Filmy rogacz

W 1850 roku w Rzymie dwóch uwięzionych młodych skazanych — Bernardino (Ninetto Davoli) i Mammone (Franco Citti) — czeka na egzekucję, spędzając ostatnie godziny, opowiadając sobie historie o cudzołóstwie i kastracji. Pierwsza polega na kastracji księcia i duchownego, podczas gdy pożądliwa księżna i pożądliwa wiejska dziewczyna zostają same. Drugi dotyczy pasterza z Kalabrii, który prowadzi swoją niewierną żonę do zjedzenia jąder jej kochanka, myśląc, że pochodzą od bydła. Trzeci dotyczy kastracji księdza przez młodzieńca, którego pożądał. Ostatnia historia dotyczy innego rodzaju - trójkąta małżeńskiego.

W małym śródziemnomorskim porcie, Lionel (Lionel Labarrère), życzliwy sportowiec, ratuje młodą kobietę w trudnej sytuacji, która miała się zabić. Towarzyszy mu William Chaminade (Bourvil), weterynarz, który udziela pierwszej pomocy samobójczyni. Ofiara wyjaśnia im, że jeśli próbowała odebrać sobie życie, to z powodu męża, który nie wypełnia już swoich obowiązków małżeńskich. Wolałaby raczej umrzeć niż popaść w hańbę cudzołóstwa. Poruszeni jej nieszczęściem William i Lionel postanawiają założyć firmę, która ma pomagać zaniedbanym żonom, umożliwiając im korzystanie z usług certyfikowanego "ogiera", uznanego przez administrację społeczną.

Henri-Pierre (Jean Carmet), Bob (Jean-Jacques Moreau) i Dimitri (Jacques Canselier) to trzech podejrzanych gangsterów, którzy zapuszczają się do Frankiego Stronga (Bernard Blier), króla show-biznesu i jego żony Mirette (Maria Pacôme), aby okraść ich. Niestety, jak wszyscy bogaci ludzie, Strong i jego przyjaciele nie mają przy sobie gotówki, a jedynie karty kredytowe. Henri-Pierre w końcu przyjmuje czek, zanim zdaje sobie sprawę, że w piątek wieczorem banki są już zamknięte, otwarte dopiero w poniedziałek. Złodzieje i biznesmeni spędzą zatem weekend razem, jako rodzina, a role czasem się odwrócą…

Diana (Nathalie Delon) rozwodzi się z mężem i postanawia spędzić zimę w domu swojej młodszej siostry. Przybywa rzeczywiście po to, aby spróbować na nowo rozbudzić namiętny związek kazirodczy. Ale Martha (Susan Strasberg) postanowiła zakończyć ten związek i opuścić Dianę na dobre. Martha jest teraz żoną starszego bogatego mężczyzny i cieszy się życiem małżeńskim wolnym od Diany. Czasami zdradza męża z innymi mężczyznami, ale jemu to nie przeszkadza. Diana, szalona z tęsknoty i żądzy, próbuje wszystkiego, aby przekonać siostrę do powrotu do niej. Ale Marta wolałaby umrzeć, niż to zrobić.

Lady M. (Jeanne Moreau) spaceruje codziennie rano po plaży, brzegiem morza, w celu uzdrowienia swoich bólów. Ale to nie to, ona udaje: wraz ze swoim partnerem Pompiliusem (Michel Serrault) prowadzi luksusowe życie w wyniku oszustw i szantaży. Zakochuje się w młodym Lambercie (Luc Thuillier) młodym pracowniku hotelu. Ale Pompilius nie jest w stanie zaakceptować młodzika.

Massimo Lucantoni (Gianfranco Manfredi) to pisarz i scenarzysta, który chce zainteresować producentów filmowych. Teraz szuka wygodnego mieszkania. Przyjaciel znajduje mu odpowiednie lokum, ale on nie może poruszać się w nocy po posesji z uwagi na groźne brytany. Pewnej nocy zauważa chodzącą w pobliżu jego domu piękną dziewczynę (Nastassja Kinski) grającą na klarnecie. Nawiązuje z nią rozmowę. Panna oznajmia, że zawsze przychodzi tutaj wraz z księżycem. Rano dowiaduje się, że dziewczyna cierpi na schizofrenię i jest kuzynką właściciela domu. Ale dla pisarza jest uosobieniem jego marzeń, w przeciwieństwie do jego zrzędliwej żony...

Piękna Madame Bonnadieu przyjmuje nocne wizyty syna właściciela Grand Café; mąż wygania go przez okno, do którego właśnie wszedł, i nazywa oszustem. Babcia, chcąc usprawiedliwić wnuczkę, aranżuje małżeństwo Pascala, w którym Madame Bonnadieu znajdzie ukojenie w spotkaniu z sopranistką: mąż, uznając go za przedstawiciela bardziej honorowego rodu, nie będzie już nawet zawracał sobie głowy włamaniem się do domu Bonnadieu.

Paul (Claude Faraldo) jest dostawcą artykułów spożywczych do bogatych domów. Pewnego dnia przyjeżdża z napojami do klienta i jest świadkiem ostrej kłótni partnerów, która przeradza się w bójkę. Paul interweniuje i zostaje zaproszony przez wdzięcznych małżonków na kolację. Sytuacja staje się dla niego niespodziewanie skomplikowana.

Bruno (Jean-Louis Barrault), poeta i publicysta, mieszka szczęśliwie na wsi we Flandrii. Uwielbia swoją żonę Stellę (Maria Mauban), której piękno wyśpiewuje wszystkim przybyszom, a w szczególności kuzynowi Petrusowi (Werner Degan). Ten jest wzruszony, gdy słucha Bruna, a Bruno to zauważa. Bruna ogarnia zazdrość i strasznie dręczą go wątpliwości. W końcu Stella ucieka z pasterzem, a Bruno zostaje sam na sam z Estrugo (Marcel Josz), swoim złym wujkiem.