Filmy uprawa ziemi

Tytułowy Johnny to młody Amerykanin, który z powodu wpojonych mu przez nieżyjącego już ojca ideałów, zaciąga się do wojska, aby jak twierdzi, podczas I wojny światowej "walczyć o demokrację". Podczas inspekcji okopów Johnny zostaje wyznaczony do idiotycznej misji, w której zostaje bardzo ciężko ranny. Wybuch bomby pozbawia go rąk, nóg oraz twarzy, a w dalszej konsekwencji - również wzroku, słuchu i węchu. Lekarze cudem ratują młodego żołnierza, który po umieszczeniu w szpitalu określony jest mianem "warzywa". Diagnoza lekarzy nie jest do końca trafna. Wewnątrz zmasakrowanego organizmu nadal funkcjonuje mózg. Chłopakowi udaje się wymyślić sposób porozumiewania się z otoczeniem przy pomocy alfabetu Morse'a. W ten sposób Johnny nawiązuje kontakt z jedną z pielęgniarek...

Sierpień 1914 roku. Zajęty przez Niemców Kaliniec w pośpiechu opuszczają mieszkańcy. Jest wśród nich Barbara Niechcic, która wraca wspomnieniami do przeszłości: nie spełnionej miłości do Józefa Toliboskiego, małżeństwa z Bogumiłem Niechcicem oraz przeżyć związanych z wychowaniem syna - Tomaszka.

Telewizyjna adaptacja powieści Marii Dąbrowskiej, ukazująca dzieje kilku pokoleń polskiej rodziny szlacheckiej na tle doniosłych wydarzeń historycznych z przełomu XIX i XX wieku. Bogumił Niechcic, były powstaniec i ziemianin, żeni się z Barbarą Ostrzeńską, też pochodzącą z zamożnego niegdyś rodu szlacheckiego. Życie Barbary przygniata uraz pierwszej nieszczęśliwej miłości i niezaspokojone aspiracje duchowe. Bogumił pracuje jako administrator cudzych majątków. Powrót do miasta to ciągłe marzenie Barbary, Bogumił tylko w pracy znajduje ucieczkę od domowych kłopotów. Ich związek, niewolny od nieporozumień, mino wszystko trwa. Dopiero śmierć Bogumiła oznacza dla Barbary radykalne zmiany, a wybuch I Wojny Światowej - strach o niewiadomy los własny i najbliższych.

Młody żydowski fotograf (w tej roli Ricardo Trêpa, wnuk reżysera i jego stały aktor) w deszczową noc wezwany zostaje przez bogatą miejscową rodzinę do zrobienia pamiątkowych zdjęć Angelice – zmarłej w niewyjaśnionych okolicznościach pięknej dziewczynie. Isaac przez obiektyw widzi jej otwarte oczy i skierowany do niego uśmiech. Od tego momentu staje się ona jego obsesją i obiektem szalonej, niemożliwej do spełnienia miłości. Miejsce akcji – portugalskie miasteczko Régua – trwa zawieszone między tradycją i nowoczesnością, stałością i zmianą; Isaac robi zdjęcia starym aparatem, fascynuje się dawnym sposobem uprawy ziemi (to nawiązanie do filmowego debiutu de Oliveiry, pokazującego pracę na rzece Douro). Reżyser posługuje się statyczną kamerą i teatralną, wystudiowaną formą. Deklamowane dialogi i proste obrazy codziennego życia przeplatają się ze snami o spotkaniach Isaaca z duchem Angeliki, estetycznie nawiązującymi do Mélièsa czy Chagalla.

Wraz ze wschodem słońca chłop zaczyna orkę. Problem w tym, że orze na oślep: przez pola, urzędy, pałace i plaże, aż do zachodu słońca. Dowcipne, ale gorzkie podsumowanie miejsca chłopa w propagandzie Polski Ludowej.