan postanawia wziąć urlop i wyjechać do Japonii. Zatrzymawszy się na jednej z przydrożnych stacji, natyka się na okaz rosiczki, który zabiera ze sobą. Będąc już w Japonii doktor zaczyna na niej eksperymentować, tworząc krwiożerczego mutanta, zdolnego do poruszania się.

Sterana, bogata para mieszkająca na zamku ogląda erotyczny film razem z dorosłym synem. Syn jest drażliwy, więc idą do miasta oglądać cyrkowe jazdy. Wśród artystów jest kobieta, która wygląda dokładnie tak jak jedna z aktorek w filmie, więc mężczyzna zaprasza ją na drinka. Napięcie wśród rodziny wydaje się rosnąć.

Joe Sickles i Carol Thatcher decydują się opuścić swoje małe miasteczko i wyjeżdżają do Londynu. Joe nie może znaleźć pracy, Janet zatrudnia się jako modelka. Jako młoda, naiwna para zaczynają korzystać z życia nocnego. Wchodzą coraz głębiej w świat picia, pornografii, narkotyków i prostytucji.

Gia Agladze jest muzykiem grającym na perkusji w orkiestrze operowej. Jego marzeniem jest zostać znanym kompozytorem. Wspaniałą melodię słyszy już w głowie, stale mu towarzyszy. Pozostaje tylko pójść do domu i zapisać ją na papierze nutowym. Ale na przeszkodzie staje mu wiele zaplanowanych spotkań w różnych miejscach, danych wiele obietnic potrzebnych do osiągnięcia sukcesu. A sekundy biegną...

Dwie staruszki przetrzymują w podziemiach swojego domu nieznane stworzenie. Po latach niewoli uwalnia się ono ze swojego wiezienia i zaczyna zabijać brytyjskich żołnierzy z pobliskiej bazy.

"Ucho" to czeski tzw. "półkownik" - czekał na premierę ponad 20 lat. Ta kameralna tragikomedia podnosiła bowiem bardzo niewygodny dla totalitaryzmu temat, jakim było podsłuchiwanie wszystkich przez władzę, która nie wierzyła nikomu (choć oficjalnie głosiła zgoła odmienne hasła). Mówiło się nawet, że władza i owszem, wierzy obywatelowi, ale na wszelki wypadek jednak sprawdza. Sprawdza i podsłuchuje nawet swoich prominentów, doprowadzając do paradoksu, gdzie ofiara sama wręcz pomaga w budowaniu mechanizmu, który działa także przeciwko niej samej. Jest to swoiste studium strachu przed systemem, gdzie nikt nie może czuć się bezpieczny, i które momentami przypomina bardziej thriller, niźli czeską "nową falę".