Filmy Argentyna

21-letnia Lucia zmaga się z atakami lękowymi i niepewnością związaną z dorastaniem. Zimą, podczas pobytu w rodzinnym mieście, poznaje Olivię. Dzięki niej odkrywa nowe otoczenie, nowych ludzi i nowy punkt widzenia, które pozwalają jej uwolnić się od traum z przeszłości i poznać prawdę o samej sobie.

Ariel żyje w Argentynie. Z powodu kryzysu gospodarczego postanawia, tak jak wielu innych Argentyńczyków, wyjechać i powrócić do kraju swoich przodków. Musi stawić w związku z tym czoło dylematom i problemom, a przede wszystkim historii swojego ojca, który pozostawił rodzinę w imię własnych ideałów. Pewnego dnia ojciec Ariela powraca i przynosi ze sobą zupełnie inną prawdę niż ta, w którą Ariel wierzył do tej pory.

Podczas konklawe w 2005 roku młoda, hiszpańska dziennikarka Ana (Silvia Abascal) poznaje arcybiskupa Buenos Aires, jezuitę, Jorge Mario Bergoglio (Dario Grandinetti). Od tej chwili śledzi jego losy, długą, trudną, często poruszającą do głębi drogę. Relacje Ojca Jorge i dziennikarki przesycone są tym samym ciepłem, pogodą ducha i mądrością, którą przyszły Papież będzie zadziwiał wiernych.

Poturbowany młody mężczyzna budzi się w dziwnym miejscu i niczego nie pamięta. Powracające wspomnienia podsuwają mu obrazy strasznego wypadku.

Jezus i Maria José są rodzeństwem mieszkającym w domu należącym do ich niedawno zmarłego ojca. Ich codzienną rutynę przerywa przybycie przyrodniej siostry Magdaleny. Dziewczyna po latach powraca z Hiszpanii, aby odebrać swoją część spadku. Brat i siostra nie chcą jednak sprzedać domu i zaczynają grać z nią w niegodziwą grę, w której trudno odróżnić, kto ma kamień, kto papier, a kto nożyce. Argentyński horror zdobył cztery nagrody na Fantaspoa International Fantastic Film Festival.

Mónica (Mónica García) ma 47 lat, jest choreografem i mieszka w Buenos Aires. Otrzymuje telefon od swojej siostry, która mówi jej, że ich ojciec jest bardzo chory. Po 20 latach postanawia udać się do swojej rodzinnej wioski w północnej Hiszpanii. Kiedy przyjedzie, jej ojciec już nie żyje, ale zostanie, aby pomóc matce sprzedać dom rodzinny. W ciągu długich zimowych miesięcy na tych suchych i odosobnionych ziemiach Monica odkrywa na nowo tę kobietę, której nie widziała od dwudziestu lat.

W centrum filmowego świata znajduje się tytułowe drzewo, usychająca przed domem jego rodziców akacja. Drzewo jest tu symbolem, którego powtarzający się obraz obejmuje film klamrą odchodzenia i śmierci. Tymczasem kamera penetruje zakamarki, widoki zza firanek, zamiataną kamienną posadzkę patio, faktury ścian, kolory. W tym spektaklu uczestniczą z podobną intensywnością zarówno żywi goście starego domu, jak i zastygli na fotografiach zmarli, przywoływani w recytowanych przez główną bohaterkę litaniach imion. Mury, przedmioty, ludzie mają podobną siłę wizualnego oddziaływania, co roślinne kompozycje.

Bohaterem filmu "Los muertos" jest Argentino Vargas - człowiek, który właśnie wychodzi z więzienia. Oto mały fragment jego życia, zarejestrowany w przełomowym - zdawałoby się - momencie. Jesteśmy świadkami pożegnań i powitań, pierwszych po latach zakupów, wizyty u prostytutki, podróży do miejsca, w którym mieszka jego dawno nie widziana córka. Kamera pozwala pobyć z nim, poznać jego otoczenie, spojrzeć na nie tak, jak on w tej chwili - jak na coś obcego, a jednocześnie odnalezionego jako swoje. Po drodze wyjmuje miód z barci, zabija kozę, płynie łódką, przysłuchując się odgłosom buszu. Kiedy dociera do domu córki, dla której kupił cukierki, okazuje się, że wyjechała. W domu zastaje dwójkę jej dzieci.

Jeden z najśmieszniejszych filmów ostatnich lat opowiadający o niezwykle oryginalnej i nietypowej agencji aktorskiej. Mieszkańcy Villi nr 12 (slumsu Buenos Aires) postanawiają wykorzystać swoją nieciekawą sytuację - po co zatrudniać aktorów do ról biedaków, którzy na dodatek są niewiarygodni, jeśli można mieć prawdziwych? W ten sposób tworzą niezależną firmę produkcji filmowej, która zapewnia alkoholików, narkomanów, przestępców, a także scenografów, którzy są w stanie zbudować dom w… 3 minuty. Film ukazuje dwa skrajnie odmienne światy – artystyczny i marginesu społecznego - które wzajemnie przenikają się i wchodzą w swoistą symbiozę.

Coya (Rosa Ramírez) mieszka w konserwatywnej katolickiej rodzinie w Chile. W wielkiej rezydencji, szefowie i pracownicy żyją pod jednym dachem. Śmierć męża Coyi spowoduje niespodziewaną wizytę, która zmieni pozorny porządek.