Dramat 2016

Bohaterką serialu jest młoda policjantka, która poprzez stare radio nawiązuje kontakt ze swoim zmarłym dwadzieścia lat temu ojcem detektywem. Ich wspólna pasja do łapania przestępców przyczyni się do rozwikłania trudnych spraw zalegających w archiwum.

Rok 1991. W senacie trwają przesłuchania Clarence’a Thomasa (Wendell Pierce) - nominowanego przez prezydenta Busha kandydata na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego. Nieoczekiwanie była współpracownica sędziego, Anita Hill (Kerry Washington), oskarża go o molestowanie seksualne. Waszyngton dzieli się w swoich ocenach - komentatorzy i dziennikarze kwestionują zarówno reputację sędziego Thomasa, jak i wiarygodność Anity Hill.

Ten serial łączy film dokumentalny z dramatycznymi rekonstrukcjami, gdy aktorzy odtwarzają role prawdziwych detektywów w sprawach, których nie da się zapomnieć.

Tytułowa bohaterka Katie (Olivia Cooke) mieszka w małym miasteczku w stanie Nowy Meksyk, w przyczepie, ze swoją matką, którą praktycznie utrzymuje. Dziewczyna pracuje jako kelnerka w miejscowej jadłodajni i w przeciwieństwie do otoczenia niezwykle ufnie i łatwowiernie spogląda na cały świat. Do tego stopnia, że nie widzi niczego złego i dziwnego w tym, że czasem dorabia sobie do skromnej pensji seksem, świadcząc usługi choćby lokalnemu kierowcy ciężarówek. Obdarzona niezwykłą szczerością bohaterka zakochuje się jednego dnia w mechaniku Brunie i marzy o ułożeniu sobie z nim życia oraz wyjeździe do San Francisco – symbolu lepszej rzeczywistości. Niespodziewanie jednak nieprzychylność ludzi z tej samej miejscowości udaremni jej plany i pokrzyżuje szyki.

Mildred (Ruth Negga) i Richard (Joel Edgerton) kochają się i mieszkają razem. Byłoby to normalne zjawisko tylko, że on jest biały a ona czarna. Jest rok 1958. Postanowili wziąć ślub. W tym celu pojechali do Waszyngtonu. W Wirginii grozi za to 5 lat więzienia. Jeśli chcą tego uniknąć muszą wyjechać ze stanu. Ale oni się tutaj urodzili i poczynili tutaj pewne inwestycje. Biorąc pod uwagę, że jest to naruszenie ich praw obywatelskich, zakładają sprawę do sądu.

Matka jedzie z autystycznym synem do Patagonii, aby w towarzystwie dzikich orek wprowadzać chłopca w świat uczuć.

35-letni Khalid pracuje nad filmem, który ma oddać ducha czasu, uchwycić puls rodzinnego Kairu, gdy stary świat sypie się i kruszy. Na myśl o więzi z miastem nie opuszcza go elegijny ton, przeczucie końca przenika wszystkie działania. Khalid musi opuścić swoje mieszkanie w śródmieściu, bliscy powoli odchodzą, a tęsknota za niespełnioną miłością wciąż spędza mu sen z powiek. Podczas gdy montażysta załamuje ręce, reżyser dyskutuje z przyjaciółmi o bliznach, jakie miasto może po sobie zostawić, i przegląda nagrany materiał, poszukując elementu łączącego w całość obrazy, wspomnienia i impresyjne epizody.

Kręgosłupem formalnym filmu są stylizowane na dokument monologi kilku kobiet. Z tych „solowych etiud” powstaje pełnowymiarowa „kolekcja” – nomen omen – psychologicznych „sukienek”. Nie są to jednak portrety, raczej opisy newralgicznych momentów życia. To najbardziej z możliwych kameralne zderzenie czasu z przestrzenią. Czas „materializują” oniryczne, bardzo malownicze impresje, z pozoru niezwiązane z opowieściami kobiet; są jednak bodaj najistotniejszymi kontrapunktami filmowej opowieści. Poetyckie „obrazki” przekazują to co niewypowiedziane wprost przez bohaterki filmu. Nieobecna „fabularność” nie zwalnia opowieści – każda z postaci, wykreowana przez czołówkę polskich aktorek, jest zaskakująco dynamiczna, udramatyzowana, niezwykle wiarygodna, wręcz przeszywająca. Całość wieńczy zaskakująca pointa, kontrowersyjne „ujawnienie obecności” tajemniczego katalizatora kobiecych zwierzeń. Kim jest? Ślepym losem? Nieobliczalnym wyrzutem sumienia? Kimś, z natury rzeczy, rodzaju męskiego? Odpowiedzi na te tajemnicze pytania trzeba szukać aż do ostatniej sceny, ostatniego kadru filmu.

Egzystencjalny indie-horror podrasowany sadyzmem godnym najlepszego kina exploitation. W ciche, skromne życie wiejskiej rodziny portugalskich imigrantów nieoczekiwanie wkrada się zło. Kilkuletnia Francisca jest świadkiem przerażających scen przemocy, które odcisną piętno na jej psychice – od tego momentu zacznie prowadzić samotniczy tryb życia.

Tallulah to film oryginalny serwisu Netflix, napisany i wyreżyserowany przez Siana Hedera (Orange is the New Black). Opowiada on historię Lu, młodej kobiety-włóczęgi (Ellen Page — Dziewczyna z marzeniami, Incepcja), która mieszka w vanie i mocno broni swojej niezależności, chociaż ledwo wiąże koniec z końcem. Przypadkowe spotkanie skłania ją do impulsywnego „uratowania” dziecka od zaniedbującej go matki. Nie wiedząc, co zrobić dalej, Lu zwraca się do jedynej odpowiedzialnej osoby, jaką zna: Margo (Allison Janney — Osobliwy dom Pani Peregrine, Najlepsze najgorsze wakacje), którą przekonuje, że dziecko jest jej wnuczkiem.